Uittrainingsfeesten verboden, roeiers verplicht om jaar langer intraining te blijven

Uittrainingsfeesten verboden, roeiers verplicht om jaar langer intraining te blijven

Nu de horeca sinds enkele dagen weer open is keken veel roeiers uit naar de mogelijkheid om uit-training te gaan. Net na de opening van het seizoen ging Nederland in een lockdown en zijn de roeiers overgestapt op thuis trainen. Ergometers in de tuin, gewichten in de hal en sit ups op bed.

Guido Luttikhuis, eerstejaars bij Laga: “In het begin was dat nog wel aardig, maar nadat het zicht op wedstrijden verdween wilden steeds meer ploeggenoten uittraining gaan. Helaas was dit door de sluiting van de horeca en het verbieden van evenementen niet meer mogelijk.” Noodgedwongen bleven duizenden roeiers dus Spa rood drinken, op tijd naar bed gaan en celibatair leven. Ze hadden immers een eed gezworen.

Via Zoom en Teams werd nog geprobeerd om virtuele uittrainingspartijen te organiseren, maar deze bleken niet rechtsgeldig wegens gebrek aan contact met kleffe lijven, kots en eerstejaars Njord meisjes. Dus zat er niets anders op dan intraining te blijven.

Nu het kabinet op aanraden van het Outbreak Management Team heeft besloten om uittrainingspartijen definitief te verbieden tot het eind van dit jaar, zullen al deze roeiers verplicht serieus met hun sport bezig moeten blijven. Luttikhuis: “Ja echt heel erg balen, je gaat toch roeien voor het bier, de feesten en de eerstejaars dames van Njord. Van dat alles komt dit seizoen dus niets terecht. Zo word je door de overheid in feite verplicht te blijven trainen en gezond te leven.”

Foto: bron TSR Vidar

Bikinitopje

Bikinitopje

Een tijd geleden was er een damesploeg. Bestaand uit zeven dames om precies te zijn. Deze dames zijn gaan roeien voor de gezelligheid. Met zo af en toe een wedstrijdje tussen door. Daar moet je niet te veel van verwachten.

Op een mooie zomerse dag werd er een wedstrijd tussen de eilandjes van het Hoornsemeer in het beruchte Groningen georganiseerd. De zon scheen fel en het was circa dertig graden met windkracht zes. 

De wedstrijdleiding was enigszins in paniek vanwege de harde wind en de onervaren c4+ ploegen op het water die tegen lagerwal aangedrukt werden. Zo lagen deze dames zonder enige zorgen te dobberen tussen de totale chaos. Vlak daarvoor hadden de dames steen papier schaar gespeeld om te bepalen wie er in de boot moest starten. Eindstand, een van de dames sturen, de andere vier roeien en de overige twee zonnen in het gras. Omdat het starten even duurde hadden ze heel slim bedacht om hun bikinitopje onder het wedstrijdshirt te dragen. Zo konden ze vlak voor de start zonder shirt aan, hun tan-line bijwerken.

Even later schoten ze als een speer over de start en werd hun boot al binnen dertig meter ingehaald door de ploeg die achter hun startte. Sportief als ze waren riepen ze “lekker dames! Doe nog een opzetje!” naar de tegenstand. 

Op de helft van de wedstrijd raakte de stuur in paniek. Ze kwam er achter dat de helft van de boot vergeten was een wedstrijdshirt aan te trekken. Zo zaten er twee roeisters onbewust maar vrolijk in hun bikini topje een verhitte race te roeien.

Eenmaal over de finish en weer terug aan wal waren ze tevreden met de tweede plek van onder. Het was nog even schrikken omdat de wedstrijdleiding tijdens het afriggeren naar de dames toeliep met een waarschuwing en dat was niet de eerste van het seizoen. Of ze bij de volgende wedstrijd niet de tegenstanders willen aanmoedigen. Het schijnt afleidend te werken. Over de bikini topjes hebben wij maar niks gezegd. 

En daar gingen de dames vrolijk, content en kwebbelend weer terug met de trein naar Amsterdam alsof er de hele dag niets gebeurd was.

Bikinitopje

Bikinitopje

Een tijd geleden was er een damesploeg. Bestaand uit zeven dames om precies te zijn. Deze dames zijn gaan roeien voor de gezelligheid. Met zo af en toe een wedstrijdje tussen door. Daar moet je niet te veel van verwachten. Op een mooie zomerse dag werd er een...

Derde wiel

Derde wiel

Je kent het wel. Twee van die tortelduifjes waarvan een je beste vriend is. Vervolgens vraagt je beste vriend of je meegaat naar een concert. Vlak voordat je de concertzaal binnenloopt zie je dat hij zijn nieuwe vlam meeneemt. Dan sta je bij het concert de hele avond...

Wondermiddel tegen piekstress

Wondermiddel tegen piekstress

Grote internationale roeiwedstrijden zijn altijd interessant. Niet alleen op de twee kilometer baan waar iedereen zijn uiterste beste doet om van elkaar te winnen. Nee, het begint al veel eerder. Iedereen wil de beste voorbereiding hebben en doet dat op zijn eigen...

KNRB: Toproeiers aan de slag als logistiek medewerker

KNRB: Toproeiers aan de slag als logistiek medewerker

Foto: Ellen de Monchy

Nu sportverenigingen verplicht gesloten zijn door het Coronavirus moeten de atleten andere manieren vinden om in topvorm te blijven. Bij de KNRB piekerde men zich suf om een oplossing te vinden met maatschappelijk draagvlak. Die werd gevonden: atleten heten vanaf vandaag ‘logistiek medewerker’. “Een roeiloods is geen sportaccommodatie maar in feite niets minder dan een distributiecentrum. Geen speld tussen te krijgen!”

De atleten zijn enthousiast, Elmer de Bruin, voorheen stuurman van de Holland acht en nu aan de slag als chauffeur: “Net als alle andere helden uit de logistiek, die Nederland de afgelopen weken van WC papier, pasta en wiet hebben voorzien, brengen ook wij dagelijks uren door in het distributieproces. Hoe simpel is dan de stap naar logistiek medewerker. De loods in lopen, een boot naar buiten dragen en naast het ‘docking station’ leggen, over het water naar punt B en dan terug om de boot weer in het magazijn te leggen. Allemaal dingen die ik als roeier ook al dagelijks deed. In dat opzicht lijkt er niets veranderd. Ik ben zo blij dat ik me in deze moeilijke tijden nuttig kan maken.”

Ergernis is er wel over atleten die niet hun verantwoordelijkheid pakken: “Kijk, die Formule 1 coureurs zitten nu allemaal op hun luie reet in de deeltijd WW, terwijl ze juist nu de kwetsbare ouderen in Zandvoort zouden kunnen helpen door op een zondag rondjes door de wijk te rijden om boodschappen te bezorgen.

Zie het zo: normaal zorgen we voor spelen, nu voor het brood. Althans: op papier dan. Briljant toch?”

 

Derde wiel

Derde wiel

Je kent het wel. Twee van die tortelduifjes waarvan een je beste vriend is. Vervolgens vraagt je beste vriend of je meegaat naar een concert. Vlak voordat je de concertzaal binnenloopt zie je dat hij zijn nieuwe vlam meeneemt. Dan sta je bij het concert de hele avond in je eentje. Je vriend staat een beetje klef te doen drie meter verderop.

Zo zaten er twee tortelduifjes bij mij in de boot. Dat is heel ongemakkelijk kan ik je vertellen. Het waren twee beginners en wij geven tijdens de eerste les altijd een kwartier bakinstructie. Na 10 min. uitleg mochten de beginners zelf de bak instappen om hun eerste halen te maken voordat ze het water op gaan.

Bij het commando gelijk instappen, stapte de man op de huid van de boot. Gelukkig is de huid van onze bak van staal anders zat er nu een gat ter grote van maat 46 in de boot. Het opletten tijdens de instructie is lastig en al helemaal in het bijzijn van een nieuwe liefde!

Na een aantal kwalitatief goede halen in de bak gemaakt te hebben. Werd de boot buiten gelegd en stapten ze ditmaal op de juiste manier in een houten C2+. Een boot van 7 m lang en 1 m breed is toch iets te klein voor twee prille liefdes en een instructeur die zijn uiterste best doet om goede aanwijzingen te geven.

Zo lieten ze om de vijf halen lopen waarop de slag even heel lief zacht en teder over de enkels van de boeg aaide en de boeg heel lief zacht en teder de schouders van de slag masseerde. Ik durf het niet in woorden op te schrijven wat voor gevoel er op dat moment bij mij omhoog kwam.

Aan het eind van de les stapten het stelletje beide uit. Na een korte evaluatie over het roeien sprong het gesprek over naar kerstplannen of het al tijd was om voorgesteld te worden aan de familie. Ik haakte af en zei de tweede les wordt skiffen met de gedachte: eens kijken of prille liefde bestand is tegen een tweede les watertrappelen. De roeilessen moeten immers ook vermakelijk zijn voor de instructeur. 

Tot de volgende keer tortelduifjes!

 

Bikinitopje

Bikinitopje

Een tijd geleden was er een damesploeg. Bestaand uit zeven dames om precies te zijn. Deze dames zijn gaan roeien voor de gezelligheid. Met zo af en toe een wedstrijdje tussen door. Daar moet je niet te veel van verwachten. Op een mooie zomerse dag werd er een...

Derde wiel

Derde wiel

Je kent het wel. Twee van die tortelduifjes waarvan een je beste vriend is. Vervolgens vraagt je beste vriend of je meegaat naar een concert. Vlak voordat je de concertzaal binnenloopt zie je dat hij zijn nieuwe vlam meeneemt. Dan sta je bij het concert de hele avond...

Wondermiddel tegen piekstress

Wondermiddel tegen piekstress

Grote internationale roeiwedstrijden zijn altijd interessant. Niet alleen op de twee kilometer baan waar iedereen zijn uiterste beste doet om van elkaar te winnen. Nee, het begint al veel eerder. Iedereen wil de beste voorbereiding hebben en doet dat op zijn eigen...

Bootsman Barend Doorduin: ‘Juist voor de schades ben ik dit werk gaan doen’

Bootsman Barend Doorduin: ‘Juist voor de schades ben ik dit werk gaan doen’

Een kleine twintig jaar is Barend Doorduin (46) bootsman. Begonnen als lichte roeier bij Orca vond hij de materiaalcommissie al snel interessanter dan zijn studie fysische geografie. En waar zijn collega’s vaak bij toeval in dit vak belandden, koos Barend al snel zelf voor dit beroep. Sinds een paar jaar werkt hij zowel bij burgervereniging Rijnland als bij de studenten van Laga. Een afwisseling die hij bijzonder leuk vindt.

Barend vindt het zelf ook opvallend dat hij dit werk is gaan doen. Er kan namelijk niet gezegd worden dat mensen hem niet gewaarschuwd hebben. “De oude meneer Heuvelman die vroeger in Utrecht als bootsman werkte, drukte me op het hart het vooral niet te doen, omdat je dit wel echt heel erg graag moest willen”, vertelt Barend. “En inderdaad, je moet kunnen incasseren. Mensen willen de hele tijd iets van je en op elke vereniging lopen wel eens moeilijke mensen rond. Daar moet je mee om kunnen gaan.”

Vrijheid
De liefde voor de sport en het materiaal zorgden er echter voor dat hij zijn plan toch doorzet. “Daarnaast ben ik erg gehecht aan mijn vrijheid. Ik word al gek bij het idee dat ik op een kantoor moet zitten en stukken moet lezen. Ik heb een tijdje bij een bedrijf in Amsterdam-Noord gewerkt dat onderdelen voor superjachten maakte. Zo kon ik bijvoorbeeld niet vijf minuten later beginnen omdat mijn trein dan veel beter aansloot op de pont. Nu moest ik per sé een half uur eerder weg. Erg leuk, maar er was nul flexibiliteit. Dat frustreerde me enorm.”

Willem III
Barend ging weliswaar een tijd naar het hout- en meubileringscollege in Amsterdam, maar maakte die opleiding niet af. Het vak leerde hij vooral als assistent van Rob Heeres, die nog steeds een werkplaats runt in Utrecht. Via coachwerk leerde hij Jan-Willem van de Wal van Willem III kennen. Die regelde in 2002 voor hem dat hij aan de slag kon als zelfstandige bootsman. “Dat was een geweldige tijd. Ik was dan wel als roeier niet mega fanatiek, maar de drive naar snelheid zit er – weliswaar op een andere manier – ook bij mij in. Zo voer op een week voor de Head een ploeg de punt van een acht eraf. Ik heb het hele weekeinde keihard gewerkt om het voor elkaar te krijgen dat de roeiers alsnog konden starten.”

Zelf leren
Als hij iets nog niet had geleerd, pakte hij het zelf op. “Het is voor een groot deel een kwestie van trial en error en kritisch op jezelf blijven. Ik heb veel gelezen, op Youtube filmpjes gekeken en ik wissel kennis uit met collega´s. In het spuiten van boten moest ik bijvoorbeeld handiger worden.” Daar heb ik samen met een collega bootsman dan weer training in gekregen bij Filippi in Italië. Inmiddels heeft hij het meeste onder de knie. “Zo heb ik eindelijk de perfecte Empacher-kleur voor reparaties gevonden waar nu een spuitbus van is gemaakt. Dat vind ik leuke klusjes.”

bootsman rijnland

Ghana
In 2007 vertrok Barend naar Ghana omdat zijn vrouw daar ging werken voor een Duitse ontwikkelingsorganisatie. “We hebben nog een presentatie gegeven voor de Ghanese roeibond die net in oprichting was. Verder deed ik wat losse klussen. Toen we een paar jaar geleden terug kwamen, wilde ik weer zo snel mogelijk aan het werk als bootsman. Helaas was er toen geen vacature en heb ik even bij die jachtenbouwer gewerkt.”

Afwisseling
Hij rook zijn kans toen de bootsman van Rijnland met pensioen ging. Oorspronkelijk werden ook DDS en Die Leythe aan zijn werkgeverslijst toegevoegd, maar dat bleek iets teveel. “We kregen kort daarna een zoontje dat extra aandacht nodig had. ” Nu werkt hij drie dagen in de week, waarvan twee bij Rijnland en één bij Laga.” Juist die afwisseling vindt hij leuk. “De studenten zijn jong en energiek en daar kan van alles. Hier bij Rijnland is alles rustig en gestructureerd en kom ik weer wat meer tot mezelf.”

Ponton
Als hij per sé zou moeten kiezen, kiest hij voor het werk bij de studenten. “Ik houd wel van die reuring, er gebeurt altijd wel wat. Want ligt ergens een ponton in het water, dan weet je zeker dat er een ploeg tegenaan gaat varen. ‘Studenten zijn nog bezig om slim te worden’ grapte een collega ooit. Bij Laga zijn meer schades, wat ik leuk vind, terwijl bij Rijnland het meer om onderhoudswerk gaat. Nu ligt er toevallig een gladde acht die uit de stellingen is gewaaid. Dat vind ik stiekem alleen maar leuk.”

Mild
Een strenge bootsman is hij in tegenstelling tot veel van zijn collega’s niet. “Eigenlijk word ik vrijwel niet boos. Bij Laga hebben ze de gewoonte dat als iemand een boot kapot vaart, hij naar mij toekomt met een fles wijn en daarbij een mooi verhaal vertelt. Ik vind dat geweldig. En laten we eerlijk zijn, ik ben dit werk toch juist gaan doen voor de schades? Bijkomend voordeel is dat mensen het durven te vertellen als ze iets kapot gemaakt hebben.”

Italië
Barend ziet zichzelf oud worden als bootsman. “Ik heb ook geen idee wat ik anders zou moeten doen. Ja, dit werk in Italië lijkt me wel wat”, grapt hij. “Maar dan moet ik Italiaans gaan leren en dat gaat toch niet gebeuren haha.. Nee, ik blijf dit werk voorlopig nog wel doen.””

Skøll wint Varsity 2020 – Algoritme en debatwedstrijd bepalen winnaar

Skøll wint Varsity 2020 – Algoritme en debatwedstrijd bepalen winnaar

Foto: Ellen de Monchy

De finale van de Race der Oude Vieren is gisteren via een slotdebat op videoplatform Zoom uitgevochten. Dit nadat in de ochtend door een algoritme werd bepaald wie van de 21 deelnemende verenigingen door mochten naar de finale.

Op basis van criteria als aantal blikken, ergometer score en aantal Instagram volgers werden de zeven ploegen geselecteerd die in de middag live via Zoom zouden strijden om de felbegeerde gouden blikken.

De heren studenten moesten in een slotdebat verbaal de degens kruisen. Dit gevecht tussen de Oude Vieren bestond uit een debat waarin stellingen voorbijkwamen van filosofen als Aristoteles, Seneca en Estelle Cruijff.

Het Leidse Njord werd vooraf getipt door het “Varsity Magazine”, maar tijdens het debat bleek dat de ware Leidse bek tegenwoordig in Leiderdorp woont. Asopos de Vliet maakte met een selectie van vier filosofie studenten een verpletterende start in het debat. In het middenstuk liepen de emoties hoog op bij de stelling: “Knor zijn is net zoiets als Voodoo, als je er niet in gelooft bestaat het niet.”

Door een duidelijk mindere VO2 max vlakte de curve van Asopos echter af en konden ze uiteindelijk het hoge tempo van het debat niet volhouden. Nadat het brutale Nereus gediskwalificeerd werd vanwege onvoldoende social distancing kwam Skøll uiteindelijk gemakkelijk als eerste over de finish.

De kroegjool werd op meerdere platformen gevierd. Skøll trok zich terug op Skype professional, waar veel KNSRB leden kozen voor Microsoft Teams. Op Fortnite werd nog even gezooid tussen Laga en Theta. Argo was met name te vinden op Hay Day. De Gouden Blikken worden morgen door Brinks Waardetransport thuisbezorgd bij de heren Tibben, Van Lierop, Moerman en Rustenburg.

Pin It on Pinterest