Selecteer een pagina

Al sinds jaar en dag strijkt het internationale roeicircus neer in Luzern: de stad van de berg Pilatus en de Kapellbrücke, gelegen aan het Vierwoudstedenmeer. Voor veel (internationale) roeiers is dit de stad van springen in de Reuss, van ‘verdwaalde’ fotograferende Aziatische toeristen en de stad van de rustgevende en eerlijkste roeibaan ter wereld: de Rotsee.

Als klein jongetje ben ik hier ongetwijfeld een keer geweest, aangezien mijn opa en oma vaak in vakantieperioden bij Sarnen kampeerden. In 2010 was ik hier voor het eerst als roeier. En anno 2016 is er eigenlijk niet zoveel veranderd. Tot vorig jaar sliepen ook de zware mannen en daarmee de gehele Nederlandse equipe altijd in het pittoreske hotel Drei Könige. Dat pittoreske past in het beeld van het oude gedeelte van Luzern, met z’n houten bruggen en romantiserende bouwstijl, maar gezien de leeftijd van de vloerbedekking, het ontbreken van airconditioning en de slechtzittende stoelen in de ontbijtzaal is ouderwets wellicht een betere omschrijving. In al die jaren is het ontbijt zelden tot niet veranderd, met voor mij als nostalgisch hoogtepunt de “Familia”-muesli. Deze muesli heb ik tot misselijkheid aan toe gegeten in mijn jongere jaren, aangezien mijn grootouders bevriend waren met de eigenaren van het bedrijf.

Vanuit het hotel is het een kleine tien minuten lopen naar het Schwanenplatz, waar de bus vertrekt richting de baan. We verzamelen in de lobby en gaan links de hoek om, steken de straat over, langs “Rütli” (waar regelmatig de lunch en het diner geserveerd werd), langs een oude apotheek, de Bang & Olufsen-zaak en op zaterdag over de markt met te dure kaas, worst en aardbeien. Dan steken we de Kapellbrücke over, slalommend tussen de toeristen, rechtsaf langs de zwanen met Aziaten en hun camera’s, naar de waterkant, ongeveer waar de waterfietsen vertrekken voor een rondje over het Vierwoudstedenmeer. Iedereen stempelt om en om braaf zijn dagkaartje en met de Pilatus op de achtergrond rijdt bus 1 richting Maihof weg.

Nog voor de eerste halte, Luzernerhof, rijdt de bus langs het mooiste hotel van het centrum, waar volgens de verhalen (vanzelfsprekend) de Britten verblijven. Geregeld stappen er wat Australiërs of Amerikanen in. Aangekomen op het Löwenplatz komen er eindelijk wat zitplaatsen vrij, tenzij deze door vluchtig instappende Italianen worden ingenomen. De bus vervolgt zijn weg langs Wesemlinrain de Schlossberg op, waar menig in oranje gehesen roeiouder moet terugschakelen om boven te komen. Tegen de tijd dat de Weggismatte gepasseerd wordt, zitten er naast roeiers enkel nog wat oudere mensen in de bus. Dan verschijnt Maihofmatte-Rotsee bovenaan het scherm en terwijl de ietwat zwoele, vriendelijke vrouwenstem de halte uitspreekt, passeren we een wandelende Peter Wiersum. Soms nog voor de bus weg kan rijden wordt er, net als in Amsterdam, door rood overgestoken. We volgen de weg een stukje te voet in de richting van de bus en nemen de eerste zijweg links. In de verte tussen de appartementen ligt daar de Rotsee. Zoals het echte studenten betaamt laten we diegene, voor wie het zijn ‘eerste Luzern’ is, vooroplopen om vervolgens de eerste trap te pakken, naar de ingang van een appartementencomplex in plaats van de tweede, die omlaag naar de Rotsee leidt.

Eenmaal onderaan de trap bevind je je op het botenterrein van de Rotsee: een prachtige baan, ingesloten tussen de met bossen en alpenweiden bedekte heuvels, letterlijk en figuurlijk een natuurgebied. Het is rustig en vredig, waar vogelgeluiden (op het botenterrein) en koebellen (op het water) andere geluiden overstemmen. Net zoals op Triton de roeiers op het Varsitydiner begeleid worden met een hoorspel om zo de Oude Vier-finale visualiseren, zou dit ook prima kunnen voor een wedstrijd op de Rotsee. Ik kan de verschillende geluiden zo voor de geest halen. Meteen denk ik aan het klaarliggen voor de start, waar vanaf de duikplank achter de starttoren regelmatig “Ioe Hikemelaya” en maar zeer zelden “Allez Triton” galmt. Ongeveer elke tien minuten passeert er een trein. Tenslotte vriendelijke begroetingen in alle mogelijke talen en het “Grüetzi” van de kleine kinderen bij het tassendepot en de, in een marechaussee-achtig uniform gestoken, beveiliger met snor. Dezelfde “Grüetzi”, waarmee ik vroeger aanklopte op de caravan van mijn opa en oma.

Terug in het hotel is mijn bed nog netter opgemaakt dan toen ik mijn kamer vanmorgen verliet. Er liggen weer twee nieuwe, opgevouwen handdoeken klaar en in een heerlijk schone badkamer maak ik mij klaar voor het buffet, beneden in het restaurant. Ik hoef niet na te denken over wanneer ik voor het laatst mijn dekbed gewassen heb en de keuken en/of badkamer voor het laatst een grote schoonmaakbeurt heb gegeven. Thuis in Nederland doe ik gewoon zelf mijn boodschappen, wordt er niet voor mij gekookt en tot mijn wellicht grootste ergernis doet de afwas zichzelf ook niet. Ik bedenk me op vrijwel elke uitzending (naar wedstrijd of trainingskamp) dat het een luxe is dat ik me dan alleen op het roeien kan focussen. In Nederland probeer ik dat ook, maar tot de regelmaat van ‘roeien, eten, slapen, roeien, eten en tenslotte weer slapen’ kom ik toch niet elke dag, mede door eerder beschreven verplichtingen/bezigheden. En dan heb ik het nog niet gehad over het feit dat er soms (door collega’s) luiers verschoond en honden uitgelaten moeten worden, gewerkt/gestudeerd wordt en er vervelende buurmannen kunnen zijn.

Rust, reinheid en regelmaat worden voornamelijk gezien als belangrijke pijlers in de opvoeding van kinderen. Als we Wikipedia mogen geloven zijn deze drie R’en gebaseerd op zes voor de gezondheid belangrijke factoren, geformuleerd door de verpleegkundige Florence Nightingale: ‘licht en lucht’, ‘eten en drinken’, ‘slapen en waken’, ‘beweging en rust’, ‘afscheiding en uitscheiding’ en als laatste ‘gemoedsbewegingen’. Goede gezondheid zou worden bepaald door de juiste balans in deze zes punten, net zoals Hippocrates gezondheid omschreef als een balans tussen de vier lichaamssappen: slijm, bloed, gele en zwarte gal.

Maar als ik eerlijk en realistisch ben als topsporter, dan lever ik ook alleen onder diezelfde voorwaarden de beste prestaties. Dat betekent dus niet dat bijvoorbeeld het aantal kledinghaken in ons hotel ertoe doet, maar wel dat het aantal negatieve invloeden op één van bovenstaande factoren tot een minimum beperkt moet blijven.

Sinds mijn komst bij de nationale roei-equipe zijn we, als gehele equipe, steeds beter in staat om ook thuis in Nederland al deze factoren te voldoen. Dan heb ik het (natuurlijk) niet over de balans tussen gele en zwarte gal, maar bijvoorbeeld over de komst van een lunch en een slaapkamer op het Olympisch Trainingscentrum en de beschikbaarheid van een arts, fysiotherapeut en masseur op dagelijkse basis. Helaas is het ons nog niet gelukt om het aantal ziekte-episoden en blessures te reduceren tot het aantal gevallen, dat tijdens buitenlandse wedstrijden en trainingskampen plaatsvindt. Ik ben dan ook blij dat we de rust, reinheid en regelmaat uit Luzern na het weekend kunnen voortzetten tijdens onze hoogtestage in Obertraun, Oostenrijk. Aldaar zullen wij weer in alle gemakken worden voorzien, inclusief een fysiotherapeut en masseur, die ook zonder digitaal inschrijfsysteem kunnen worden bezocht. Het enige nadeel is dat deze hoogstestage de door Hippocrates voorstelde balans ontregeld door een toename van de hoeveelheid (rode) bloed(cellen). Het zou wel een optimistischer, en gepassioneerder temperament met zich meebrengen. Zo heb toch elk nadeel weer z’n voordeel!

Volle por naar Rio: column zware mannen ANRT

Eindelijk inzage in de levens van de mysterieuze zware mannengroep van het ANRT. Wat doen ze tussen de trainingen door? Wat houdt ze bezig? Hoe komen ze zo groot? Hoe laat gaan ze naar bed? Dit is de aftrap van een wekelijkse column over de weg naar...

Volle por naar Rio: Heineken Roeivierkamp

Begin maart zaten wij nog ingepakt in meerdere lagen kleding om ons tegen de natte sneeuwbuien te beschermen. Talloze kilometers door weer en wind werden er op de Amstel afgewerkt met het begin van het wedstrijdseizoen in het vooruitzicht. Maar er kwam...

Volle por naar Rio: column zware mannen ANRT- deel 3

Deze week zit de zware mannengroep niet in zijn totaliteit om 7:45u aan de koffie. Na een Heineken Roeivierkamp met ups-and-downs voor de Holland 8 verkiezen zij de rustige wateren van Almere. Bij roeivereniging Pampus zullen zij de komende weken de bak aan opgebouwd...

Volle por naar Rio: Doping

Laatste tijd staat er helaas bijzonder veel in het nieuws over deze donkere kant van de topsport. Als lezer zult u wellicht van het middel Meldonium hebben gehoord, waar Maria Sharapova onlangs op is betrapt. Toen ik een week geleden aan dit stuk begon,...

Volle por naar Rio: een reizend circus

Bovenstaande foto: de fysiotherapeut en Dirk Uittenbogaard in Gavirate. Sinds maandag 28 maart verblijven alle mannen van het ANRT in Gavirate, Italië, aan Lago di Varese voor een trainingskamp van twee weken en aansluitende wereldbekerwedstrijden op 15-17...

Volle por naar rio: column zware mannen ANRT- deel 6

De rustdag is aangebroken in Gavirate. De tweede week van ons 3-weekse trainingskamp aan het meer van Varese zit erop. De afgelopen 2 weken hebben voor ons als vierzonder vooral in het teken gestaan van veel kilometers, en nog meer techniek. Afgelopen week werden de...

Volle por naar Rio: ‘Team’ is een werkwoord

Het Nederlandse roeiteam heeft een buitengewoon succesvol weekend achter de rug.  De selecties zijn rond en er staat weer een team en dat is voelbaar in iedere ploeg. Toch is het niet helemaal vanzelfsprekend dat er een hecht team ontstaat wanneer ploegen...

Volle por naar Rio: Verenigingsroeien

Door het vele trainen op de Bosbaan wonen vrijwel alle roeiers van het ANRT in Amsterdam. Daarmee kan het ANRT grofweg worden ingedeeld in twee groepen. Zij die al in Amsterdam woonden en dus lid zijn van een Amsterdamse vereniging, en zij die dat niet...

Volle por naar rio: Altijd de beste zijn en anderen te overtreffen

Als historicus heb ik een fascinatie voor de oude Grieken. In mijn ogen was hun cultuur op veel vlakken superieur aan die van ons. Een belangrijk element in de Griekse cultuur was de tegenstelling tussen het Apollinische (het ordelijke, de ratio) en het Dionysische...

Volle por naar Rio: Kleine foutjes, grote gevolgen

Afgelopen weekeinde stond in het teken van de Europese kampioenschappen. Hiervoor zijn we met het gehele ANRT afgereisd naar de Breetzsee in Brandenburg, Duitsland. Het hotel waar wij verbleven bevond zich in Potsdam. Wat met de bus ongeveer een uur rijden...

Volle por naar Rio: De ideale voorbereiding

Onlangs werd de mannenselectie van het nationale roeien ingelicht over de voorbereiding van de Olympische Spelen in Rio de Janeiro. In een zaaltje op het trainingscomplex in Italië, waar wij op dat moment op trainingskamp waren, werden wij door chef de...

Volle por naar Rio: “Gezocht: Talent”

Mark Emke is als hoofdcoach verantwoordelijk voor alle mannen. De Holland 8, Holland 4, de tweezonder en de lichte vierzonder genieten zijn toeziend oog. Midden in de spanning richting een topprestatie in Rio probeer ik Mark een stukje verder te laten...

Volle por naar Rio: Rust, reinheid en regelmaat

Al sinds jaar en dag strijkt het internationale roeicircus neer in Luzern: de stad van de berg Pilatus en de Kapellbrücke, gelegen aan het Vierwoudstedenmeer. Voor veel (internationale) roeiers is dit de stad van springen in de Reuss, van ‘verdwaalde’...

Volle por naar Rio: ANRT op grote hoogte

Maandag na Luzern is het zware mannen team van het ANRT voor de 3e keer langs het Kehlsteinhaus gereden. Het Kehlsteinhaus, beter bekend als het Adelaarsnest, was in 1939 een cadeau van de NSDAP voor Hitler zijn 50e verjaardag. Het Adelaarsnest is gebouwd...

Volle por naar Rio: Trainen op de apenrots

Om de monotonie van de Bosbaan af en toe te ontvluchten wijken we als nationaal roeiteam wel eens uit naar onder andere de Ringvaart. Hierbij moet je doorsteken bij het witte bruggetje rond de 1600m waar een paar honderd meter verderop een kleine steiger...

Pin It on Pinterest

Share This