Selecteer een pagina

En de cirkel is rond. Iedereen in de zware mannen groep van het ANRT is aan het woord geweest en heeft de mogelijkheid gehad de lezer een kijkje te geven in de keuken van een Olympische roeiploeg op weg naar de Olympische Spelen van Rio de Janeiro. Maar wie is hier eigenlijk in geïnteresseerd? Facebook leert ons dat er gemiddeld 44 “likes” worden gegeven voor de tot dusver geschreven columns, wat neerkomt op een half procent van het 7871 koppige publiek dat de RoeiNed Facebook rijk is. Het lijkt er bijna op dat in dit social-media tijdperk mensen niet meer zitten te wachten op een saaie lap tekst van gasten die vrijwel niks meemaken in hun eentonige leven. Tegenwoordig wordt er met veel meer plezier gekeken naar een filmpje dat gemaakt is met een 360-camera (67k views, 1027 likes, 815 shares and counting), wat de redelijk beperkte geest van dit tijdperk typeert. Heeft het dan nog wel toegevoegde waarde dat ik dit schrijf, en zit hier eigenlijk nog wel iemand op te wachten?

Toch heb ik het idee dat de zware jongens van het ANRT ervaringen en wijsheden rijk zijn die voor meer mensen interessant zijn om te weten. Gewoonweg omdat ik deze dingen zelf ook graag had willen weten toen ik nog aan het begin van mijn (roei) carrière stond. In de plusminus 18 jaar dat ik geroeid heb, worden dit alweer mijn derde Spelen en het wordt tijd om de mensen van wat advies te voorzien. Hard roeien is namelijk ondenkbaar mooi maar soms moet er net iets verder gekeken worden om die extreme schoonheid in te zien. Verder is het ook mijn afgunst voor de middelmatigheid die er tegenwoordig heerst en het feit dat iedereen tegenwoordig recht denkt te hebben op van alles en nog wat zonder er hard voor te werken die me ertoe zetten dit op te schrijven.

Ik roep daarom iedereen op om voortaan de extremen op te zoeken. Ik denk namelijk dat er nog nooit iemand gelukkig of beter van is geworden door middelmatigheid na te streven, maar desalniettemin gebeurt het toch nog veel te vaak. Maar waarom? Omdat je denkt dat dingen buiten je bereik liggen? Neem nou topsport. Toen ik vroeger stuur was (15 jaar oud en net aan 50kg – ik moest 5kg ballast mee omdat ik te licht was) wilde ik niets liever dan naar de Olympische Spelen, maar het leek alsof het junioren WK al te hoog gegrepen zou zijn. Nadat ik uiteindelijk na hard trainen toch op het junioren WK was aangekomen, kwam ik erachter dat het toch meer binnen het bereik lag dan ik eerst dacht. En zo loop je langzaam over de treden van de internationale roeitrap omhoog en kom je er steeds weer achter dat het allemaal veel minder onrealistisch en perfect is dan het alvorens lijkt te zijn. En daar sta je dan opeens zelf in het Olympische dorp op je 21e, tussen de sportgoden waarvan je eerst dacht dat ze absoluut onbereikbaar waren en bovenmenselijke dingen presteerden. Het blijken uiteindelijk toch ook gewoon mensen te zijn die extreem hard werken voor iets wat ze mooi vinden. Het gaat er dus vooral om hoe graag je iets wil en hoeveel je daarvoor bereid bent te doen. De grap is alleen dat iedereen kan zeggen dat hij de top wil bereiken, maar dat een zeer kleine minderheid uiteindelijk bereid is de arbeid erin te stoppen. En dat geldt niet alleen voor topsport, maar voor alles in het leven. Streef dus grote doelen na die in jouw potentie liggen, maar leef er dan ook naar. Leef in extremen, niet in middelmatigheid.

Uiteraard zijn wij Nederlanders hier niet zo goed in en hebben wij hier niet zoveel ervaring mee. Onze poldermentaliteit en welbekende leuzen als “doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg” worden er met de paplepel ingegoten. In Amerika daarentegen ligt dat allemaal net even wat anders. Ondanks dat deze cultuur van extreme passie en ongebreideld enthousiasme soms niet al te intelligent overkomt, heeft het in de 4 jaar dat ik daar gezeten heb mijn ogen geopend en denk ik dat wij als Nederlanders hier iets van zouden kunnen leren. In Nederland wordt er vaak teveel gelet op randzaken, in plaats van dat er gewoon met hart en ziel naar iets toegewerkt wordt. Het is bijvoorbeeld doodzonde om te lezen dat tegenwoordig sommige Nederlandse junioren meer tijd besteden aan brieven schrijven over waarom ze denken dat ze recht hebben op bepaalde dingen in plaats van gewoon te focussen op wat belangrijk is. Net zoals mensen die roepen dat ze in sommige boten horen of sommige uitzendingen verdienen. Roep het niet, maar handel ernaar. Als je iets extreem graag wilt dan zijn de mogelijkheden eindeloos – focus je daar dan ook op. Dus: wees geen grijze muis maar zoek de extremen op, durf te dromen van dingen die niemand voor mogelijk houdt, don’t be a naysayer, omring je met mensen die er hetzelfde instaan als jij, ga voor die droombaan, regel het mooiste meisje van de klas, werk keihard voor een doel, geniet ervan en zoek je eigen grenzen op, want alleen dan leer je jezelf kennen en kan je genieten van de weg die naar je uiteindelijke doel leidt. En een weg naar een lastig doel gaat uiteraard niet over rozen, maar dan zou het uiteindelijk ook geen genoegdoening geven.

Zodoende geniet ik van elke dag dat ik met alle zware jongens van het ANRT aan het trainen ben. Of we nou om 8u ’s ochtends in de koude wintermaanden in het donker op de ergometer samen bloed, zweet en tranen vergieten of dat we zonder shirt in een zonnig oord op spiegelglad water roeien – wij zijn de krijgers die elke dag samen ten strijde trekken en een gemeenschappelijk doel voor ogen hebben en dat is waanzinnig mooi. Zoals Dhr. D.R. Simon – by far de beste en meest inspirerende roeier die Nederland ooit gekend heeft – het mij al vroeg geleerd heeft: De “no-nonsense mentaliteit”, daar gaat het om. En dat is in sommige ploegen waarin ik geroeid heb ook weleens anders geweest. De fout wordt door veel mensen te vaak gezocht bij zaken buiten de eigen persoon.

En in de tussentijd: leg die telefoon aan de kant, lees een boek en verrijk jezelf met alle fantastische dingen die er in de wereld te doen zijn.  Zoals de Zen-Buddhisten en Nederlandse filosoof Spinoza het grondig met elkaar een waren en het zo lekker clichématig – wat het zeker niet minder waar maakt – konden verwoorden: “The journey is more important than the destination, the activity more important than the outcome”.

Volle por naar Rio: column zware mannen ANRT

Eindelijk inzage in de levens van de mysterieuze zware mannengroep van het ANRT. Wat doen ze tussen de trainingen door? Wat houdt ze bezig? Hoe komen ze zo groot? Hoe laat gaan ze naar bed? Dit is de aftrap van een wekelijkse column over de weg naar...

Volle por naar Rio: Heineken Roeivierkamp

Begin maart zaten wij nog ingepakt in meerdere lagen kleding om ons tegen de natte sneeuwbuien te beschermen. Talloze kilometers door weer en wind werden er op de Amstel afgewerkt met het begin van het wedstrijdseizoen in het vooruitzicht. Maar er kwam...

Volle por naar Rio: column zware mannen ANRT- deel 3

Deze week zit de zware mannengroep niet in zijn totaliteit om 7:45u aan de koffie. Na een Heineken Roeivierkamp met ups-and-downs voor de Holland 8 verkiezen zij de rustige wateren van Almere. Bij roeivereniging Pampus zullen zij de komende weken de bak aan opgebouwd...

Volle por naar Rio: Doping

Laatste tijd staat er helaas bijzonder veel in het nieuws over deze donkere kant van de topsport. Als lezer zult u wellicht van het middel Meldonium hebben gehoord, waar Maria Sharapova onlangs op is betrapt. Toen ik een week geleden aan dit stuk begon,...

Volle por naar Rio: een reizend circus

Bovenstaande foto: de fysiotherapeut en Dirk Uittenbogaard in Gavirate. Sinds maandag 28 maart verblijven alle mannen van het ANRT in Gavirate, Italië, aan Lago di Varese voor een trainingskamp van twee weken en aansluitende wereldbekerwedstrijden op 15-17...

Volle por naar rio: column zware mannen ANRT- deel 6

De rustdag is aangebroken in Gavirate. De tweede week van ons 3-weekse trainingskamp aan het meer van Varese zit erop. De afgelopen 2 weken hebben voor ons als vierzonder vooral in het teken gestaan van veel kilometers, en nog meer techniek. Afgelopen week werden de...

Volle por naar Rio: ‘Team’ is een werkwoord

Het Nederlandse roeiteam heeft een buitengewoon succesvol weekend achter de rug.  De selecties zijn rond en er staat weer een team en dat is voelbaar in iedere ploeg. Toch is het niet helemaal vanzelfsprekend dat er een hecht team ontstaat wanneer ploegen...

Volle por naar Rio: Verenigingsroeien

Door het vele trainen op de Bosbaan wonen vrijwel alle roeiers van het ANRT in Amsterdam. Daarmee kan het ANRT grofweg worden ingedeeld in twee groepen. Zij die al in Amsterdam woonden en dus lid zijn van een Amsterdamse vereniging, en zij die dat niet...

Volle por naar rio: Altijd de beste zijn en anderen te overtreffen

Als historicus heb ik een fascinatie voor de oude Grieken. In mijn ogen was hun cultuur op veel vlakken superieur aan die van ons. Een belangrijk element in de Griekse cultuur was de tegenstelling tussen het Apollinische (het ordelijke, de ratio) en het Dionysische...

Volle por naar Rio: Kleine foutjes, grote gevolgen

Afgelopen weekeinde stond in het teken van de Europese kampioenschappen. Hiervoor zijn we met het gehele ANRT afgereisd naar de Breetzsee in Brandenburg, Duitsland. Het hotel waar wij verbleven bevond zich in Potsdam. Wat met de bus ongeveer een uur rijden...

Volle por naar Rio: De ideale voorbereiding

Onlangs werd de mannenselectie van het nationale roeien ingelicht over de voorbereiding van de Olympische Spelen in Rio de Janeiro. In een zaaltje op het trainingscomplex in Italië, waar wij op dat moment op trainingskamp waren, werden wij door chef de...

Volle por naar Rio: “Gezocht: Talent”

Mark Emke is als hoofdcoach verantwoordelijk voor alle mannen. De Holland 8, Holland 4, de tweezonder en de lichte vierzonder genieten zijn toeziend oog. Midden in de spanning richting een topprestatie in Rio probeer ik Mark een stukje verder te laten...

Volle por naar Rio: Rust, reinheid en regelmaat

Al sinds jaar en dag strijkt het internationale roeicircus neer in Luzern: de stad van de berg Pilatus en de Kapellbrücke, gelegen aan het Vierwoudstedenmeer. Voor veel (internationale) roeiers is dit de stad van springen in de Reuss, van ‘verdwaalde’...

Volle por naar Rio: ANRT op grote hoogte

Maandag na Luzern is het zware mannen team van het ANRT voor de 3e keer langs het Kehlsteinhaus gereden. Het Kehlsteinhaus, beter bekend als het Adelaarsnest, was in 1939 een cadeau van de NSDAP voor Hitler zijn 50e verjaardag. Het Adelaarsnest is gebouwd...

Volle por naar Rio: Trainen op de apenrots

Om de monotonie van de Bosbaan af en toe te ontvluchten wijken we als nationaal roeiteam wel eens uit naar onder andere de Ringvaart. Hierbij moet je doorsteken bij het witte bruggetje rond de 1600m waar een paar honderd meter verderop een kleine steiger...

Pin It on Pinterest

Share This