Hoe het Amerikaanse roeiseizoen plotseling eindigde

Hoe het Amerikaanse roeiseizoen plotseling eindigde

Zo. Het is gedaan met de pret. Het coronavirus heeft korte metten gemaakt met het roeiseizoen van 2020. Althans, voor de Amerikaanse competitie. Ongeveer een week geleden kondigden de universiteiten in Amerika één voor één aan dat de rest van het semester online voortgezet zou worden.

Het eerste vervelende roei-bericht kregen we echter al een paar dagen eerder. De San Diego Crew Classic zou in ieder geval niet door zou gaan, omdat het aantal besmettingen in Californië snel aan het stijgen was en daarnaast had het bestuur van onze universiteit alle reizen van sportteams verboden omdat ze niet wilden dat iemand eventueel vast zou komen te zitten in een andere staat. Wél zouden we nog in de regio, in New England, kunnen racen en nog veel belangrijker: de rest van het roeiseizoen stond nog overeind. Inclusief de IRA’s: het nationale studentenkampioenschap eind mei, het hoogtepunt van het jaar. We hebben nog ongeveer één dag in de veronderstelling geleefd dat we verder gingen trainen voor het wedstrijdseizoen. Dit vooruitzicht, om de komende twaalf weken op een uitgestorven campus te zitten, zonder echte face-to-face lessen en zonder de normale omstandigheden was ook niet ideaal, maar beter dan niks.

Cancellen
Sommige jongens zagen de bui al hangen en konden – omdat ze ervan overtuigd waren dat het toch tevergeefs was – de laatste paar trainingen nog maar lastig opbrengen, Dat gevoel, dat alle moeite en tijd die we er gezamenlijk ingestoken hebben voor niks is geweest, volgde spoedig voor ons allemaal. Zelf zat ik in mijn één na laatste les (een seminar met twaalf mensen over ‘American Culture in the City’, waar we op dat moment Toni Morrison’s ‘Jazz’ bespraken), toen de studente naast me vertelde dat de Ivy League, die over alle roeiwedstrijden gaan, zojuist had besloten om alle sportseizoenen te cancellen. Dat kwam, ondanks alle voortekenen, alsnog heel hard aan.

Verlies
Toen de kogel door de kerk was besefte ik me pas wat een groot verlies het was. Ik ben fitter dan ooit, en de mogelijkheid om die fitheid te gebruiken in een wedstrijd, om mezelf met anderen te meten, is er voorlopig niet. Het plezier van het racen tegen vrienden van andere universiteiten, het reizen, de spanning, de inspanning en de ontlading zijn allemaal van de baan. Maar nog belangrijker, de dagelijkse trainingen met al m’n roeivrienden vallen ook plotseling weg. Daar, in onze boathouse, in de gym en op het water, daar vindt het allerbelangrijkste plaats. Daar is het tevens het allerleukst, daar lig ik dagelijks in een deuk. Maar voorlopig dus even niet meer.

Reflectie
Dit alledaagse verlies liet me later, toen alles wat meer was bezonken, ook inzien dat het ‘alles is voor niets geweest’-gevoel, niet juist is. Het is logisch om dat aanvankelijk te voelen, omdat hetgeen waarvoor je je elke dag zo inspant ineens wegvalt, maar eigenlijk gaat het juist om die dagelijkse inspanning. Die training, die collectieve inzet van je teamgenoten, die ben je niet kwijt, die is niet verdwenen. Dit seizoen was, ondanks dat het drastisch is ingekort, alsnog machtig mooi. Ik heb enorm genoten van dit team, dag in dag uit. Ik realiseer me nu des te meer hoe bijzonder het is en dat het geen vanzelfsprekendheid is dat je altijd zult kunnen roeien.

Virus
Dat we onze doelen dit jaar niet kunnen nastreven is een bittere pil, maar er zijn natuurlijk mensen die veel zwaardere tegenslagen te verduren hebben als gevolg van het virus. Er zijn ook genoeg voorbeelden te noemen van mensen bij wie het verlies van slechts één seizoen, van een paar maanden, compleet in het niet valt bij wat er voor hun op het spel staat. Daarnaast was er ook weinig tijd om te balen en om sip te zijn, want we moesten hals over kop de campus verlaten. De updates kwamen aan de lopende band binnen en de situatie werd steeds serieuzer. Al snel werd duidelijk dat ik maar beter zo snel mogelijk naar huis kon gaan, voordat alles op lockdown zou gaan en ik in Amerika vast zou zitten. Ik heb al m’n spullen ingepakt en ben naar het vliegveld vertrokken. Onderweg ontving ik een e-mail van de provoost aan alle studenten en medewerkers: er was iemand positief getest op het COVID-19 virus op Brown University.

Amerika Jaap

Dry season

Dry season

Over precies een maand vindt - mits het Coronavirus geen roet in het eten gooit - de San Diego Crew Classic plaats, een wedstrijd op Mission Bay in San Diego. Het is de eerste wedstrijd van het seizoen en onze coaches willen er alles aan doen om zo sterk mogelijk voor...

De lessen van goeroe Anderson

De lessen van goeroe Anderson

Na een succesvol en leuk trainingskamp van twee weken in Florida, is het roei-circus van mijn Brown University weer neergestreken in Providence, Rhode Island. We hebben tijdens onze kerstvakantie de zon opgezocht, zodat we ook wat trainingsuren op het water konden...

Dry season

Dry season

Over precies een maand vindt – mits het Coronavirus geen roet in het eten gooit – de San Diego Crew Classic plaats, een wedstrijd op Mission Bay in San Diego. Het is de eerste wedstrijd van het seizoen en onze coaches willen er alles aan doen om zo sterk mogelijk voor de dag te komen. Een belangrijke regel in deze tijd – die herkenbaar moet zijn voor de Nederlandse wedstrijdroeiers – is dat we geen alcohol mogen drinken.

Oorspronkelijk was het weinig aantrekkelijk om naar San Diego te gaan. Mission Bay ligt vlak boven de grens met Mexico en vrijwel direct aan de Stille Oceaan. Het kan er enorm spoken, waardoor twee van de wedstrijdbanen vaak veel meer in de luwte liggen dan de rest van de baan. Niet ideaal voor grote wedstrijden dus, zeker als je – zoals wij – helemaal vanaf de oostkust moet komen. Nu de wedstrijdleiding het dit jaar anders aanpakt en over is gegaan op één-tegen-één duels, was dat voor ons een reden om ook te gaan. Nu kunnen we het opnemen tegen ploegen van wie we bij de Head of the Charles nog verloren: zoals California en Yale. Daarnaast komt er een acht van Nereus met daarin voormalige ploeggenoten van mij.

Intraining

Met deze race in het verschiet is het nu tijd om alle zeilen bij te zetten, zodat we goed beslagen ten ijs komen. We kunnen pas sinds anderhalve week weer roeien vanwege het klimaat hier in New England, dus we hebben niet bijzonder veel tijd om de opstellingen uit te vogelen. 

Om zo veel mogelijk snelheid te genereren in deze korte periode, trekken we alles uit de kast: meer trainingsuren, carbon-winged Empacher-achten in plaats van de Resoluteboten die we in de herfst gebruiken én – niet te vergeten – algehele drooglegging: geen alcohol, geen druppel. 

Helemaal intraining dus. Niet gek zou je zeggen: menig ploeg in Nederland doet het net zo. Toch zijn er best een aantal verschillen in het beleid, een beleid waar lang niet iedereen blij mee is. 

Contract 

Waar er in Nederland na een grote overwinning (neem een Varsity of een Heineken) ruimte is voor een viering waarbij het bier rijkelijk vloeit, is er hier geen tijd voor de kater. Met vrijwel elk weekend een belangrijke race, wordt alcohol liever helemaal geschuwd. Daarnaast wordt er van je verwacht dat je een beetje op tijd naar bed gaat en gezond eet, maar deze twee dingen zijn natuurlijk iets meer open voor eigen interpretatie. Om zeker te weten dat je je aan de afspraken houdt, moet je een contract ondertekenen (hoé Amerikaans?!). Als iemand contractbreuk pleegt, word je zonder pardon uit het team gezet. Dit is geen loze dreiging: afgelopen jaar is er nog een hele goede roeier uit de ploeg gegooid. Dit heeft de mensen wel aan denken gezet, want het is groot een gemis. 

Tekenen 

Persoonlijk ben ik vooral van mening dat het belangrijk is dat alle neuzen dezelfde kant op staan tijdens zo’n belangrijke periode en ik vind het verstandig om alcohol dan een poosje te laten staan. Zó lang is het tweekilometerseizoen ook weer niet: drie maanden niet drinken is zelfs kort in vergelijking tot de intrainingsperiode in Nederland. Misschien wordt het beleid hier in de komende jaren iets coulanter, met een sporadisch biertje, maar vooralsnog wordt er in ieder geval voet bij stuk gehouden en blijven de regels gelden: geen bier, geen drugs, hier tekenen alstublieft.

Dry season

Dry season

Over precies een maand vindt - mits het Coronavirus geen roet in het eten gooit - de San Diego Crew Classic plaats, een wedstrijd op Mission Bay in San Diego. Het is de eerste wedstrijd van het seizoen en onze coaches willen er alles aan doen om zo sterk mogelijk voor...

De lessen van goeroe Anderson

De lessen van goeroe Anderson

Na een succesvol en leuk trainingskamp van twee weken in Florida, is het roei-circus van mijn Brown University weer neergestreken in Providence, Rhode Island. We hebben tijdens onze kerstvakantie de zon opgezocht, zodat we ook wat trainingsuren op het water konden...

De lessen van goeroe Anderson

De lessen van goeroe Anderson

Na een succesvol en leuk trainingskamp van twee weken in Florida, is het roei-circus van mijn Brown University weer neergestreken in Providence, Rhode Island. We hebben tijdens onze kerstvakantie de zon opgezocht, zodat we ook wat trainingsuren op het water konden maken. Hier in het noorden zitten we namelijk nog een aantal weken op de ergometer in verband met de kou.

Disney
Waar wij zaten in Florida, vlakbij Orlando, was nauwelijks sprake van een ‘echt leven’. Alles daar is in de sfeer van Disney World: een neppe sprookjeswereld. De meeste mensen die in het plaatsje Cocoa Beach komen, zijn er vanwege een tussenstop van het cruiseschip waarop ze hun vakantie vieren. Vaak zijn deze schepen ook daadwerkelijk van Disney World, wat betekent dat de toeristen van top tot teen zijn uitgedost in Mickey Mouse parafernalia. Andere schepen zijn compleet volgestouwd met gokmachines en maken slechts een klein rondje op zee, zodat de passagiers belastingvrij kunnen gokken zodra ze verder dan drie zeemijl van de kust verwijderd zijn en waar de alcoholleeftijd van 21 jaar ook niet meer geldt. Dit plaatsje aan het strand draait dus volledig op toerisme en dat is te zien aan de inrichting. Het is een klassieke strip-mall, een soort lintdorp, maar dan met allemaal apotheken, supermarkten, fast-food restaurants en andere treurigheid. Bijna alle winkels zijn 24/7 open én hebben een Drive-Thru; die maken de immense parkeerplaatsen haast overbodig.

Gelijkwaardige achten
Middenin deze treurigheid trainden dagelijks twee keer. ‘S ochtends roeiden we vaak in kleine nummers en ‘s middags in achten. In tegenstelling tot in Nederland, waar je aan het begin van het seizoen een boot selecteert en daar in verder traint, wordt er in Amerika veel gewisseld en geschoven. Ons team bestaat momenteel uit zo’n veertig roeiers, dus de opstelling was haast nooit hetzelfde. De achten worden op het trainingskamp altijd gelijkwaardig gemaakt, zodat de sparsessies altijd spannend zijn. Het doel van het kamp is dan ook om het hele team een stap te laten zetten, en niet slechts de A-boot. Al zijn de opstellingen zijn niet compleet willekeurig. Zo hebben we een aantal time-trials gevaren in tweezonders om te zien welke paren goed klikten, om die vervolgens ook bij elkaar te houden in de achten.

Anderson
Omdat de trainingen nogal wat van je lichaam eisen, proberen de coaches ons tussentijds zo goed mogelijk te laten herstellen. Onze bootsman snijdt als wij op het water zijn allemaal meloenen en ananassen, zodat wij ons daaraan tegoed kunnen doen zodra we van het water afkomen. Daarna gaan we aan het werk met Anderson. Dit is een man die al tientallen jaren met allerlei roeiteams werkt, onder meer met de Amerikaanse nationale ploeg en de Harvard Heavyweights. Hij heeft me wel eens verteld dat hij ook ooit kortstondig een vertoning heeft gemaakt aan de Bosbaan, maar daar waren de coaches toentertijd niet overtuigd van zijn nut. Wat hij doet is namelijk redelijk bijzonder en niet per sé wetenschappelijk.


Hippie
De eerste keer dat ik hem zag, dacht ik eigenlijk dat het een verwarde hippie was die bij onze botentrailer rondliep. Hij begon te verkondigen dat iedereen zijn ellenbogen boven zijn schouders moest houden, zodat je de diepste inademing van de dag kon doen, om de ‘roest van de motor’ af te halen. Tot mijn verbazing begon iedereen dat ook plotseling te doen! Deze man was dus Anderson, dé roeigoeroe waar men het altijd over had. Hij leidde onze warming-up, waarin we moesten huppelen en alles zo los mogelijk moesten maken, onder meer door op ons hele lichaam te kloppen: ‘knocking on the castle doors!’ heette dit.

Scrub

Dit jaar had hij iets nieuws: breathing straws. Oftewel een heel klein stukje bamboe aan een stukje touw dat je om je nek draagt. Als je door dit buisje uitademt, duurt je uitademing wat langer en gaat je hartslag omlaag, althans: dat is het idee. We rekken en strekken heel wat af met hem, vaak met behulp van tennisbal tussen de grond en je lichaam. Hij zegt altijd dat we onze spieren moeten schoonmaken, zoals je een spons uitknijpt als hij vies is. We doen ook vaak meditatie en yoga-achtige dingen met hem op het strand, waar hij een soort scrub maakt van olijfolie, fruitschillen en zand. U begrijpt dat er verdeeldheid heerst binnen het team over zijn methodes, maar de coach gelooft dat het ons goed doet en dat denk ik ook, al is het maar omdat je je verstand even op nul kan zetten.

Dry season

Dry season

Over precies een maand vindt - mits het Coronavirus geen roet in het eten gooit - de San Diego Crew Classic plaats, een wedstrijd op Mission Bay in San Diego. Het is de eerste wedstrijd van het seizoen en onze coaches willen er alles aan doen om zo sterk mogelijk voor...

De lessen van goeroe Anderson

De lessen van goeroe Anderson

Na een succesvol en leuk trainingskamp van twee weken in Florida, is het roei-circus van mijn Brown University weer neergestreken in Providence, Rhode Island. We hebben tijdens onze kerstvakantie de zon opgezocht, zodat we ook wat trainingsuren op het water konden...

Van botenbouwer naar de Amstel

Van botenbouwer naar de Amstel

Een week geleden ben ik vertrokken vanuit Amerika.  Nu roei ik inmiddels al weer een aantal ochtenden lekker op de Amstel. Samen met vrienden op de Amstel skiffen blijft uiteindelijk toch het allermooist. Dat zal ik de komende maand dan ook dagelijks blijven doen, totdat ik naar Florida vertrek om daar op trainingskamp te gaan met het roeiteam van mijn universiteit, Brown University. 

Dit semester was ik daar bijzonder vroeg klaar omdat ik voornamelijk projecten en papers moest inleveren. Deze kon ik ook in Nederland afmaken. Één belangrijk ding wat ik echter wel heb moeten missen vanwege mijn vroegtijdige vertrek is de tewaterlating van de boot die ik samen met een vijftiental andere studenten heb gebouwd. We hebben namelijk – voor een studiepunt nota bene! – een 4,5 meter lange roeiboot gebouwd.

Kreeftvissers
Het gaat om een Maine Peapod, een bootje dat vroeger voornamelijk door kreeftvissers uit Maine werd gebruikt. Het is een behoorlijk brede boot die stabiliteit biedt als je een zware kist vol kreeft uit het water moet tillen. Het vak, Boatbuilding, werd gegeven door een 76-jarige componist annex bootbouwer-hobbyist. Hij heeft ons gedurende het hele proces aan de hand genomen en alles voorgedaan en uitgelegd.

blog.3.jaap

Mallen
De boot is overnaads en gemaakt met 6-laags multiplex hout. Dit is zo buigbaar dat het niet eens nodig was om te stomen. Voordat we ons daarmee bezig moesten houden, moesten we eerst alle afmetingen overnemen uit de bouwtekeningen, zodat we mallen konden maken voor de voor- en achtersteven, die symmetrisch zijn. 

blog.3.jaapOpbouwen
Daarna zijn we de boot daadwerkelijk gaan bouwen. Het was een behoorlijke klus om alle planken de juiste maat te krijgen; veel passen en meten. Als het niet helemaal precies pastte omdat er bijvoorbeeld te veel was weggeschaafd, vulden we de boel met epoxy. Na de bevestiging van de planken begon de afwerking. Allereerst het inpassen van de boordranden, daarna zitjes, beschermrand, dolhouders enzovoorts. De dolhouders zitten tussen een buiten- en een binnenboordrand in.

Riemen
Tevens moesten er natuurlijk riemen gemaakt worden. Dit leek mij een mooie klus, dus dat heb ik, samen met een ploeggenoot gedaan, die het vak ook volgde. We hebben – met de creditcard van de universiteit uiteraard – een flink stuk dennenhout gekocht, dat zich uitstekend leent voor het maken van riemen vanwege de lange nerf, die stevigheid biedt. Na veel hout weggezaagd te hebben hadden we twee grove stukken hout die wat weg hadden van riemen. Heel wat schaaf- en schuurwerk volgde, om uiteindelijk echte klassieke riemen met vlakke bladen te krijgen. Met twee lagen epoxy en twee lagen vernis zijn ze goed genoeg beschermd.

Schilderen
De laatste stap was het schilderen. De boot zelf is na lang beraad rood geschilderd aan de buitenkant, met uitzondering van de bovenste plank, waar het hout nog steeds zichtbaar is onder de lak. De binnenkant is een modieus gebroken wit geworden. 

Vakmanschap
Godzijdank is de boot blijven drijven, anders hadden we allemaal een onvoldoende gekregen. Ondanks dat het geen roeiboot is zoals ik ze gewend ben en het een wat ongebruikelijk vak was, was het ongelooflijk leuk om dit project te doen en om in de cultuur van botenbouwers te duiken. Het vakmanschap wat hierbij komt kijken is iets waar ik niet eerder aan ben blootgesteld en het inspireert me om wellicht ooit nog eens een boot te bouwen waarmee ik dan wel ‘s ochtends vroeg met mijn vrienden over de Amstel kan roeien!

Dry season

Dry season

Over precies een maand vindt - mits het Coronavirus geen roet in het eten gooit - de San Diego Crew Classic plaats, een wedstrijd op Mission Bay in San Diego. Het is de eerste wedstrijd van het seizoen en onze coaches willen er alles aan doen om zo sterk mogelijk voor...

De lessen van goeroe Anderson

De lessen van goeroe Anderson

Na een succesvol en leuk trainingskamp van twee weken in Florida, is het roei-circus van mijn Brown University weer neergestreken in Providence, Rhode Island. We hebben tijdens onze kerstvakantie de zon opgezocht, zodat we ook wat trainingsuren op het water konden...

Wintertraining in Amerika

Wintertraining in Amerika

De laatste weken van het semester zijn aangebroken, nog vier weken en dan vlieg ik alweer naar huis voor de kerstvakantie. Voordat de tentamens beginnen hebben we volgend weekend nog één laatste wedstrijd op de Charles: niet de Head-, maar de Foot of the Charles. Dit is een achtervolgingsrace in de 4+ over een iets kortere afstand dan de Head of the Charles, namelijk 4 km. Het is een soort onderlinge oefenwedstrijd tussen de universiteiten van Harvard, Northeastern, MIT en Brown. Meestal is het heel vroeg op een zaterdagochtend, verschrikkelijk koud, waait het keihard en is het behoorlijk afzien.

Het is de allerlaatste krachtmeting op het water voordat we ‘naar binnen gaan’.Daarna is het namelijk te koud om nog het water op te gaan. De winters gaan hier in het noordoosten van Amerika gepaard met temperaturen tot ver onder nul en een flink pak sneeuw. Maar omdat het niet bij alle Ivy League-universiteiten tegelijk dichtvriest, zijn er regels opgesteld over het aantal weken dat je per winter op het water mag trainen, opdat het eerlijk blijft. Deze regels gelden echter niet voor alle universiteiten waar we tegen roeien. 

Vrijheid

Tijdens de wintermaanden zitten we dus voornamelijk op ergometers. Daarnaast doen we wat meer krachttraining en lopen we af en toe een stukje hard. Deze periode is, in tegenstelling tot de rest van het jaar, tamelijk open voor eigen invulling. Er worden wel bepaalde minima gesteld en de coaches geven je richtlijnen mee, maar er is geen centraal georganiseerde training meer. Er gelden ook regels over het toegestane aantal trainingsdagen per jaar, zodat je genoeg op je studie kan focussen.

‘Triatlon’
Het team organiseert wel zelfstandige (alternatieve) trainingen, voornamelijk tijdens de weekenden. Zo zijn er jaarlijks een marathon en een ‘triatlon’, waarbij we eerst 10 kilometer ergometeren, dan 8 kilometer hardlopen en tot slot 20 keer een set hoge trappen op- en afrennen. De winnaar krijgt een typisch Amerikaans oud baseball jack met leren mouwen en ‘Brown Crew’ achterop. Op den duur vertrekt iedereen naar huis om kerst en oud&nieuw te vieren.

Florida 
Je wordt – fit en niet met te veel extra kilo’s – terug verwacht op het trainingskamp in Florida, begin januari. Daar ontsnappen we aan de kou en kunnen we twee weken in enkel een roeipakje trainen. Het gedeelte van Florida waar wij zitten is, op de raketlanceringen van NASA na, niet bijster interessant. Het is eigenlijk één grote stripmall, oftewel een drukke weg met daaraan een onophoudelijke rij van parkeerplaatsen met de bijbehorende grote winkelketens. Aan zo’n weg zit ook ons hotel, waarin we twee weken bivakkeren. Gelukkig bieden het strand en de oceaan, aan de andere kant van het hotel, afleiding van deze misère. 

Trainingswater 
De plek waar we roeien is een ander verhaal. Een kleine tien minuten rijden vanaf het hotel is een soort park waar we de boten hebben liggen. Er is geen vlot dus je moet tussen het vloedbos door het water inlopen om vervolgens je boot in te klimmen. Gelukkig is het lekker warm. De eerste week zitten we meestal in skiffs en twee-zonders en de tweede week voornamelijk in viertjes en achten. We varen meestal twee keer per dag 16 tot 24 kilometer. Het roeiwater is rustig, beschut en eindeloos. Je kunt ongestoord trainen zonder bang te zijn voor krokodillen, want die zitten niet in zout water.

Zeekoeien
Je wordt overigens wel af en toe verrast door een nieuwsgierig groepje dolfijnen, die tot aan de riggers van je boot naar je toe durven te komen. Ze zwemmen ook graag in de golven van de coachboot. Een heel enkele keer kom je een zeekoe tegen. Zeekoeien zijn minder speels en die kunnen je makkelijk om laten slaan als ze tegen je aan zwemmen. Maar voordat ik me daar zorgen om moet gaan maken, moet ik eerst nog even die wedstrijd in de vier-met varen volgend weekend, in de bittere kou van Boston. De weersverwachting is -4 graden en windkracht 5.

Dry season

Dry season

Over precies een maand vindt - mits het Coronavirus geen roet in het eten gooit - de San Diego Crew Classic plaats, een wedstrijd op Mission Bay in San Diego. Het is de eerste wedstrijd van het seizoen en onze coaches willen er alles aan doen om zo sterk mogelijk voor...

De lessen van goeroe Anderson

De lessen van goeroe Anderson

Na een succesvol en leuk trainingskamp van twee weken in Florida, is het roei-circus van mijn Brown University weer neergestreken in Providence, Rhode Island. We hebben tijdens onze kerstvakantie de zon opgezocht, zodat we ook wat trainingsuren op het water konden...

Live free or die

Live free or die

Het weekend voorafgaand aan de Head of the Charles is een lang weekend in het noordoosten van Amerika omdat het op maandag ‘Columbus Day’ of ‘Indigenous Peoples’ Day’ is. Welke van de twee het is, verschilt per regio en politieke voorkeur. Dit verschil zegt veel over de huidige verdeeldheid in de Verenigde Staten. Sommige staten veranderen de naam van de feestdag officieel, andere benadrukken officieel dat ze er niet over peinzen om het te veranderen. Het verschilt eigenlijk niet zo veel van de onenigheid over traditionele Nederlandse feestdagen die niet meer kunnen.

Ik spendeer dit weekend, na op zaterdagochtend een zogeheten ‘head race’ geroeid te hebben bij Yale in New Haven, bij de (uit Eindhoven afkomstige) familie van een ploeggenoot in Warner, New Hampshire, een kleine 300km noordelijker, vlakbij de Canadese grens. New Hampshire is de staat waar de ‘Indian Summer’ halverwege oktober het allermooist is, de kleuren van de bomen zijn adembenemend, zeker vanaf Mount Kearsarge, de berg waar we de hond uitlaten op zondagochtend.

Ik studeer tussen deze twee plekken in, in Providence, Rhode Island: de kleinste en meest progressieve staat. Daar wordt ‘Columbus Day’ al lang niet meer geaccepteerd. Sterker nog, op Brown University beginnen ze het academische jaar met een ‘land acknowledgment’, waarin wordt gesteld dat men zich op ingepikt land bevindt. Op die manier wil de universiteit meer bewustzijn creëren over de minder mooie kanten van haar verleden. Daarom viert men daar, met gepaste trots en schaamte tegelijk, ‘Indigenous Peoples Day’.

Het bejubelen van een blanke man die land heeft afgepakt van de inheemse bevolking onder het mom van ontdekking gaat hier, in tegenstelling tot in Nederland, niet door de beugel. Als je vindt dat dat wel kan, bijvoorbeeld vanwege het fopargument dat het ‘een andere tijd’ was, dan word je hier niet begrepen.
Tegelijkertijd is er aan de andere kant ook veel onbegrip voor ‘die progressieven op College Hill’ onder de mensen die niet bovenop de heuvel wonen. Bijvoorbeeld bij de mensen die een schietbaan op het platteland runnen. Onder meer omdat ‘die progressieven’ hun pistolen willen afpakken, terwijl die wapens hun Amerikaanse vrijheid waarborgen. Toen ik er een keer was met een vriend uit Nederland om zelf eens te ervaren waarom die Amerikanen zo weg zijn van hun guns, werd het me niet in dank afgenomen toen ik vertelde dat ik aan Brown studeerde. Desalniettemin was het heel leerzaam en leuk. Nu begrijp ik een stuk beter waarom het zo populair is. Het is een beetje als vuurwerk: spannend, luid en eigenlijk niet verstandig.

Jaap de Jong 1

In New Hampshire is ‘open-carrying’ toegestaan en praat men over het algemeen wel nog over ‘Columbus Day’. Het is een zogeheten Swing-State en speelt dus een belangrijke rol tijdens de presidentiële verkiezingen. Dit betekent ook dat de verdeeldheid sterk is. Echter, de mensen laten elkaar geloven wat ze willen en leven hoe ze willen, zonder al te veel veroordeling. Republikeinen en Democraten leven hier naast elkaar, veelal in harmonie. Dit resoneert sterk met het motto van de staat: ‘live free or die’. Deze tekst staat op elk kenteken en de mensen in New Hampshire koesteren dit enorm. Het staat namelijk voor het idee dat de regering je niet mag belemmeren in hoe jij je leven wilt leven, een absoluut fundament van de Amerikaanse samenleving. Als jij zonder gordel wilt autorijden, of zonder helm op je motor wilt rijden (ook niet verplicht in R.I. overigens), is dat je goed recht!
Kan dit niet vanwege een regeltje dat je regering heeft bepaald? Dan leef je dus niet in absolute vrijheid en kun je maar beter dood gaan. Dat laatste is tevens de populaire opvatting in het geval van een verkeersongeval geloof ik.

In New Hampshire tolereert men elkaar niet alleen, maar ze accepteren elkaar ook. Tijdens een fietstochtje zag ik een MAGA-sticker (die pro Trump zijn)  naast een sticker van een hart met de regenboogvlag er op. Dit zou je in bijvoorbeeld Rhode Island niet snel zien, daar pulkt men de stikker van een andersdenkende zo snel mogelijk van het verkeersbord.

Even later zag ik een man hout hakken naast een kippenren op zijn eigen stukje land. Er hing, zoals letterlijk overal in Amerika, een bordje met de tekst: ‘Private property, NO TRESPASSING, violators will be prosecuted’. Dit betekent meestal dat de persoon die daar leeft de ‘Cabin in the woods’ versie van de American Dream heeft voltooid en dat nu met hand en tand verdedigt. Deze beste man had aan z’n ene heup een pistool in een holster en aan z’n andere heup hing een mes. Hij was dus ultiem vrij, had overduidelijk geen angst, én was living the American Dream. Naast hem lag zijn shepherd-achtige hond met een rood-witte ‘handkerchief’ om z’n nek. Deze verwezenlijking van New Hampshire was zo’n mooie verschijning, dat ik het niet kon laten om even te stoppen en hem te vragen of ik wat foto’s mocht maken van het tafereel. De man was erg hartelijk en vond het geen probleem. Wel waarschuwde hij mij voor de hond, die was nogal gesteld op zijn ruimte. Hij ging rustig verder met houthakken en zodra ik één stap richting het hakblok zette sprong de hond op en beet hij me zachtjes in mijn hand. Goeie waakhond, hij ging namelijk gelijk voor uitschakeling en beet me een tweede keer, ditmaal in mijn knie. Weliswaar zachtjes, maar wel hard genoeg voor een wondje.

Dat ik een ‘wounded knee’ had, merkte ik pas toen ik alweer even op de fiets zat. Of deze man een anti-vaxer is heb ik hem dus helaas niet kunnen vragen. Dat vonden ze bij Brown voldoende reden om mij mijn hele ‘Indigenous Peoples’ Day’ in een gezondheidszorg draaimolen te laten zitten, terwijl de dokter aan het bellen was met zowel de Animal Control Agency van New Hampshire, de Health Department of Rhode Island en de Emergency Room van het nabijgelegen ziekenhuis. Er wordt nu geprobeerd om te achterhalen wat de vaccinatiestatus van die hond is en op basis daarvan wordt bepaald of ik moet worden ingeënt tegen hondsdolheid.

Welkom in Amerika.

Terug

Terug

Na de afgelopen 3,5 jaar in Amerika gestudeerd te hebben, ben ik sinds 3 juni permanent terug in Nederland, afgestudeerd en wel. Het enige plan dat ik had - selectie doen voor de WKU23-acht - lukte beduidend sneller dan gedacht. In de afgelopen maand...

Laatste loodjes

Laatste loodjes

Roeien is universeel gezien een vrij bizarre sport. De hele herfst en winter vernikkelen in de kou en lange trainingen draaien voor een paar wedstrijden die op één hand te tellen is. De enige manier van overleven in de donkere wintermaanden is door te dromen van het zonnige wedstrijdseizoen op de Bosbaan.

Tot nooit meer ziens, Waco!

Tot nooit meer ziens, Waco!

Springbreak (de voorjaarsvakantie) is aangebroken. Dit betekent voor menig student in Amerika een goedkope vlucht naar een toeristisch zonnig oord (Cancun, bijvoorbeeld) om zich daar voor een week als drankorgel gedragen, om zodoende ook de laatste twee maanden van school door te kunnen komen. Een mooi contrast met hoe de voorjaarsvakantie er voor mij uitziet.

Pin It on Pinterest