Catching up with: Morgan Hellen

Catching up with: Morgan Hellen

Mijn naam is Niki van Sprang en ik ben een (voormalig) instructeur bij Roeicentrum Berlagebrug en huidig teamlid van het Aegon Nationaal RoeiTeam (in de zware mannendubbel). In deze nieuwe serie praat ik bij met mijn voormalige teamleden uit mijn tijd aan de Universiteit van Californië, Berkeley. Vandaag beginnen we met Morgan Hellen. Toen ik net aankwam in Amerika moest Morgan vaak als vertaler en leraar Engels optreden omdat ik nog steeds moeite had met de nieuwe taal. Wat volgde waren vier jaren waarin we nooit uiteindelijk nooit ene wedstrijd zonder elkaar geroeid hebben met als hoogtepunten de nationale kampioenschappen in 2016 en een Royal Henley winst in 2015. Nu ben ik nieuwsgierig wat hij allemaal heeft gedaan sindsdien.

Hoi Morgan, Dank je wel dat je de tijd voor me neemt. Laten we beginnen met de meest voor de hand liggende vraag: wat heb je allemaal gedaan sinds onze tijd bij Cal? (red. Universiteit van Californië)

Sinds onze wegen zich gescheiden hebben, ben ik teruggegaan naar Groot-Brittannië. Daar ben ik doorgegaan met roeien, in het begin bij het GB development team. In 2016 hebben wij een 8+ gemaakt die in Henley, in een geweldige finale van de Grand Challenge Cup, net verloor van de Holland Acht! Hierna heb ik in de GB 4- het FISU wereld universiteitskampioenschap in Polen gewonnen.

Door deze successen werd ik uitgenodigd voor het Britse Senioren mannenteam om daar te trainen onder Jurgen Grobler. Een relatief korte internationale carrière waarin onze paden elkaar kruisten bij een aantal internationale regatta’s. Helaas kreeg ik last van schouderblessure waardoor ik een grote operatie moest ondergaan, waarvan het herstel slepend verliep. Ik kreeg er niet meer uit, wat ik erin stopte en besloot begin 2019 dat het tijd was om mijn riemen aan de wilgen te hangen.

Dat vond ik erg jammer om te horen, ik vond het altijd geweldig om je te zien bij internationale races, net als je familie die ons bij vele wedstrijden in Amerika heeft ondersteund! Hoe verliep je verandering naar een leven als niet-atleet? Vond je het moeilijk om jezelf opnieuw te vinden?

In eerste instantie was het een moeilijke beslissing en eentje waar ik veel over na heb moeten denken. Ik heb mezelf wat tijd weg van de sport gegund en ben gaan skiën, de waarheid is dat ik veel levenservaringen heb gemist en het was geweldig om vrij te zijn van de 6-7 dagen zware trainingen per week die ik deed sinds mijn late tienerjaren.

Na die pauze was het nu tijd om te focussen op een nieuwe fase in mijn leven, en er is maar een ding waar ik net zo gepassioneerd over ben als over roeien en dat is het ondernemerschap en mijn eigen baas zijn! Het was nu mijn missie om dat pad te volgen en als roeien mij iets geleerd heeft is het wel dat hard werken wordt beloond.

Ik ben nu een app aan het ontwikkelen die hopelijk wat teruggeeft aan de roeigemeenschap. We willen audio begeleiding voor ergometer trainingen bieden ontwikkeld door Olympisch atleten! Ik had graag zo’n app willen hebben toen ik vroeger 5 dagen per week op de roeimachine zat. We hebben al een business wedstrijd gewonnen van NatWest (een grote bank in het VK) en we zijn nu druk bezig met de volgende ontwikkelingsfase van de app!

Zou je kunnen zeggen dat je een nieuwe passie of doel hebt gevonden dat het gat opvult dat roeien achter heeft gelaten?

Een nieuw doel vinden was precies wat ik nodig nodig had. Het voelde wel vreemd om van precies te weten wat je wil en wanneer je dat doel ging bereiken tot een volledig open en veranderlijk doel te hebben. Maar nu drie kwart jaar verder voel ik mij zelfverzekerd in mijn beslissing en mijn doel.

Het is absoluut vergelijkbaar met roeien, ik ben volledig verantwoordelijk voor wat er in mijn leven gebeurt, goed of kwaad, en hoe harder ik werk, des te beter meestal de uitkomst. Maar het is ook weer heel anders dan roeien want daar was ik nooit degene die mijn eigen training schreef. Nu kan ik helemaal zelf bepalen hoe mijn dag eruitziet, dat is toch geweldig?

Vertel ons eens waar het idee van Rowith vandaan komt en wat het precies doet?

Ten eerste vond ik trainen op zo’n ergometer echt vreselijk, ik denk dat iedereen dat vindt. Het is zwaar, repetitief en saai!

Ten tweede wist ik dat na mijn roei carrière het geen goed idee was om van 6 dagen per week trainen naar helemaal geen trainingen te gaan. Ik besloot om te gaan hardlopen, dus ik heb alle hardloop apps die ik kon vinden gedownload. Ik kwam de app genaamd Nike Run Club tegen en zo heb ik mijn liefde voor het hardlopen ontdekt. In principe geeft Nike, terwijl je aan het hardlopen bent, je begeleiding van zowel atleten als coaches. Zij coachen en motiveren je tijdens je training en ik bedacht me dat dit ook perfect had gewerkt op de roeimachine!

Ik ben samen met Chaymae Samir, mijn medeoprichter en ook een Nike Run Club fan, gaan zitten om Rowith te ontwikkelen. Rowith biedt audio begeleiding bij ergometer training, begeleiding van Olympiërs en atleten van verschillende sporten. Het is een geweldige manier om het verhaal van die atleet te horen en te gebruiken als motivatie en coaching. Daarnaast willen wij ook de online gemeenschap van Rowith met je mee te laten trainen.

Dus nu de belangrijkste vraag: Moet ik eerst olympisch kampioen worden voordat je in mij als coach geïnteresseerd bent?

Haha! Niki ik weet zeker dat jij Olympisch kampioen wordt dus we willen jou zeker weten een training geven! Maar zonder gekheid, het gaat om fantastische verhalen vertellen en we weten dat jij een geweldig verhaal te vertellen hebt. Je bent een echte team player en je weet het beste uit je al je teamleden naar boven te halen. Daarnaast heb jij volgens mij nog een wereldrecord op de ergometer dus ik denk dat jij wel weet wat je doet! Onze leden zouden het geweldig vinden om jouw tips te horen.

Haha dank je wel en ja ik had nu eenmaal rare hobby’s als kind… Wat is de volgende stap voor jou en voor Rowith?

Op dit moment zijn we druk bezig met een crowdfunding actie (www.crowdfunder.co.uk/rowith)

Dat moet een succes worden voordat we Rowtih kunnen realiseren! Als je meer wil weten kun je alles over de app lezen op onze crowdfunding pagina of ons volgen op Instagram (@rowithapp) en facebook (Rowith)!

Ok, laatste vraag alweer. Pure nostalgie en je mag er niet te lang over nadenken: je favoriete herinnering aan ons samen?

Dit is ook gelijk de moeilijkste vraag gezien de vele mooie herinneringen die wij samen hebben! Maar ik denk toch dat het altijd het winnen van de USA nationale kampioenschappen samen met jou op de eerste plaats zal blijven. Het was iets waar we samen 4 jaar hard voor gewerkt hebben. We hebben elke race samen geracet en heeft echt iets opgeleverd door uiteindelijk te winnen!

Dat is waar, dat was een speciaal moment waar ik ook nog vaak aan terug denk! Ontzettend bedankt dat je de tijd hebt genomen om even met me te praten en heel veel succes voor jou en Rowith!

Terug

Terug

Na de afgelopen 3,5 jaar in Amerika gestudeerd te hebben, ben ik sinds 3 juni permanent terug in Nederland, afgestudeerd en wel. Het enige plan dat ik had – selectie doen voor de WKU23-acht – lukte beduidend sneller dan gedacht. In de afgelopen maand hebben we op het NK Groot gevaren en mochten we naar de World Cup in Poznan. Ook was het leuk om weer even in de kleine nummers te stappen. Tijdens het NK Groot in de skiff en afgelopen weekend bij de NSRF in de twee-zonder met nota bene mijn maatje uit Texas, Susan Temming. 

Universum
Doordat we zoveel leuke dingen hebben gedaan met de selectie in zo’n korte tijd, is de overstap naar mijn leven hier heel soepel verlopen. Ik krijg van veel mensen de vraag hoe het is om weer terug te zijn, maar het voelt vooral alsof ik nooit ben weggeweest. Omdat ik me hier zo thuis voel, lijkt mijn leven in Amerika zich af te hebben gespeeld in een ander universum. Natuurlijk heb ik een ander referentiekader als het om training gaat en is het wennen in een nieuwe ploeg met nieuwe coaches, maar de stap naar Amerika was vele malen groter dan de stap terug naar Amsterdam. 

Wederzijds vertrouwen
Zoals vermeld in voorgaande artikelen is naar mijn ervaring in Amerika de teamcultuur en de houding van de coaches daar grotendeels gebaseerd op wantrouwen. Omdat middelbare scholieren vaak een sport doen met als reden om binnen te komen bij een goede universiteit en om van de privileges te kunnen genieten die horen bij het atleet-zijn, is er een andere sfeer. Mensen doen daar niet een sport omdat ze het leuk vinden, ze doen die sport omdat het als noodzakelijk wordt geacht voor een goed CV. Het is fijn om weer terug te zijn in een milieu waar uit wordt gegaan van elkaars kunnen. Het wederzijds vertrouwen, niet alleen in de boot, maar ook op het land, is een verademing. 

fanny bon

Militaristisch
We krijgen in de U23-acht veel eigen verantwoordelijkheden in vergelijking met mijn team in Texas. De eerste weken hield ik soms mijn hart vast als we het nonchalant hadden over even heen en weer rijden naar Polen met negen meiden, of het inladen van de container met al het benodigde materiaal voor Sarasota. In Texas was dit op militaire wijze georganiseerd, omdat alles binnen de strakke tijdslimieten moet, die opgelegd worden door de daarvoor opgerichte  instanties. Aangezien ik nu niets doe behalve roeien is het fijn om zonder geschreeuw in je oor een keer rustig de boot op te kunnen laden, al heeft het ook als gevolg dat alles wat minder snel gaat. Beide systemen werken en elk systeem heeft zo zijn voor- en nadelen. 

Commando’s
Qua roeien is er ook een groot verschil tussen Texas en de U23-acht. We doen met die laatste boot veel complexere, diversere en technischere oefeningen dan in Texas. Het motto van mijn coach in Amerika was ‘just keep it simple’. Na de eerste paar trainingen in Amsterdam was ik vooral gesloopt omdat ik zo moest focussen op wat voor deel van de haal we nu weer uit elkaar aan het halen waren. Ook was ik het grootste deel van de Nederlandse commando’s vergeten, dus was ik elke keer verward als de stuurvrouw iets zei. Ik schaamde me echt te pletter na de eerste trainingen voor hoe ik overal naast zat te harken.

Holland Acht 
Het is een gek idee om binnen twee maanden weer terug te gaan komen in het land dat ik net voor mijn gevoel ‘voor goed’ verlaten heb. Toch heb ik ook weer zin om een Amerikaans accent te horen en overal ijskoffie te kunnen slurpen. Gelukkig hebben we nog een kleine maand voordat we de races zullen varen in Florida. Doordat we op het NK Groot maar twee seconden achter de Holland Acht lagen, ben ik erg nieuwsgierig naar wat er deze maand nog kan gebeuren. We hebben een leuke, goede ploeg en ik ben heel benieuwd wat we neer kunnen zetten op het WK.

Foto’s: Ellen de Monchy

Terug

Terug

Na de afgelopen 3,5 jaar in Amerika gestudeerd te hebben, ben ik sinds 3 juni permanent terug in Nederland, afgestudeerd en wel. Het enige plan dat ik had - selectie doen voor de WKU23-acht - lukte beduidend sneller dan gedacht. In de afgelopen maand...

Laatste loodjes

Laatste loodjes

Roeien is universeel gezien een vrij bizarre sport. De hele herfst en winter vernikkelen in de kou en lange trainingen draaien voor een paar wedstrijden die op één hand te tellen is. De enige manier van overleven in de donkere wintermaanden is door te dromen van het zonnige wedstrijdseizoen op de Bosbaan.

Tot nooit meer ziens, Waco!

Tot nooit meer ziens, Waco!

Springbreak (de voorjaarsvakantie) is aangebroken. Dit betekent voor menig student in Amerika een goedkope vlucht naar een toeristisch zonnig oord (Cancun, bijvoorbeeld) om zich daar voor een week als drankorgel gedragen, om zodoende ook de laatste twee maanden van school door te kunnen komen. Een mooi contrast met hoe de voorjaarsvakantie er voor mij uitziet.

Laatste loodjes

Laatste loodjes

Roeien is universeel gezien een vrij bizarre sport. De hele herfst en winter vernikkelen in de kou en lange trainingen draaien voor een paar wedstrijden die op één hand te tellen is. De enige manier van overleven in de donkere wintermaanden is door te dromen van het zonnige wedstrijdseizoen op de Bosbaan. In Amerika geldt hetzelfde, maar is het nog net iets extremer qua trainingsuren. Eind augustus, begin september wordt er alweer meer dan twintig uur per week getraind. Na drie maanden zomervakantie en een beetje hannesen in de skiff en krachttraining tussendoor is de terugkomst in Amerika dan ook een grote schok.

Training Longhorn invite

Ik ben altijd half vergeten dat ik in Amerika ook nog een leven heb, maar tot nu toe werd ik er altijd weer aan herinnerd als ik mijn huissleutels met de ‘longhorn’ van Texas pak om de deur van mijn appartement open te doen. Dit wedstrijdseizoen is mijn laatste seizoen en dat het vandaag 1 mei is, voelt als een klap in mijn gezicht. Mijn huur wordt overgenomen door twee eerstejaars van mijn team. Na 3,5 jaar ploeteren, maar ook genieten is mijn laatste maand in Amerika aangebroken.

Training voor de Longhorn invite 26 april

Toen ik me in Nederland probeerde voor te bereiden op het grote vertrek naar de overkant van de oceaan was ik ontzettend emotioneel. Bij alles wat ik deed dacht ik ‘dit is de laatste keer dat ik langs de grachten fiets…’, of ‘dit is de laatste keer dat ik hagelslag eet…’Ik had verwacht dat eenzelfde gevoel van melancholie me zou overvallen over Amerika, maar het tegendeel is gebleken. Het hele jaar wacht ik op de anticipatie van het gemis van Amerika, maar ik kan eigenlijk niet wachten om weer naar huis te gaan.

Na wedstrijd Longhorn invite (winst) (maar moe)

Toch probeer ik te bedenken wat ik ga missen aan Amerika en of er dingen zijn waar ik me nu niet bewust van ben die ik ga missen. Ik roei hier dagelijks met meisjes van over de hele wereld. Mijn beste vriendinnen en teamgenoten komen uit Servië, Griekenland, Engeland, Italië en elke uithoek in Amerika. Voordat ik vertrok had ik het idee dat toch wel een soort wereldbeeld had dat klopte, naar aanleiding van het luttele aantal reisjes dat ik had gedaan met mijn ouders. Ik heb hier geleerd dat het niet uitmaakt waar je vandaan komt, hoe je ouders in elkaar steken of wat je is aangeleerd.

Ondanks dat het belachelijk cliché klinkt, heb ik geleerd dat het gezamenlijke doel, met elkaar roeien, iedereen bij elkaar brengt en verschillende politieke, religieuze en andere overtuigingen onbelangrijk maakt. Mijn eerste jaar schrok ik me een hoedje van een jaargenoot die de overtreffende trap van Amerikaans is: conservatief, republikein, fervent Trump-aanhanger en vrij religieus. Alles wat ik totaal níet ben. Nu, drie jaar later, zou ik niemand liever in de boot willen hebben om twee kilometer lang tegen me te schreeuwen dan zij. De diversiteit van het team en de verschillende perspectieven die iedereen om me heen heeft, zal ik in Nederland toch wel echt missen.

Athletic Academic award ceremony met vader

Het is sowieso bizar om terug te denken aan de afgelopen 3,5 jaar en wat ik allemaal heb meegemaakt en geleerd. Afgelopen weekend zat ik met mijn mede-Hollanders Susan en Mick bij de manicure (omdat we zó geamerikaniseerd zijn) en een vrouw vroeg aan ons wat we in Austin deden. Ze vroeg naar het schema van het roeiteam en ik legde uit dat we dit seizoen in San Diego, Princeton, Ohio, Austin, Oak Ridge en Indianapolis wedstrijden hebben. In twee maanden reizen we heel Amerika rond, alleen maar om een beetje te peddelen tegen wat andere bootjes voor de lol. Dat is toch gewoon geweldig.

Dat ik ondertussen 7 hoofdstukken achterloop voor mijn statistiek tentamen, de laatste helft van mijn scriptie nog moet schrijven en kreupel de dag doorkom door het aantal 1500 metertjes dat we hier doen als voorbereiding op het wedstrijdweekend (volgens mijn coach verliezen we fitness in het wedstrijdseizoen omdat ‘wedstrijdweekenden niet zo zwaar zijn’) vergeet ik maar eventjes. Het is een bizarre 3,5 jaar geweest. Of het gras altijd groener is aan de overkant? Dat moet nog blijken.

 

Terug

Terug

Na de afgelopen 3,5 jaar in Amerika gestudeerd te hebben, ben ik sinds 3 juni permanent terug in Nederland, afgestudeerd en wel. Het enige plan dat ik had - selectie doen voor de WKU23-acht - lukte beduidend sneller dan gedacht. In de afgelopen maand...

Lees meer
Laatste loodjes

Laatste loodjes

Roeien is universeel gezien een vrij bizarre sport. De hele herfst en winter vernikkelen in de kou en lange trainingen draaien voor een paar wedstrijden die op één hand te tellen is. De enige manier van overleven in de donkere wintermaanden is door te dromen van het zonnige wedstrijdseizoen op de Bosbaan.

Lees meer
Tot nooit meer ziens, Waco!

Tot nooit meer ziens, Waco!

Springbreak (de voorjaarsvakantie) is aangebroken. Dit betekent voor menig student in Amerika een goedkope vlucht naar een toeristisch zonnig oord (Cancun, bijvoorbeeld) om zich daar voor een week als drankorgel gedragen, om zodoende ook de laatste twee maanden van school door te kunnen komen. Een mooi contrast met hoe de voorjaarsvakantie er voor mij uitziet.

Lees meer
Tot nooit meer ziens, Waco!

Tot nooit meer ziens, Waco!

Springbreak (de voorjaarsvakantie) is aangebroken. Dit betekent voor menig student in Amerika een goedkope vlucht naar een toeristisch zonnig oord (Cancun, bijvoorbeeld) om zich daar voor een week als drankorgel gedragen, om zodoende ook de laatste twee maanden van school door te kunnen komen. Een mooi contrast met hoe de voorjaarsvakantie er voor mij uitziet.

Omdat onze eerste wedstrijd op 6 april in San Diego plaatsvindt zijn we op trainingskamp in het beruchte Waco. We doen hier de selecties om te bepalen wie in de eerste en tweede acht, en de eerste vier zal zitten. Toen ik mijn eerste jaar aan mijn ouders vertelde dat ik naar Waco ging, waren ze ontzettend bezorgd. Waco staat namelijk bekend als een vreemd stadje (ook wel ‘wacko’ genoemd) omdat hier in 1993 de ‘Waco siege’ plaatsvond, een conflict van twee maanden tussen de FBI en een christelijke sekte, die illegale wapens bezat. Uiteindelijk is het complex waar deze mensen woonden in rook op gegaan, met alle leden van de sekte erin. Volgens de FBI was het vuur aangestoken door de leider van de cult, maar sinds kort heeft de enige persoon die het heeft overleefd een documentaire en een boek geschreven over hoe de FBI verantwoordelijk is geweest voor de massamoord. Voor het trainingskamp zelf is dit natuurlijk niet relevant, maar het is wel één van de dingen die ik zo bijzonder vind aan studeren in Amerika. Je komt op bizarre plekken die je normaalgesproken alleen van films en het nieuws kent. 

Trainingsprogramma
Gelukkig is 1993 een lange tijd geleden en valt het reuze mee in Waco, maar het blijft een gehucht. We zitten in een hotel langs de enige grote weg in het hele dorp. Het botenhuis van de ploeg die hier permanent roeit, ‘Baylor Crew’, is ongeveer twee kilometer van het hotel vandaan. ’s Ochtends en ’s middags rennen we naar het botenhuis toe, roeien we een kilometertje of 24 in de acht en doen we seat-racesom de boten te selecteren. Vervolgens rennen we weer terug en doen we misschien nog een circuit met buikspieroefeningen en squats. De sfeer is soms best gespannen, omdat iedereen op het water zich er bewust van is dat het gaat om welke positie je behaalt. Uiteindelijk is het doel om als collectief zo hard mogelijk te gaan, maar het is nog best lastig om de concurrentie onderling tot het minimum te behouden. 

fanny_bon_amerika

Seat-races
Seat-raceszijn voor Amerikaanse coaches zo’n beetje de favoriete manier van selecteren. Elke dag roeien we in een andere opstelling. Iedereen wordt door elkaar gehusseld. Natuurlijk zijn er mensen die vaker op slag of op boeg zitten, maar om een beeld te geven: mijn eerste jaar roeide ik bij de nationale universiteitskampioenschappen (NCAA’s) op slag, het tweede jaar op twee en mijn derde jaar op zes. Hoe dichterbij de eerste race komt, hoe spannender elke dag wordt qua opstelling. Iedereen weet inmiddels wie écht kans maakt om in de eerste acht te komen, dus als je met teamgenoten zit van wie je dat weet, weet je dat je goed bezig bent. Het blijft een soort spel, waarin je gokt of jouw boot nu zou moeten winnen van de andere boot.

Ploegdynamiek
NCAA’s is namelijk een toernooi waarin drie bootscategorieën worden gevaren. Per categorie en resultaat krijg je punten waarna het team met de meeste punten de nationale titel wint. De eerste acht krijgt dus de meeste punten, daarna de tweede acht en de vier krijgt de minste punten. Het verschil in tijden tussen de eerste en de tweede acht is meestal zo’n 10-12 seconden per race. Dit zorgt soms voor een gekke dynamiek in het team. De eerste acht hoort namelijk de tweede acht altijd te verslaan, dus zodra de selectie een beetje rond is, train je alsnog met elkaar terwijl je weet dat één van de boten elke training zal verliezen. De coaches willen immers zien of het verschil groot genoeg blijft.

Saai 
Trainingskamp in Waco staat altijd bekend als een soort spannende tijd vanwege de selecties, maar tegelijkertijd ook heel zwaar en vooral ’s winters erg saai. De trainingen zijn eindeloos, dus de dag ziet er vrij repetitief uit met urenlang trainen, eten en slapen. Vooral de eerstejaars vinden het reuze spannend met de selecties en zijn elke dag zenuwachtig. Voor mij als senior (vierdejaars) is dit trainingskamp de laatste keer, daardoor is de spanning er wel een beetje vanaf. En één ding weet ik zeker: tot nooit meer ziens, Waco!

Fanny Bon (21) roeit in Nederland voor Willem III en deed in 2014 en 2015 voor Nederland mee aan de Wereldkampioenschappen voor junioren. Een jaar later vertrok zij naar Austin om daar voor de The University of Texas te roeien en te studeren. Voor Toprow schrijft zij komende maanden een column over wat ze daar mee maakt en in hoeverre het roeien anders beleeft wordt dan hier.

Terug

Terug

Na de afgelopen 3,5 jaar in Amerika gestudeerd te hebben, ben ik sinds 3 juni permanent terug in Nederland, afgestudeerd en wel. Het enige plan dat ik had - selectie doen voor de WKU23-acht - lukte beduidend sneller dan gedacht. In de afgelopen maand...

Laatste loodjes

Laatste loodjes

Roeien is universeel gezien een vrij bizarre sport. De hele herfst en winter vernikkelen in de kou en lange trainingen draaien voor een paar wedstrijden die op één hand te tellen is. De enige manier van overleven in de donkere wintermaanden is door te dromen van het zonnige wedstrijdseizoen op de Bosbaan.

Tot nooit meer ziens, Waco!

Tot nooit meer ziens, Waco!

Springbreak (de voorjaarsvakantie) is aangebroken. Dit betekent voor menig student in Amerika een goedkope vlucht naar een toeristisch zonnig oord (Cancun, bijvoorbeeld) om zich daar voor een week als drankorgel gedragen, om zodoende ook de laatste twee maanden van school door te kunnen komen. Een mooi contrast met hoe de voorjaarsvakantie er voor mij uitziet.

‘Everything Is Bigger In Texas’

‘Everything Is Bigger In Texas’

Een vraag die ik vaak te horen krijg, is waarom ik er voor heb gekozen om naar Amerika te gaan. Zoals alles in het leven bestaat zo’n keuze uit meerdere factoren, maar een belangrijke oorzaak die zeker meespeelt, is de faciliteiten. Ik ben natuurlijk niet naar alle universiteiten in heel Amerika geweest en kan daarom vooral voor mijn eigen universiteit spreken, maar de faciliteiten en diensten die voor ons ‘student-athletes’ worden geregeld zijn niet te evenaren met wat er in Nederland mogelijk is. De gigantische krachttrainingsruimtes, een aparte cardiotrainingplek, inclusief gloednieuwe ergometers, ski-ergometers, fietsergometers (de gevreesde ‘bike-erg’) en warme jacuzzi’s en ijsbaden om te kunnen herstellen zijn maar een paar voorbeelden.

Stadium
Een dag in het leven van een sporter aan de University of Texas ziet er ongeveer zo uit. Er is op de campus een gigantisch American Football Stadium, ofwel het Darrell K Royal-Texas Memorial Stadium, met een bescheiden 100.119 zitplaatsen, wat het volgens Wikipedia het negende grootste stadion in de wereld maakt. In dit stadion zijn alle faciliteiten die je op een dag nodig hebt, in sommige gevallen zelfs het lokaal waar je college hebt. Op de vijfde verdieping zit het beruchte ‘study hall’, waar je als freshman(eerstejaars student) verplicht acht uur per week volmaakt aan studie-uren.

Fanny_stadium_Texas

Studiebegeleiding
Voor de meeste internationale studenten in mijn team is dit meestal onnodig en vooral hinderlijk, maar blijkbaar is het laatste jaar high school in Amerika een grap en kunnen ze wel wat extra toezicht gebruiken. Hier vindt men ook de advisorsin die gespecialiseerd zijn in plannen, leerproblemen, of jouw specifieke studierichting en kunnen helpen met het kiezen van je vakken. Zij bepalen ook of je op eigen benen mag studeren. Het is nogal een doolhof om als internationale student hier aan te komen en geen snars van het hele systeem te begrijpen, maar doordat er zoveel mensen zijn aan wie je alle mysteries in de wereld kan vragen, is het mij uiteindelijk gelukt om het zo te regelen dat ik een halfjaar korter over mijn studie doe.

Voeding
Een verdieping daarboven vind je het Texas Athletic Nutrition Center (TANC) waar je van een buffet lunch en diner kan halen. Dit bestaat uit een saladebar, yoghurtbar, smoothie- en verse sapjesbar, er is een zogeheten ‘egg-man’ die eitjes voor je bakt zoals je ze hebben wil, de ‘stir-fry guy’ die alles naar wens wokt én er is een sectie met gerechten van de dag. Overal staat bij of het proteïne, complexe koolhydraten of groenten met bovennatuurlijke werkingen zijn om te helpen met het maken van je keuze voor een uitgebalanceerd dieet. In de kelder van het stadion zitten B1 en B2. De eerste voor staat voor de ‘treatment room’ en de tweede voor het krachttrainingshonk, waarnaast je de jacuzzi en het ijsbad vindt. Bij de krachttrainingsruimte is ook een aparte bar met gezonde snacks om te eten voor en na het sporten, die wordt gerund door de diëtist die is toegewezen om ons team een beetje gezond en fit te krijgen.

Blessures
In B1 hebben we per team verschillende ‘physical trainers’ (wat niet hetzelfde is als een fysiotherapeut, daar hebben ze in Amerika namelijk nog nooit van gehoord) die helpen met blessures. Er is een app waarin je per dag kan iemand kan boeken op basis van je blessure en je beschikbaarheid. Daarnaast hebben we een huisarts die iedereen van de benodigde neussprays en geruststellende praatjes voorziet. Ook is er de mogelijkheid om in therapie te gaan, wat wordt vergoed door de universiteit omdat er in Amerika een grote focus ligt op mentale gezondheid.

Privéjet
Mijn favoriete verhaal om te vertellen als ik eens wil opscheppen is dat we in de maand mei veel wedstrijden hebben naast een tentamenweek. Om problemen te omzeilen vliegen we daarom met een privéjet naar een race die altijd in het midden van deze week valt, zodat er minder kans is op vertraging of problemen op het vliegveld. Elke jaar weer is het een bizarre ervaring om met een team van ongeveer vijftig meisjes in ons eigen vliegtuig te zitten.

Zelfstandigheid
Nu is het natuurlijk de vraag of je al deze fancy foefjes en Nike-kleren nodig hebt om te kunnen functioneren als student en sporter. Het antwoord daarop is naar mijn mening: nee. Ik heb zelfs het idee dat het voor eeuwig in de watten gelegd worden soms de groei naar zelfstandigheid als sporter en student in de weg zit. Aan de andere kant is het een heerlijk gevoel om te kunnen rekenen op gezondheidszorg en ondersteuning in je universitaire carri
ère, aangezien daar nogal wat mis kan gaan als je minstens 20 uur per week met je sport bezig bent, 15 uur per week les hebt en nog moet studeren af en toe. Zo’n vangnet heb je in Nederland niet. Dus of het allemaal nodig is? Nee. Of het leuk en handig is? Dat zeker wel.

Fanny Bon (21) roeit in Nederland voor Willem III en deed in 2014 en 2015 voor Nederland mee aan de Wereldkampioenschappen voor junioren. Een jaar later vertrok zij naar Austin om daar voor de The University of Texas te roeien en te studeren. Voor Toprow schrijft zij komende maanden een column over wat ze daar mee maakt en in hoeverre het roeien anders beleeft wordt dan hier.

Terug

Terug

Na de afgelopen 3,5 jaar in Amerika gestudeerd te hebben, ben ik sinds 3 juni permanent terug in Nederland, afgestudeerd en wel. Het enige plan dat ik had - selectie doen voor de WKU23-acht - lukte beduidend sneller dan gedacht. In de afgelopen maand...

Lees meer
Laatste loodjes

Laatste loodjes

Roeien is universeel gezien een vrij bizarre sport. De hele herfst en winter vernikkelen in de kou en lange trainingen draaien voor een paar wedstrijden die op één hand te tellen is. De enige manier van overleven in de donkere wintermaanden is door te dromen van het zonnige wedstrijdseizoen op de Bosbaan.

Lees meer
Tot nooit meer ziens, Waco!

Tot nooit meer ziens, Waco!

Springbreak (de voorjaarsvakantie) is aangebroken. Dit betekent voor menig student in Amerika een goedkope vlucht naar een toeristisch zonnig oord (Cancun, bijvoorbeeld) om zich daar voor een week als drankorgel gedragen, om zodoende ook de laatste twee maanden van school door te kunnen komen. Een mooi contrast met hoe de voorjaarsvakantie er voor mij uitziet.

Lees meer
Blessures in Amerika: onnodig stressvol

Blessures in Amerika: onnodig stressvol

In vorig artikel besprak ik de verschillen in coachen tussen Nederland en Amerika. Een onderdeel dat het verschil in coachen voedt, is dat teams hier een stuk groter zijn dan in Nederland. Universiteitsteams hebben normaalgesproken tussen de 50 à 60 mensen, die altijd tegelijkertijd trainen. De band met de coach is daarom meer van coach tot team dan van coach tot individuele roeier, wat invloed heeft op de communicatie over blessures. In elke sport zoekt een coach het grijze gebied op om de piekprestatie van zijn atleet te behalen, waarbij de coach en atleet allebei het risico nemen op vroegtijdig opbranden van de atleet. Dit is een lastige taak waar op topniveau veel mee wordt geëxperimenteerd door individuele topsporters en hun begeleiders.

Communicatie
Het is nog lastiger om het optimale te proberen te doen als je verantwoordelijkheid draagt voor een grote groep jonge vrouwen of mannen, waarbij iedereen elkaar in de gaten houdt. Als coach heb je heel wat uit te leggen als één roeier een bepaalde zware training niet hoeft te doen. Daarnaast wordt de communicatie over blessures de roeiers erg moeilijk gemaakt door de verschillende motivaties die roeiers kunnen hebben om geblesseerd te wíllen zijn en andere complicaties die te maken hebben met het Amerikaanse systeem.

Kwantiteit
Een groot onderdeel van blessure preventie ligt in het trainingsschema zelf. Een stereotype dat over Amerika bestaat is kort gezegd dat ‘kwantiteit over kwaliteit’ het beste is. Ik kan dit alleen maar bevestigen. Het volume is soms zo hoog dat de efficiëntie ervan ver te zoeken is. Toen ik er een keer even doorheen zat, deelde ik het trainingsprogramma van de voorgaande drie dagen met mijn goede vriend Julien Rühl, roeier en coach bij Willem III en Nereus, afgestudeerd in bewegingswetenschappen. Hij reageerde in het kort dat het genoeg was geweest om voor de rest van de week niets meer te hoeven doen. Het gevoel dat ik het grootste deel van de tijd op mijn reserves aan het trainen ben en een sessie vooral probeer te overleven gebeurt vaker dan wat ik denk dat goed is.

Verantwoordelijkheid
Aangezien roeien in zowel Nederland als Amerika een teamsport is, heb je altijd te maken met de mening van je teamgenoten als je een blessure hebt. Realistisch gezien kunnen je teamgenoten vrij weinig doen met die mening, maar het heeft wél invloed op je plek in het team en je betrouwbaarheid als ploeggenoot. De verhalen die ik hoor van roeiers uit Nederland in dit soort situaties zijn beduidend positiever dan hoe ik het in mijn eerste twee jaar in Amerika heb ervaren. Het schuldgevoel dat kwam als ik was geblesseerd, samen met het idee dat ik altijd werd nagestaard of dat er achter mijn rug om over me werd gepraat als ik een bepaalde training niet deed, hielpen niet bepaald mee aan mijn herstelproces.

Fanny Bon

Vertrouwen
In Nederland lijkt er meer een veronderstelling te zijn dat een roeier in ieder geval probeert altijd het beste te doen voor zijn of haar lijf. Er wordt vanuit gegaan dat de roeier zijn verantwoordelijkheid neemt en daar wordt op vertrouwt. In mijn eerste twee jaar in Texas was er aan dit vertrouwen een groot gebrek. Er werd verwacht dat je eerst dingen presteerde, daarna pas had je het ‘recht om stuk’ te zijn. Gewoon een paar daagjes even niks doen vanwege een onverklaarbaar pijntje van het een of ander was en is er nog steeds niet bij.

Regels
Dit riep bij mij de vraag op waarom er in Amerika minder ruimte is voor blessures in een team dan in Nederland? Het antwoord ligt wederom bij de NCAA. De NCAA is de overkoepelende sportorganisatie voor alle universiteitssporten. Dit betekent dat roeien onder dezelfde regels valt als basketbal, American Football en volleybal. Als je een goede sporter bent geweest op de middelbare school maak je kans op een beurs om (vrijwel) gratis naar de universiteit te gaan. Dit is veel waard omdat schoolgeld en andere kosten samen al gauw oplopen tot zo’n 30.000-50.000 dollar per jaar. In ons contract staat dat je niet uit het team gezet mag worden als gevolg van een blessure. Dat geeft een goed gevoel, omdat ik voor mijn eigen ervaring in Amerika veel rampscenario’s hoorde van mensen die een rib braken, naar huis moesten en vervolgens schoolgeld of andere kosten terug moesten betalen.

Misbruik
Daarnaast is de universiteit verantwoordelijk voor je behandelingen, wat ook veel waard is omdat zorgkosten in Amerika onbetaalbaar zijn. Daarom is het vrij lucratief om als sporter binnen te komen op een universiteit en van de privileges te kunnen genieten. Hierdoor gaan sommige mensen roeien om de verkeerde redenen: niet uit passie voor de sport, maar omdat ze van de privileges van een ‘student-athlete’ willen kunnen genieten.

Filter
Het lijkt daarom alsof de meeste coaches zichzelf een filter hebben aangemeten, waarmee ze het kaf van het koren proberen te scheiden. Aangezien er roeiers zijn die de privileges van het atleet-zijn misbruiken, zoals de beurs, de gesponsorde kleren en de zorgverzekering, hebben coaches een cynische blik als het om blessures gaat. Dit heeft veel invloed op de communicatie tussen roeier en coach. Na mijn eerste zes weken in Texas verstuikte ik mijn enkel op een zaterdag bij een hardloopwedstrijd met het team. Met een dikke blauwe voet werd ik het botenhuis ingedragen. De hoofdcoach was niet aanwezig en de assistent-coach zei dat ze het zou doorgeven. Die maandag werd ik opgewacht en werd mij langzamerhand duidelijk dat de assistent helemaal niets had doorgegeven, waardoor mijn hoofdcoach direct in de veronderstelling was dat ik die zaterdag tijdens het uitgaan op mijn smoel was gegaan en daarbij mijn enkel had verstuikt. Die miscommunicatie was achteraf gezien vrij hilarisch, maar op dat moment onnodig stressvol.

Communicatie
Door de grootte van het team, het gigantische trainingsvolume, de NCAA regels die intenties van de sporters twijfelachtig maken en de communicatie die daardoor verslechtert met de coach is het in Amerika nóg een stuk onprettiger om met een blessure te kampen dan in Nederland. Het vertrouwen dat in Nederland ligt in de roeier en zijn of haar eigen bedoelingen om zo snel mogelijk weer beter te worden, is veel waard. De mentale stress die komt met een blessure wordt alleen maar erger door cynische opmerkingen of een aangewakkerd schuldgevoel door teamgenoten. Gelukkig is de communicatie en de sfeer in het team inmiddels dusdanig verbeterd dat ik me niet meer zo slecht voel als het even niet gaat, in vergelijking met hoe ik me voelde toen ik nog een klein groentje was.

Fanny Bon (21) roeit in Nederland voor Willem III en deed in 2014 en 2015 voor Nederland mee aan de Wereldkampioenschappen voor junioren. Een jaar later vertrok zij naar Austin om daar voor de The University of Texas te roeien en te studeren. Voor Toprow schrijft zij komende maanden een column over wat ze daar mee maakt en in hoeverre het roeien anders beleeft wordt dan hier.

Terug

Terug

Na de afgelopen 3,5 jaar in Amerika gestudeerd te hebben, ben ik sinds 3 juni permanent terug in Nederland, afgestudeerd en wel. Het enige plan dat ik had - selectie doen voor de WKU23-acht - lukte beduidend sneller dan gedacht. In de afgelopen maand...

Lees meer
Laatste loodjes

Laatste loodjes

Roeien is universeel gezien een vrij bizarre sport. De hele herfst en winter vernikkelen in de kou en lange trainingen draaien voor een paar wedstrijden die op één hand te tellen is. De enige manier van overleven in de donkere wintermaanden is door te dromen van het zonnige wedstrijdseizoen op de Bosbaan.

Lees meer
Tot nooit meer ziens, Waco!

Tot nooit meer ziens, Waco!

Springbreak (de voorjaarsvakantie) is aangebroken. Dit betekent voor menig student in Amerika een goedkope vlucht naar een toeristisch zonnig oord (Cancun, bijvoorbeeld) om zich daar voor een week als drankorgel gedragen, om zodoende ook de laatste twee maanden van school door te kunnen komen. Een mooi contrast met hoe de voorjaarsvakantie er voor mij uitziet.

Lees meer

Pin It on Pinterest