Wintertraining in Amerika

Wintertraining in Amerika

De laatste weken van het semester zijn aangebroken, nog vier weken en dan vlieg ik alweer naar huis voor de kerstvakantie. Voordat de tentamens beginnen hebben we volgend weekend nog één laatste wedstrijd op de Charles: niet de Head-, maar de Foot of the Charles. Dit is een achtervolgingsrace in de 4+ over een iets kortere afstand dan de Head of the Charles, namelijk 4 km. Het is een soort onderlinge oefenwedstrijd tussen de universiteiten van Harvard, Northeastern, MIT en Brown. Meestal is het heel vroeg op een zaterdagochtend, verschrikkelijk koud, waait het keihard en is het behoorlijk afzien.

Het is de allerlaatste krachtmeting op het water voordat we ‘naar binnen gaan’.Daarna is het namelijk te koud om nog het water op te gaan. De winters gaan hier in het noordoosten van Amerika gepaard met temperaturen tot ver onder nul en een flink pak sneeuw. Maar omdat het niet bij alle Ivy League-universiteiten tegelijk dichtvriest, zijn er regels opgesteld over het aantal weken dat je per winter op het water mag trainen, opdat het eerlijk blijft. Deze regels gelden echter niet voor alle universiteiten waar we tegen roeien. 

Vrijheid

Tijdens de wintermaanden zitten we dus voornamelijk op ergometers. Daarnaast doen we wat meer krachttraining en lopen we af en toe een stukje hard. Deze periode is, in tegenstelling tot de rest van het jaar, tamelijk open voor eigen invulling. Er worden wel bepaalde minima gesteld en de coaches geven je richtlijnen mee, maar er is geen centraal georganiseerde training meer. Er gelden ook regels over het toegestane aantal trainingsdagen per jaar, zodat je genoeg op je studie kan focussen.

‘Triatlon’
Het team organiseert wel zelfstandige (alternatieve) trainingen, voornamelijk tijdens de weekenden. Zo zijn er jaarlijks een marathon en een ‘triatlon’, waarbij we eerst 10 kilometer ergometeren, dan 8 kilometer hardlopen en tot slot 20 keer een set hoge trappen op- en afrennen. De winnaar krijgt een typisch Amerikaans oud baseball jack met leren mouwen en ‘Brown Crew’ achterop. Op den duur vertrekt iedereen naar huis om kerst en oud&nieuw te vieren.

Florida 
Je wordt – fit en niet met te veel extra kilo’s – terug verwacht op het trainingskamp in Florida, begin januari. Daar ontsnappen we aan de kou en kunnen we twee weken in enkel een roeipakje trainen. Het gedeelte van Florida waar wij zitten is, op de raketlanceringen van NASA na, niet bijster interessant. Het is eigenlijk één grote stripmall, oftewel een drukke weg met daaraan een onophoudelijke rij van parkeerplaatsen met de bijbehorende grote winkelketens. Aan zo’n weg zit ook ons hotel, waarin we twee weken bivakkeren. Gelukkig bieden het strand en de oceaan, aan de andere kant van het hotel, afleiding van deze misère. 

Trainingswater 
De plek waar we roeien is een ander verhaal. Een kleine tien minuten rijden vanaf het hotel is een soort park waar we de boten hebben liggen. Er is geen vlot dus je moet tussen het vloedbos door het water inlopen om vervolgens je boot in te klimmen. Gelukkig is het lekker warm. De eerste week zitten we meestal in skiffs en twee-zonders en de tweede week voornamelijk in viertjes en achten. We varen meestal twee keer per dag 16 tot 24 kilometer. Het roeiwater is rustig, beschut en eindeloos. Je kunt ongestoord trainen zonder bang te zijn voor krokodillen, want die zitten niet in zout water.

Zeekoeien
Je wordt overigens wel af en toe verrast door een nieuwsgierig groepje dolfijnen, die tot aan de riggers van je boot naar je toe durven te komen. Ze zwemmen ook graag in de golven van de coachboot. Een heel enkele keer kom je een zeekoe tegen. Zeekoeien zijn minder speels en die kunnen je makkelijk om laten slaan als ze tegen je aan zwemmen. Maar voordat ik me daar zorgen om moet gaan maken, moet ik eerst nog even die wedstrijd in de vier-met varen volgend weekend, in de bittere kou van Boston. De weersverwachting is -4 graden en windkracht 5.

Wintertraining in Amerika

Wintertraining in Amerika

De laatste weken van het semester zijn aangebroken, nog vier weken en dan vlieg ik alweer naar huis voor de kerstvakantie. Voordat de tentamens beginnen hebben we volgend weekend nog één laatste wedstrijd op de Charles: niet de Head-, maar de Foot of the Charles. Dit...

Live free or die

Live free or die

Het weekend voorafgaand aan de Head of the Charles is een lang weekend in het noordoosten van Amerika omdat het op maandag ‘Columbus Day’ of ‘Indigenous Peoples’ Day’ is. Welke van de twee het is, verschilt per regio en politieke voorkeur. Dit verschil zegt veel over...

Catching up with: Morgan Hellen

Catching up with: Morgan Hellen

Mijn naam is Niki van Sprang en ik ben een (voormalig) instructeur bij Roeicentrum Berlagebrug en huidig teamlid van het Aegon Nationaal RoeiTeam (in de zware mannendubbel). In deze nieuwe serie praat ik bij met mijn voormalige teamleden uit mijn tijd aan de Universiteit van Californië, Berkeley. Vandaag beginnen we met Morgan Hellen. Toen ik net aankwam in Amerika moest Morgan vaak als vertaler en leraar Engels optreden omdat ik nog steeds moeite had met de nieuwe taal. Wat volgde waren vier jaren waarin we nooit uiteindelijk nooit ene wedstrijd zonder elkaar geroeid hebben met als hoogtepunten de nationale kampioenschappen in 2016 en een Royal Henley winst in 2015. Nu ben ik nieuwsgierig wat hij allemaal heeft gedaan sindsdien.

Live free or die

Live free or die

Het weekend voorafgaand aan de Head of the Charles is een lang weekend in het noordoosten van Amerika omdat het op maandag ‘Columbus Day’ of ‘Indigenous Peoples’ Day’ is. Welke van de twee het is, verschilt per regio en politieke voorkeur. Dit verschil zegt veel over de huidige verdeeldheid in de Verenigde Staten. Sommige staten veranderen de naam van de feestdag officieel, andere benadrukken officieel dat ze er niet over peinzen om het te veranderen. Het verschilt eigenlijk niet zo veel van de onenigheid over traditionele Nederlandse feestdagen die niet meer kunnen.

Ik spendeer dit weekend, na op zaterdagochtend een zogeheten ‘head race’ geroeid te hebben bij Yale in New Haven, bij de (uit Eindhoven afkomstige) familie van een ploeggenoot in Warner, New Hampshire, een kleine 300km noordelijker, vlakbij de Canadese grens. New Hampshire is de staat waar de ‘Indian Summer’ halverwege oktober het allermooist is, de kleuren van de bomen zijn adembenemend, zeker vanaf Mount Kearsarge, de berg waar we de hond uitlaten op zondagochtend.

Ik studeer tussen deze twee plekken in, in Providence, Rhode Island: de kleinste en meest progressieve staat. Daar wordt ‘Columbus Day’ al lang niet meer geaccepteerd. Sterker nog, op Brown University beginnen ze het academische jaar met een ‘land acknowledgment’, waarin wordt gesteld dat men zich op ingepikt land bevindt. Op die manier wil de universiteit meer bewustzijn creëren over de minder mooie kanten van haar verleden. Daarom viert men daar, met gepaste trots en schaamte tegelijk, ‘Indigenous Peoples Day’.

Het bejubelen van een blanke man die land heeft afgepakt van de inheemse bevolking onder het mom van ontdekking gaat hier, in tegenstelling tot in Nederland, niet door de beugel. Als je vindt dat dat wel kan, bijvoorbeeld vanwege het fopargument dat het ‘een andere tijd’ was, dan word je hier niet begrepen.
Tegelijkertijd is er aan de andere kant ook veel onbegrip voor ‘die progressieven op College Hill’ onder de mensen die niet bovenop de heuvel wonen. Bijvoorbeeld bij de mensen die een schietbaan op het platteland runnen. Onder meer omdat ‘die progressieven’ hun pistolen willen afpakken, terwijl die wapens hun Amerikaanse vrijheid waarborgen. Toen ik er een keer was met een vriend uit Nederland om zelf eens te ervaren waarom die Amerikanen zo weg zijn van hun guns, werd het me niet in dank afgenomen toen ik vertelde dat ik aan Brown studeerde. Desalniettemin was het heel leerzaam en leuk. Nu begrijp ik een stuk beter waarom het zo populair is. Het is een beetje als vuurwerk: spannend, luid en eigenlijk niet verstandig.

Jaap de Jong 1

In New Hampshire is ‘open-carrying’ toegestaan en praat men over het algemeen wel nog over ‘Columbus Day’. Het is een zogeheten Swing-State en speelt dus een belangrijke rol tijdens de presidentiële verkiezingen. Dit betekent ook dat de verdeeldheid sterk is. Echter, de mensen laten elkaar geloven wat ze willen en leven hoe ze willen, zonder al te veel veroordeling. Republikeinen en Democraten leven hier naast elkaar, veelal in harmonie. Dit resoneert sterk met het motto van de staat: ‘live free or die’. Deze tekst staat op elk kenteken en de mensen in New Hampshire koesteren dit enorm. Het staat namelijk voor het idee dat de regering je niet mag belemmeren in hoe jij je leven wilt leven, een absoluut fundament van de Amerikaanse samenleving. Als jij zonder gordel wilt autorijden, of zonder helm op je motor wilt rijden (ook niet verplicht in R.I. overigens), is dat je goed recht!
Kan dit niet vanwege een regeltje dat je regering heeft bepaald? Dan leef je dus niet in absolute vrijheid en kun je maar beter dood gaan. Dat laatste is tevens de populaire opvatting in het geval van een verkeersongeval geloof ik.

In New Hampshire tolereert men elkaar niet alleen, maar ze accepteren elkaar ook. Tijdens een fietstochtje zag ik een MAGA-sticker (die pro Trump zijn)  naast een sticker van een hart met de regenboogvlag er op. Dit zou je in bijvoorbeeld Rhode Island niet snel zien, daar pulkt men de stikker van een andersdenkende zo snel mogelijk van het verkeersbord.

Even later zag ik een man hout hakken naast een kippenren op zijn eigen stukje land. Er hing, zoals letterlijk overal in Amerika, een bordje met de tekst: ‘Private property, NO TRESPASSING, violators will be prosecuted’. Dit betekent meestal dat de persoon die daar leeft de ‘Cabin in the woods’ versie van de American Dream heeft voltooid en dat nu met hand en tand verdedigt. Deze beste man had aan z’n ene heup een pistool in een holster en aan z’n andere heup hing een mes. Hij was dus ultiem vrij, had overduidelijk geen angst, én was living the American Dream. Naast hem lag zijn shepherd-achtige hond met een rood-witte ‘handkerchief’ om z’n nek. Deze verwezenlijking van New Hampshire was zo’n mooie verschijning, dat ik het niet kon laten om even te stoppen en hem te vragen of ik wat foto’s mocht maken van het tafereel. De man was erg hartelijk en vond het geen probleem. Wel waarschuwde hij mij voor de hond, die was nogal gesteld op zijn ruimte. Hij ging rustig verder met houthakken en zodra ik één stap richting het hakblok zette sprong de hond op en beet hij me zachtjes in mijn hand. Goeie waakhond, hij ging namelijk gelijk voor uitschakeling en beet me een tweede keer, ditmaal in mijn knie. Weliswaar zachtjes, maar wel hard genoeg voor een wondje.

Dat ik een ‘wounded knee’ had, merkte ik pas toen ik alweer even op de fiets zat. Of deze man een anti-vaxer is heb ik hem dus helaas niet kunnen vragen. Dat vonden ze bij Brown voldoende reden om mij mijn hele ‘Indigenous Peoples’ Day’ in een gezondheidszorg draaimolen te laten zitten, terwijl de dokter aan het bellen was met zowel de Animal Control Agency van New Hampshire, de Health Department of Rhode Island en de Emergency Room van het nabijgelegen ziekenhuis. Er wordt nu geprobeerd om te achterhalen wat de vaccinatiestatus van die hond is en op basis daarvan wordt bepaald of ik moet worden ingeënt tegen hondsdolheid.

Welkom in Amerika.

Terug

Terug

Na de afgelopen 3,5 jaar in Amerika gestudeerd te hebben, ben ik sinds 3 juni permanent terug in Nederland, afgestudeerd en wel. Het enige plan dat ik had - selectie doen voor de WKU23-acht - lukte beduidend sneller dan gedacht. In de afgelopen maand...

Laatste loodjes

Laatste loodjes

Roeien is universeel gezien een vrij bizarre sport. De hele herfst en winter vernikkelen in de kou en lange trainingen draaien voor een paar wedstrijden die op één hand te tellen is. De enige manier van overleven in de donkere wintermaanden is door te dromen van het zonnige wedstrijdseizoen op de Bosbaan.

Tot nooit meer ziens, Waco!

Tot nooit meer ziens, Waco!

Springbreak (de voorjaarsvakantie) is aangebroken. Dit betekent voor menig student in Amerika een goedkope vlucht naar een toeristisch zonnig oord (Cancun, bijvoorbeeld) om zich daar voor een week als drankorgel gedragen, om zodoende ook de laatste twee maanden van school door te kunnen komen. Een mooi contrast met hoe de voorjaarsvakantie er voor mij uitziet.

Catching up with: Morgan Hellen

Catching up with: Morgan Hellen

Mijn naam is Niki van Sprang en ik ben een (voormalig) instructeur bij Roeicentrum Berlagebrug en huidig teamlid van het Aegon Nationaal RoeiTeam (in de zware mannendubbel). In deze nieuwe serie praat ik bij met mijn voormalige teamleden uit mijn tijd aan de Universiteit van Californië, Berkeley. Vandaag beginnen we met Morgan Hellen. Toen ik net aankwam in Amerika moest Morgan vaak als vertaler en leraar Engels optreden omdat ik nog steeds moeite had met de nieuwe taal. Wat volgde waren vier jaren waarin we nooit uiteindelijk nooit ene wedstrijd zonder elkaar geroeid hebben met als hoogtepunten de nationale kampioenschappen in 2016 en een Royal Henley winst in 2015. Nu ben ik nieuwsgierig wat hij allemaal heeft gedaan sindsdien.

Hoi Morgan, Dank je wel dat je de tijd voor me neemt. Laten we beginnen met de meest voor de hand liggende vraag: wat heb je allemaal gedaan sinds onze tijd bij Cal? (red. Universiteit van Californië)

Sinds onze wegen zich gescheiden hebben, ben ik teruggegaan naar Groot-Brittannië. Daar ben ik doorgegaan met roeien, in het begin bij het GB development team. In 2016 hebben wij een 8+ gemaakt die in Henley, in een geweldige finale van de Grand Challenge Cup, net verloor van de Holland Acht! Hierna heb ik in de GB 4- het FISU wereld universiteitskampioenschap in Polen gewonnen.

Door deze successen werd ik uitgenodigd voor het Britse Senioren mannenteam om daar te trainen onder Jurgen Grobler. Een relatief korte internationale carrière waarin onze paden elkaar kruisten bij een aantal internationale regatta’s. Helaas kreeg ik last van schouderblessure waardoor ik een grote operatie moest ondergaan, waarvan het herstel slepend verliep. Ik kreeg er niet meer uit, wat ik erin stopte en besloot begin 2019 dat het tijd was om mijn riemen aan de wilgen te hangen.

Dat vond ik erg jammer om te horen, ik vond het altijd geweldig om je te zien bij internationale races, net als je familie die ons bij vele wedstrijden in Amerika heeft ondersteund! Hoe verliep je verandering naar een leven als niet-atleet? Vond je het moeilijk om jezelf opnieuw te vinden?

In eerste instantie was het een moeilijke beslissing en eentje waar ik veel over na heb moeten denken. Ik heb mezelf wat tijd weg van de sport gegund en ben gaan skiën, de waarheid is dat ik veel levenservaringen heb gemist en het was geweldig om vrij te zijn van de 6-7 dagen zware trainingen per week die ik deed sinds mijn late tienerjaren.

Na die pauze was het nu tijd om te focussen op een nieuwe fase in mijn leven, en er is maar een ding waar ik net zo gepassioneerd over ben als over roeien en dat is het ondernemerschap en mijn eigen baas zijn! Het was nu mijn missie om dat pad te volgen en als roeien mij iets geleerd heeft is het wel dat hard werken wordt beloond.

Ik ben nu een app aan het ontwikkelen die hopelijk wat teruggeeft aan de roeigemeenschap. We willen audio begeleiding voor ergometer trainingen bieden ontwikkeld door Olympisch atleten! Ik had graag zo’n app willen hebben toen ik vroeger 5 dagen per week op de roeimachine zat. We hebben al een business wedstrijd gewonnen van NatWest (een grote bank in het VK) en we zijn nu druk bezig met de volgende ontwikkelingsfase van de app!

Zou je kunnen zeggen dat je een nieuwe passie of doel hebt gevonden dat het gat opvult dat roeien achter heeft gelaten?

Een nieuw doel vinden was precies wat ik nodig nodig had. Het voelde wel vreemd om van precies te weten wat je wil en wanneer je dat doel ging bereiken tot een volledig open en veranderlijk doel te hebben. Maar nu drie kwart jaar verder voel ik mij zelfverzekerd in mijn beslissing en mijn doel.

Het is absoluut vergelijkbaar met roeien, ik ben volledig verantwoordelijk voor wat er in mijn leven gebeurt, goed of kwaad, en hoe harder ik werk, des te beter meestal de uitkomst. Maar het is ook weer heel anders dan roeien want daar was ik nooit degene die mijn eigen training schreef. Nu kan ik helemaal zelf bepalen hoe mijn dag eruitziet, dat is toch geweldig?

Vertel ons eens waar het idee van Rowith vandaan komt en wat het precies doet?

Ten eerste vond ik trainen op zo’n ergometer echt vreselijk, ik denk dat iedereen dat vindt. Het is zwaar, repetitief en saai!

Ten tweede wist ik dat na mijn roei carrière het geen goed idee was om van 6 dagen per week trainen naar helemaal geen trainingen te gaan. Ik besloot om te gaan hardlopen, dus ik heb alle hardloop apps die ik kon vinden gedownload. Ik kwam de app genaamd Nike Run Club tegen en zo heb ik mijn liefde voor het hardlopen ontdekt. In principe geeft Nike, terwijl je aan het hardlopen bent, je begeleiding van zowel atleten als coaches. Zij coachen en motiveren je tijdens je training en ik bedacht me dat dit ook perfect had gewerkt op de roeimachine!

Ik ben samen met Chaymae Samir, mijn medeoprichter en ook een Nike Run Club fan, gaan zitten om Rowith te ontwikkelen. Rowith biedt audio begeleiding bij ergometer training, begeleiding van Olympiërs en atleten van verschillende sporten. Het is een geweldige manier om het verhaal van die atleet te horen en te gebruiken als motivatie en coaching. Daarnaast willen wij ook de online gemeenschap van Rowith met je mee te laten trainen.

Dus nu de belangrijkste vraag: Moet ik eerst olympisch kampioen worden voordat je in mij als coach geïnteresseerd bent?

Haha! Niki ik weet zeker dat jij Olympisch kampioen wordt dus we willen jou zeker weten een training geven! Maar zonder gekheid, het gaat om fantastische verhalen vertellen en we weten dat jij een geweldig verhaal te vertellen hebt. Je bent een echte team player en je weet het beste uit je al je teamleden naar boven te halen. Daarnaast heb jij volgens mij nog een wereldrecord op de ergometer dus ik denk dat jij wel weet wat je doet! Onze leden zouden het geweldig vinden om jouw tips te horen.

Haha dank je wel en ja ik had nu eenmaal rare hobby’s als kind… Wat is de volgende stap voor jou en voor Rowith?

Op dit moment zijn we druk bezig met een crowdfunding actie (www.crowdfunder.co.uk/rowith)

Dat moet een succes worden voordat we Rowtih kunnen realiseren! Als je meer wil weten kun je alles over de app lezen op onze crowdfunding pagina of ons volgen op Instagram (@rowithapp) en facebook (Rowith)!

Ok, laatste vraag alweer. Pure nostalgie en je mag er niet te lang over nadenken: je favoriete herinnering aan ons samen?

Dit is ook gelijk de moeilijkste vraag gezien de vele mooie herinneringen die wij samen hebben! Maar ik denk toch dat het altijd het winnen van de USA nationale kampioenschappen samen met jou op de eerste plaats zal blijven. Het was iets waar we samen 4 jaar hard voor gewerkt hebben. We hebben elke race samen geracet en heeft echt iets opgeleverd door uiteindelijk te winnen!

Dat is waar, dat was een speciaal moment waar ik ook nog vaak aan terug denk! Ontzettend bedankt dat je de tijd hebt genomen om even met me te praten en heel veel succes voor jou en Rowith!

Terug

Terug

Na de afgelopen 3,5 jaar in Amerika gestudeerd te hebben, ben ik sinds 3 juni permanent terug in Nederland, afgestudeerd en wel. Het enige plan dat ik had – selectie doen voor de WKU23-acht – lukte beduidend sneller dan gedacht. In de afgelopen maand hebben we op het NK Groot gevaren en mochten we naar de World Cup in Poznan. Ook was het leuk om weer even in de kleine nummers te stappen. Tijdens het NK Groot in de skiff en afgelopen weekend bij de NSRF in de twee-zonder met nota bene mijn maatje uit Texas, Susan Temming. 

Universum
Doordat we zoveel leuke dingen hebben gedaan met de selectie in zo’n korte tijd, is de overstap naar mijn leven hier heel soepel verlopen. Ik krijg van veel mensen de vraag hoe het is om weer terug te zijn, maar het voelt vooral alsof ik nooit ben weggeweest. Omdat ik me hier zo thuis voel, lijkt mijn leven in Amerika zich af te hebben gespeeld in een ander universum. Natuurlijk heb ik een ander referentiekader als het om training gaat en is het wennen in een nieuwe ploeg met nieuwe coaches, maar de stap naar Amerika was vele malen groter dan de stap terug naar Amsterdam. 

Wederzijds vertrouwen
Zoals vermeld in voorgaande artikelen is naar mijn ervaring in Amerika de teamcultuur en de houding van de coaches daar grotendeels gebaseerd op wantrouwen. Omdat middelbare scholieren vaak een sport doen met als reden om binnen te komen bij een goede universiteit en om van de privileges te kunnen genieten die horen bij het atleet-zijn, is er een andere sfeer. Mensen doen daar niet een sport omdat ze het leuk vinden, ze doen die sport omdat het als noodzakelijk wordt geacht voor een goed CV. Het is fijn om weer terug te zijn in een milieu waar uit wordt gegaan van elkaars kunnen. Het wederzijds vertrouwen, niet alleen in de boot, maar ook op het land, is een verademing. 

fanny bon

Militaristisch
We krijgen in de U23-acht veel eigen verantwoordelijkheden in vergelijking met mijn team in Texas. De eerste weken hield ik soms mijn hart vast als we het nonchalant hadden over even heen en weer rijden naar Polen met negen meiden, of het inladen van de container met al het benodigde materiaal voor Sarasota. In Texas was dit op militaire wijze georganiseerd, omdat alles binnen de strakke tijdslimieten moet, die opgelegd worden door de daarvoor opgerichte  instanties. Aangezien ik nu niets doe behalve roeien is het fijn om zonder geschreeuw in je oor een keer rustig de boot op te kunnen laden, al heeft het ook als gevolg dat alles wat minder snel gaat. Beide systemen werken en elk systeem heeft zo zijn voor- en nadelen. 

Commando’s
Qua roeien is er ook een groot verschil tussen Texas en de U23-acht. We doen met die laatste boot veel complexere, diversere en technischere oefeningen dan in Texas. Het motto van mijn coach in Amerika was ‘just keep it simple’. Na de eerste paar trainingen in Amsterdam was ik vooral gesloopt omdat ik zo moest focussen op wat voor deel van de haal we nu weer uit elkaar aan het halen waren. Ook was ik het grootste deel van de Nederlandse commando’s vergeten, dus was ik elke keer verward als de stuurvrouw iets zei. Ik schaamde me echt te pletter na de eerste trainingen voor hoe ik overal naast zat te harken.

Holland Acht 
Het is een gek idee om binnen twee maanden weer terug te gaan komen in het land dat ik net voor mijn gevoel ‘voor goed’ verlaten heb. Toch heb ik ook weer zin om een Amerikaans accent te horen en overal ijskoffie te kunnen slurpen. Gelukkig hebben we nog een kleine maand voordat we de races zullen varen in Florida. Doordat we op het NK Groot maar twee seconden achter de Holland Acht lagen, ben ik erg nieuwsgierig naar wat er deze maand nog kan gebeuren. We hebben een leuke, goede ploeg en ik ben heel benieuwd wat we neer kunnen zetten op het WK.

Foto’s: Ellen de Monchy

Terug

Terug

Na de afgelopen 3,5 jaar in Amerika gestudeerd te hebben, ben ik sinds 3 juni permanent terug in Nederland, afgestudeerd en wel. Het enige plan dat ik had - selectie doen voor de WKU23-acht - lukte beduidend sneller dan gedacht. In de afgelopen maand...

Laatste loodjes

Laatste loodjes

Roeien is universeel gezien een vrij bizarre sport. De hele herfst en winter vernikkelen in de kou en lange trainingen draaien voor een paar wedstrijden die op één hand te tellen is. De enige manier van overleven in de donkere wintermaanden is door te dromen van het zonnige wedstrijdseizoen op de Bosbaan.

Tot nooit meer ziens, Waco!

Tot nooit meer ziens, Waco!

Springbreak (de voorjaarsvakantie) is aangebroken. Dit betekent voor menig student in Amerika een goedkope vlucht naar een toeristisch zonnig oord (Cancun, bijvoorbeeld) om zich daar voor een week als drankorgel gedragen, om zodoende ook de laatste twee maanden van school door te kunnen komen. Een mooi contrast met hoe de voorjaarsvakantie er voor mij uitziet.

Laatste loodjes

Laatste loodjes

Roeien is universeel gezien een vrij bizarre sport. De hele herfst en winter vernikkelen in de kou en lange trainingen draaien voor een paar wedstrijden die op één hand te tellen is. De enige manier van overleven in de donkere wintermaanden is door te dromen van het zonnige wedstrijdseizoen op de Bosbaan. In Amerika geldt hetzelfde, maar is het nog net iets extremer qua trainingsuren. Eind augustus, begin september wordt er alweer meer dan twintig uur per week getraind. Na drie maanden zomervakantie en een beetje hannesen in de skiff en krachttraining tussendoor is de terugkomst in Amerika dan ook een grote schok.

Training Longhorn invite

Ik ben altijd half vergeten dat ik in Amerika ook nog een leven heb, maar tot nu toe werd ik er altijd weer aan herinnerd als ik mijn huissleutels met de ‘longhorn’ van Texas pak om de deur van mijn appartement open te doen. Dit wedstrijdseizoen is mijn laatste seizoen en dat het vandaag 1 mei is, voelt als een klap in mijn gezicht. Mijn huur wordt overgenomen door twee eerstejaars van mijn team. Na 3,5 jaar ploeteren, maar ook genieten is mijn laatste maand in Amerika aangebroken.

Training voor de Longhorn invite 26 april

Toen ik me in Nederland probeerde voor te bereiden op het grote vertrek naar de overkant van de oceaan was ik ontzettend emotioneel. Bij alles wat ik deed dacht ik ‘dit is de laatste keer dat ik langs de grachten fiets…’, of ‘dit is de laatste keer dat ik hagelslag eet…’Ik had verwacht dat eenzelfde gevoel van melancholie me zou overvallen over Amerika, maar het tegendeel is gebleken. Het hele jaar wacht ik op de anticipatie van het gemis van Amerika, maar ik kan eigenlijk niet wachten om weer naar huis te gaan.

Na wedstrijd Longhorn invite (winst) (maar moe)

Toch probeer ik te bedenken wat ik ga missen aan Amerika en of er dingen zijn waar ik me nu niet bewust van ben die ik ga missen. Ik roei hier dagelijks met meisjes van over de hele wereld. Mijn beste vriendinnen en teamgenoten komen uit Servië, Griekenland, Engeland, Italië en elke uithoek in Amerika. Voordat ik vertrok had ik het idee dat toch wel een soort wereldbeeld had dat klopte, naar aanleiding van het luttele aantal reisjes dat ik had gedaan met mijn ouders. Ik heb hier geleerd dat het niet uitmaakt waar je vandaan komt, hoe je ouders in elkaar steken of wat je is aangeleerd.

Ondanks dat het belachelijk cliché klinkt, heb ik geleerd dat het gezamenlijke doel, met elkaar roeien, iedereen bij elkaar brengt en verschillende politieke, religieuze en andere overtuigingen onbelangrijk maakt. Mijn eerste jaar schrok ik me een hoedje van een jaargenoot die de overtreffende trap van Amerikaans is: conservatief, republikein, fervent Trump-aanhanger en vrij religieus. Alles wat ik totaal níet ben. Nu, drie jaar later, zou ik niemand liever in de boot willen hebben om twee kilometer lang tegen me te schreeuwen dan zij. De diversiteit van het team en de verschillende perspectieven die iedereen om me heen heeft, zal ik in Nederland toch wel echt missen.

Athletic Academic award ceremony met vader

Het is sowieso bizar om terug te denken aan de afgelopen 3,5 jaar en wat ik allemaal heb meegemaakt en geleerd. Afgelopen weekend zat ik met mijn mede-Hollanders Susan en Mick bij de manicure (omdat we zó geamerikaniseerd zijn) en een vrouw vroeg aan ons wat we in Austin deden. Ze vroeg naar het schema van het roeiteam en ik legde uit dat we dit seizoen in San Diego, Princeton, Ohio, Austin, Oak Ridge en Indianapolis wedstrijden hebben. In twee maanden reizen we heel Amerika rond, alleen maar om een beetje te peddelen tegen wat andere bootjes voor de lol. Dat is toch gewoon geweldig.

Dat ik ondertussen 7 hoofdstukken achterloop voor mijn statistiek tentamen, de laatste helft van mijn scriptie nog moet schrijven en kreupel de dag doorkom door het aantal 1500 metertjes dat we hier doen als voorbereiding op het wedstrijdweekend (volgens mijn coach verliezen we fitness in het wedstrijdseizoen omdat ‘wedstrijdweekenden niet zo zwaar zijn’) vergeet ik maar eventjes. Het is een bizarre 3,5 jaar geweest. Of het gras altijd groener is aan de overkant? Dat moet nog blijken.

 

Terug

Terug

Na de afgelopen 3,5 jaar in Amerika gestudeerd te hebben, ben ik sinds 3 juni permanent terug in Nederland, afgestudeerd en wel. Het enige plan dat ik had - selectie doen voor de WKU23-acht - lukte beduidend sneller dan gedacht. In de afgelopen maand...

Lees meer
Laatste loodjes

Laatste loodjes

Roeien is universeel gezien een vrij bizarre sport. De hele herfst en winter vernikkelen in de kou en lange trainingen draaien voor een paar wedstrijden die op één hand te tellen is. De enige manier van overleven in de donkere wintermaanden is door te dromen van het zonnige wedstrijdseizoen op de Bosbaan.

Lees meer
Tot nooit meer ziens, Waco!

Tot nooit meer ziens, Waco!

Springbreak (de voorjaarsvakantie) is aangebroken. Dit betekent voor menig student in Amerika een goedkope vlucht naar een toeristisch zonnig oord (Cancun, bijvoorbeeld) om zich daar voor een week als drankorgel gedragen, om zodoende ook de laatste twee maanden van school door te kunnen komen. Een mooi contrast met hoe de voorjaarsvakantie er voor mij uitziet.

Lees meer
Tot nooit meer ziens, Waco!

Tot nooit meer ziens, Waco!

Springbreak (de voorjaarsvakantie) is aangebroken. Dit betekent voor menig student in Amerika een goedkope vlucht naar een toeristisch zonnig oord (Cancun, bijvoorbeeld) om zich daar voor een week als drankorgel gedragen, om zodoende ook de laatste twee maanden van school door te kunnen komen. Een mooi contrast met hoe de voorjaarsvakantie er voor mij uitziet.

Omdat onze eerste wedstrijd op 6 april in San Diego plaatsvindt zijn we op trainingskamp in het beruchte Waco. We doen hier de selecties om te bepalen wie in de eerste en tweede acht, en de eerste vier zal zitten. Toen ik mijn eerste jaar aan mijn ouders vertelde dat ik naar Waco ging, waren ze ontzettend bezorgd. Waco staat namelijk bekend als een vreemd stadje (ook wel ‘wacko’ genoemd) omdat hier in 1993 de ‘Waco siege’ plaatsvond, een conflict van twee maanden tussen de FBI en een christelijke sekte, die illegale wapens bezat. Uiteindelijk is het complex waar deze mensen woonden in rook op gegaan, met alle leden van de sekte erin. Volgens de FBI was het vuur aangestoken door de leider van de cult, maar sinds kort heeft de enige persoon die het heeft overleefd een documentaire en een boek geschreven over hoe de FBI verantwoordelijk is geweest voor de massamoord. Voor het trainingskamp zelf is dit natuurlijk niet relevant, maar het is wel één van de dingen die ik zo bijzonder vind aan studeren in Amerika. Je komt op bizarre plekken die je normaalgesproken alleen van films en het nieuws kent. 

Trainingsprogramma
Gelukkig is 1993 een lange tijd geleden en valt het reuze mee in Waco, maar het blijft een gehucht. We zitten in een hotel langs de enige grote weg in het hele dorp. Het botenhuis van de ploeg die hier permanent roeit, ‘Baylor Crew’, is ongeveer twee kilometer van het hotel vandaan. ’s Ochtends en ’s middags rennen we naar het botenhuis toe, roeien we een kilometertje of 24 in de acht en doen we seat-racesom de boten te selecteren. Vervolgens rennen we weer terug en doen we misschien nog een circuit met buikspieroefeningen en squats. De sfeer is soms best gespannen, omdat iedereen op het water zich er bewust van is dat het gaat om welke positie je behaalt. Uiteindelijk is het doel om als collectief zo hard mogelijk te gaan, maar het is nog best lastig om de concurrentie onderling tot het minimum te behouden. 

fanny_bon_amerika

Seat-races
Seat-raceszijn voor Amerikaanse coaches zo’n beetje de favoriete manier van selecteren. Elke dag roeien we in een andere opstelling. Iedereen wordt door elkaar gehusseld. Natuurlijk zijn er mensen die vaker op slag of op boeg zitten, maar om een beeld te geven: mijn eerste jaar roeide ik bij de nationale universiteitskampioenschappen (NCAA’s) op slag, het tweede jaar op twee en mijn derde jaar op zes. Hoe dichterbij de eerste race komt, hoe spannender elke dag wordt qua opstelling. Iedereen weet inmiddels wie écht kans maakt om in de eerste acht te komen, dus als je met teamgenoten zit van wie je dat weet, weet je dat je goed bezig bent. Het blijft een soort spel, waarin je gokt of jouw boot nu zou moeten winnen van de andere boot.

Ploegdynamiek
NCAA’s is namelijk een toernooi waarin drie bootscategorieën worden gevaren. Per categorie en resultaat krijg je punten waarna het team met de meeste punten de nationale titel wint. De eerste acht krijgt dus de meeste punten, daarna de tweede acht en de vier krijgt de minste punten. Het verschil in tijden tussen de eerste en de tweede acht is meestal zo’n 10-12 seconden per race. Dit zorgt soms voor een gekke dynamiek in het team. De eerste acht hoort namelijk de tweede acht altijd te verslaan, dus zodra de selectie een beetje rond is, train je alsnog met elkaar terwijl je weet dat één van de boten elke training zal verliezen. De coaches willen immers zien of het verschil groot genoeg blijft.

Saai 
Trainingskamp in Waco staat altijd bekend als een soort spannende tijd vanwege de selecties, maar tegelijkertijd ook heel zwaar en vooral ’s winters erg saai. De trainingen zijn eindeloos, dus de dag ziet er vrij repetitief uit met urenlang trainen, eten en slapen. Vooral de eerstejaars vinden het reuze spannend met de selecties en zijn elke dag zenuwachtig. Voor mij als senior (vierdejaars) is dit trainingskamp de laatste keer, daardoor is de spanning er wel een beetje vanaf. En één ding weet ik zeker: tot nooit meer ziens, Waco!

Fanny Bon (21) roeit in Nederland voor Willem III en deed in 2014 en 2015 voor Nederland mee aan de Wereldkampioenschappen voor junioren. Een jaar later vertrok zij naar Austin om daar voor de The University of Texas te roeien en te studeren. Voor Toprow schrijft zij komende maanden een column over wat ze daar mee maakt en in hoeverre het roeien anders beleeft wordt dan hier.

Terug

Terug

Na de afgelopen 3,5 jaar in Amerika gestudeerd te hebben, ben ik sinds 3 juni permanent terug in Nederland, afgestudeerd en wel. Het enige plan dat ik had - selectie doen voor de WKU23-acht - lukte beduidend sneller dan gedacht. In de afgelopen maand...

Laatste loodjes

Laatste loodjes

Roeien is universeel gezien een vrij bizarre sport. De hele herfst en winter vernikkelen in de kou en lange trainingen draaien voor een paar wedstrijden die op één hand te tellen is. De enige manier van overleven in de donkere wintermaanden is door te dromen van het zonnige wedstrijdseizoen op de Bosbaan.

Tot nooit meer ziens, Waco!

Tot nooit meer ziens, Waco!

Springbreak (de voorjaarsvakantie) is aangebroken. Dit betekent voor menig student in Amerika een goedkope vlucht naar een toeristisch zonnig oord (Cancun, bijvoorbeeld) om zich daar voor een week als drankorgel gedragen, om zodoende ook de laatste twee maanden van school door te kunnen komen. Een mooi contrast met hoe de voorjaarsvakantie er voor mij uitziet.

Pin It on Pinterest