Bootsman Bouma: ‘Zolang mensen niet klagen, heb ik mijn werk goed gedaan’

Bootsman Bouma: ‘Zolang mensen niet klagen, heb ik mijn werk goed gedaan’

Hij is pas 38 jaar, nieuw in het vak en geen roeier. Bepaald geen prototype bootsman dus. Toch heeft Jesse Bouma het na een kleine twee jaar behoorlijk naar zijn zin bij De Amstel in Amsterdam. “Het werk is afwisselend en ze laten mij lekker mijn gang gaan.”

We treffen Jesse een dag na zijn eerste echte incident bij de club. Een gladde vier was bij het Apollohotel vlakbij tegen een dukdalf gevaren en dreigde te zinken. “Ons motorbootje werd net gerepareerd en er waren geen mensen hier, dus toen moest ik samen met hun coach er heen roeien. Ik had denk ik één keer eerder geroeid”, vertelt hij lachend. Met de roeiers van de kapotte boot weer veilig op de kant en de coach roeiend, trok Jesse de kapotte boot vanuit de roeiboot terug naar De Amstel.

Boostman de Amstel_3

Jachten
Hij kan dit soort reuring wel waarderen. Tot nu toe werkte hij na zijn opleiding aan het hout- en meubileringscollege met richting scheepsbouw vooral op scheepswerven. Hij zette houten sloepen in elkaar maar ook luxe jachten. “Het was leuk werk, maar ook veel van hetzelfde. Je was vooral onderdeel van een team dat iets maakte. Ik haal meer waardering uit iets dat ik helemaal zelf in elkaar kan zetten. Je stond ook vaak de hele dag in het stof of in giftige chemische lucht. Ik ging me steeds vaker afvragen of dit het nou was.”

ZZP
Jesse begon voor zichzelf als zzp’er gericht op allerlei klussen. Hij leerde zichzelf onder andere goed schilderen, maar ook dat viel hem zwaar. “Zat je een hele dag op je knieën onder een boot. En dan heb ik het nog niet eens over het zoeken naar opdrachten. Daardoor was je eigenlijk de hele tijd bezig.” Een uitkomst bood Elmer van Orden, bootsman van Het Spaarne, waar hij ooit stage had gelopen. Hij attendeerde Jesse op het feit dat zijn collega bij De Amstel ging vertrekken.

3D-puzzel
Bij de roeivereniging in Heemstede had hij in 2001 een bijzonder leuk half jaar gehad. “Ik kwam daar bij toeval terecht. Het Spaarne leek het goed als Elmer zijn kennis door zou geven. We konden het al snel goed vinden en ik vond het werk veel charme hebben. Je eigen werkplaats met een redelijke vrijheid om te kunnen doen wat je wil. Hij heeft me onder andere een C1 laten bouwen, de Sprinkhaan. Dat vond ik ook bijzonder, dat ik echt mijn eigen bootje kon maken. Ik zie dat als een soort 3D-puzzel.”

Waterkering 
Omdat hij niet uit het vak kwam en geen roeier was, verwachtte hij niet teveel van zijn open sollicitatie. “Ik kende de situatie ook niet precies en wist niet hoe erg ze iemand nodig hadden. Maar na een paar maanden kwam de vraag of ik niet toch een keer kon komen praten. Ze hebben me een klusje laten doen om te kijken wat ik kon. Volgens mij ging het om het repareren van een waterkering. Dat kon ik wel.”

Kleuren

Toch was het begin wel even wennen. “Ik moest echt vaak nadenken over hoe het de roeibeweging is en bijvoorbeeld dat je met deze sport achteruit gaat in plaats van vooruit. Dingen die voor jullie roeiers logisch zijn, maar voor mij niet. Met epoxy had ik gelukkig al veel ervaring, maar ik ben bijvoorbeeld dagen bezig geweest om uit te vinden welke kleur geel Empacher precies gebruikt of het wit van Filippi.”

Afwisseling  
Ook moest hij een manier vinden om al het werk op elkaar af te stemmen. “Als je een gaatje in een boot hebt gevuld, moet dat drogen. Maar je moet weer niet te lang wachten met verven. Als je meerdere dingen door elkaar gaat doen, verlies je wel nog eens het overzicht. Maar daar raak ik steeds meer bedreven in. Die afwisseling vind ik uiteindelijk ook het leukst.” Opvallend genoeg is zijn werkplaats – zeker in vergelijking met die van zijn collega’s – behoorlijk opgeruimd. “Ik ben wellicht een vreemde eend in de bijt, maar ik vind het inderdaad prettig om alles snel te kunnen vinden.”

Klachtenuurtje
Als hij dingen niet weet, is het contact met zijn oude leermeester Elmer snel gelegd. “We sturen elkaar geregeld foto’s van schades met de vraag of de ander dat wel eens heeft meegemaakt. Feitelijk gaat het hier weinig anders aan toe dan op Het Spaarne. Mensen komen met dezelfde problemen binnenlopen. We noemen het gekscherend ons psychologisch klachtenuurtje. Maar deels is het ook ‘trial en error’, want wat is precies ‘goed’ als het om repareren gaat? Zolang mensen niet klagen, heb ik mijn werk goed gedaan.” 

Bootsman de Amstel

Red Bull: wij gaan roeien naar de 21e eeuw brengen!

Red Bull: wij gaan roeien naar de 21e eeuw brengen!

Tijd voor een extreme challenge op een Bosbaan gevuld met Red Bull.

Jefry van Weerthuizen is creative client director bij Red Bull en helemaal hyper.
“Holy shit! Het is rond: april 2020 gaan we het water van de Bosbaan vervangen door Red Bull.”

Jefry legt ons de story uit. “Als A-Brand wil je de customer acquisition cost van je prospects zo laag mogelijk houden. Dan zou je zeggen: doe iets met een department store om je drop in rate te vergroten. Maar dan maak je een denkfout. Hahaha!
Dat is namelijk inbound denken. Je moet leads en met name qualified leads zo snel mogelijk je Sales Funnel intrekken. Logisch toch?

De roeiwereld is voor ons mega interessant omdat er veel highly educated peeps rondlopen die het MAXIMALE uit zichzelf willen halen. Ja toch?

Om de werkelijkheid wat te versimpelen zijn we daarom met buyer persona’s gaan werken. Daar ontstonden ‘Roderick, de stoere KNSRB roeier’ en ‘Boukelien, het verlegen knorrenmeisje’. Uit onderzoek bleek dat ze beiden heel erg experienced driven zijn. Toen wisten we: we moeten in het olympisch jaar iets gaan doen wat compleet viral kan gaan. Wojoooo!

En dan moet je die boring sport dus volledig afbreken en opnieuw opbouwen. Roeien genereert geen traffic! Veel te weinig adrenaline, veel te weinig smoel. Op dat moment gilde een collega bij een 360-jump in the desert sessie vol afschuw: ‘Roeiers roeien op water………… fokking WATER!’

Toen was het plan snel rond: Bosbaan vullen met Red Bull, downhill starten en een schans op de 1500 meter. Downhill ice skating werd een succes, dit dus ook, Hell Yeah!

Spektakel, Sales, een extreme challenge in plaats van suf over 2 kilometer van A naar B peddelen.

Zo geven we Roderick, maar vooral Boukelien de kans te shinen als influencer. Read my lips boys en girls: dit is de enige manier om roeien olympisch te houden.

We hebben overigens gekozen voor de Red Bull purple edition sugarfree met acaibessmaak.
Die is echt leip lekker.

Kijk uiteindelijk wil ik als merk de kans op klant penetratie zo groot mogelijk maken!
En die Roderick is me toch een lekker ding. Hahaha!”

Chinese waanzin in ‘Fluisterend goud’

Chinese waanzin in ‘Fluisterend goud’

Vorige week bracht vrouwen bondscoach Diederik de Boorder zijn boek ‘Fluisterend goud’ uit. Het verhaal gaat over zijn turbulente jaar (2005) als hoofdcoach van een provincie in China. Niet alleen geeft het boek een unieke inkijk in de Chinese sportcultuur, ook heeft het – mede door de vorm van een mix tussen een roman en non-fictie – een filosofische inslag. Zo gaat het uitgebreid in op wat dit avontuur voor Diederik zelf (en onder andere zijn relatie) heeft betekend.

Wie een uitgebreide uitleg verwacht over wat Diederik allemaal precies roei-inhoudelijk met de Chinezen heeft gedaan dat jaar, hoeft ‘Fluisterend goud’ niet per se te lezen. Deze onderwerpen komen vooral zijdelings aan bod. Veel meer geeft het inzicht in wat voor strijd hij telkens moest leveren om enigszins gedaan te kunnen krijgen wat hij wil. Diederik wordt non-stop tegengewerkt als het gaat om zaken als betere trainingsfaciliteiten, meer rust voor de atleten en grip krijgen op de communicatie met atleten.

Tibet
Zo wordt hij samen met zijn vrouw Aukje zelfs verplicht op vakantie gestuurd naar Tibet, waar de man die hem naar deze provincie heeft gehaald ineens ook opduikt. Met deze Fu ontwikkelt hij een bijzondere relatie en hij is voor een groot deel de reden dat Diederik niet tussentijds vertrekt, iets wat Aukje maar al te graag ziet gebeuren. Fu laat op filosofische wijze Diederik inzien dat hij soms moet meebewegen en concessies moet doen aan het Chinese systeem om dingen te veranderen.

Aids
Uiteindelijk wordt hun gezamenlijke doel om zoveel mogelijk roeiers uit het verschrikkelijke trainingskamp en de arme provincie te krijgen. Pas veel later blijkt dat de provincie ook nog eens zwaar heeft geleden onder een geheim bloedschandaal, waarbij afgetapt bloed werd vermengd en later bij de mensen werd teruggepompt. Een groot deel van de bevolking lijdt daardoor aan aids en uiteraard zijn ook enkele roeiers geïnfecteerd. Het verklaart in elk geval waarom men zo vaak mysterieus in de weer is met naalden en infusen.     

May Yin
Samen met Fu is ook het personage May Yin belangrijk. Met deze lichte dame leert Diederik ’s nachts via Google Translate communiceren. Hij geeft haar een rol namens de roeiers in de coachmeetings en zorgt ervoor dat ze het kamp niet hoeft te verlaten als ze zwanger blijkt te zijn van de hoog aangeschreven slag van de mannen acht. Jaren later komt zij terug in het verhaal tijdens de onverwachte ontknoping van het boek.  

Doping
Ook doping komt uitgebreid aan bod. Diederik weet simpelweg niet of er verboden middelen werden genomen. Het is echter wel aannemelijk. Het toezicht op wat de schimmige doctoren doen, laat in elk geval te wensen over. En feit is dat er in aanloop naar de China Games bij een interne controle te hoge waarden van een verboden middel worden gevonden. Diederik wordt op het hart gedrukt dat dit niet zal gebeuren tijdens de belangrijkste wedstrijden. Dat geschiedt, maar vier jaar later wordt de gehele provincie uitgesloten van de China Games. Het is nota bene hetzelfde middel waar ze eerder op waren betrapt.

Stierenpenissen
Ook de Chinese obsessie voor voeding is boeiend. De coaches willen maar niet begrijpen dat de Nederlandse roeiers geen speciale dingen eten en daarom zo goed zijn. Het komt er bij hen niet in dat goede prestaties ook kunnen komen door een betere arbeid-rust verhouding of door een betere techniek. Het drijft Diederik tot wanhoop, maar accepteert op gegeven moment maar dat ze vooral ingewanden eten of ineens massaal aan de stierenpenissensoep gaan.

Ontslag
Het verhaal eindigt vlak na de China Games, het belangrijkste evenement van het jaar waar medailles moeten worden gewonnen. Iedereen met een podiumplaats zou immers geselecteerd worden voor de nationale selectie richting de Olympische Spelen van Peking en daarmee de provincie kunnen verlaten. Diederik zijn ploegen winnen maar liefst vijf medailles en hij denkt dat hij ruim voldaan heeft aan de verwachtingen. Het tegendeel is echter waar: hij wordt net als de andere coaches op staande voet ontslagen. Er is geen goud gewonnen en waarschijnlijk was dat nodig om de provinciale bobo’s betere banen te geven.       

Bestellen
‘Fluisterend goud’ staat vol met krankzinnige verhalen die volgens Diederik allemaal waargebeurd zijn. Alleen daarom is het al het lezen waard. Daarnaast zijn de inzichten die hij uit deze tijd meeneemt en tot op de dag van vandaag gebruikt leerzaam voor iedereen.

Afroeiploeg The Champions van Asopos gaat het Holland 8 moeilijk maken. “Ongelijk roeien is echt ons ding”

Afroeiploeg The Champions van Asopos gaat het Holland 8 moeilijk maken. “Ongelijk roeien is echt ons ding”

Foto: Ellen de Monchy

“Wat geweldig, het nieuws vanuit de wetenschap dat uit fase roeien sneller gaat dan gelijk roeien!” blèrt Jayden. De jongens van afroeiploeg ‘The Champions’ hebben er al vier trainingen op zitten sinds ze twee weken geleden zijn begonnen met studeren. En de kersverse academici drinken er aan de bar van hun club Asopos nog een op.

Boeg Noah verklaart de blijdschap: “Het is een enorme opluchting dat we niet fucking lang hoeven te oefenen voor zoiets sufs als gelijk leren roeien. Gelijk drinken vinden we al moeilijk genoeg. Wij zijn van een generatie die niet gewend is hard te werken. Dat hoefde ook niet want mijn moeder maakte altijd mijn huiswerk en mijn vader liet altijd de hond uit of deed mijn krantenwijk. We wisten al wel dat we goed waren, maar niet dat we zo goed waren. Tokyo lonkt voor ons. Ze vertelden het al in de intro week: met studentenroeien kan je in korte tijd de wereldtop halen.” 

Slagman Sergio vult hem aan: “We gaan echt al knetterhard in de C4 en in de bak lukt het keren achterin ons ook al. Dat gaat dus alleen nog maar sneller in zo’n gele pretbanaan van Empacher. Beetje wiebelen, maar dat gaat dus alleen maar sneller! Er kwam al zo’n coach langs die ons vroeg in de eerstejaars acht mee te selecteren. Hem viel het dus ook al op dat we super goed zijn.” 

Kevin, druk oefenend met het vaarreglement om bakboord en stuurboord uit elkaar te houden, sluit het gesprek af: “We zien die jongens uit de Holland 8 wel op de Bosbaan komend jaar. Een ding is zeker. Anti fase roeien gaat de selectie op zijn kop zetten. Wel ff kijken of ik kan, want ik zou met mijn middelbare school matties op reünie naar Chersonissos en dat is ook belangrijk.

Dirk Moons: ‘Ik ben wel 30.000 keer onder de Berlagebrug door gevaren’

Dirk Moons: ‘Ik ben wel 30.000 keer onder de Berlagebrug door gevaren’

Aankomende zaterdag viert Dirk Moons zijn 25 jarig jubileum bij Roeicentrum Berlagebrug. Hoe kan het dat hij er zolang als instructeur plezier in houdt? Lees hier het boeiende gesprek dat we hadden met deze sportliefhebber pur sang.

Dirk vertelt graag en uitgebreid over hoe hij denkt over het roeien en verwante zaken: van didactiek tot topsportbeleving en zijn visie op breedtesport. Vaak noemt hij boeken die hij heeft gelezen of onderzoeken waar hij kennis van heeft genomen. “Ik ben eigenlijk altijd bezig met verder leren en dingen verbeteren. Ik houd het graag bij mezelf. Om roeiers te beschouwen als minder getalenteerd is onterecht. De één leert sneller dan de ander en dat is prima. Kijk als instructeur of coach vooral naar wat je zelf zou kunnen doen om iemand beter te maken.” 

Marathon
Dirk komt in aanraking met de roeisport als hij gaat studeren in Groningen en zich aanmeldt bij Gyas. Maar voor die tijd had sport in algemene zin hem al gegrepen. “Ik had een docent op de lagere school die ultraloper was. Ik liep al graag hard en dat werd alleen maar verder aangewakkerd. Hij had bedacht dat elke leerling zelf een afstand mocht bepalen die hij of zijn hard wilde lopen. Toen ik aangaf dat ik een marathon wilde lopen, heeft hij dat goedgekeurd, hoewel ik het niet aan mijn klasgenoten mocht vertellen. Met een tussenstop na 26 kilometer om boterhammen met kaas te eten en een fles melk te drinken, haha!” 

Roeicentrum
Tijdens zijn studie Engelse literatuur roeit hij twee jaar in Leicester en later voor zijn kopstudie in video in Londen. Terug in Nederland komt hij via Skøll, RIC en nu ook Poseidon, uit bij het Roeicentrum. “Ik was al 32 en had een baantje als dramaturg bij de VARA. Iemand tipte me, maar het leek mij meer een studentenbaan. Het bleek me toch te liggen. Sport was sowieso al mijn passie.”

Dirk moons 25 jaar.1

Metaforen
Gedurende de jaren evolueerde zijn aanpak. “Eerst werkte ik vooral vanuit roei- en biomechanica en hanteerde ik een bepaald haalbeeld dat ik mensen wilde aanleren. Ik kwam er echter achter dat dat te veel en te abstract was en de roeiers niet voldoende verder hielp. Het moest simpeler. Toen ben ik meer met klank, ritme, volume, timing gaan doen en veel meer met taal gaan werken. Metaforen bijvoorbeeld helpen goed.” Ook werd hij selectiever. Zo merkte hij dat zomaar het doen van een oefening, zonder goede reden, zoals bijvoorbeeld derde stop, vermeden moest worden omdat de roeier dan ‘uitschakelt’.

Visualisatie
Dat hij vooral met beginners en/of recreanten werkt, maakt hem niet uit. “Zo zie je toppers vaak voorafgaand aan belangrijke wedstrijden visualiseren. Maar waarom zou dat alleen voor toproeiers zijn? Ook een recreant kan hierdoor beter leren roeien. En vooral bij beginners kan je veel verpesten. Op de schaatsbaan laten ze niet voor niets juist de beste trainers beginners begeleiden.”

Topsport
Daarnaast gaat het bij recreanten vaak meer om de intrinsieke motivatie van de roeisport dan om per séde snelste willen zijn. Mijn acht werd ooit voorafgaand aan een race beschimpt door onze belangrijkste tegenstander in de hoop ons uit evenwicht te brengen. Niet sympathiek. Bovendien werkte het contra, we wonnen. Wat ik ook jammer vind aan topsport is dat als de beoefenaars stoppen, ze vaak ook niet meer in de boot stappen. Waar is dan de liefde voor de sport gebleven?” 

Ambitie
Maar is hij niet veel te fanatiek voor de groep roeiers die hij begeleid? Ook daar ziet hij vooral een uitdaging in. “Ik houd er inderdaad van als mensen het spelletje willen doorkrijgen. Wat daarbij vaak helpt is, om de stad uit te roeien zodat je rustiger aan de techniek kan werken. Als mensen toch liever de stad in varen dan overleggen we, vaak vinden we elkaar ergens in het midden.” 

Schaatsles
Bij het roeicentrum is hij met zijn 58 jaar een uitzondering. Hij voelt zich geen vreemde eend in de bijt. “Dat heb ik meer te danken aan mijn collega’s dan aan mijzelf. Steeds nieuwe roeiers komen bij ons lesgeven, maar de samenwerking gaat eigenlijk altijd goed. Misschien helpt het dat ik ieder jaar een schaatsles organiseer, een andere passie van mij. Dit jaar zijn er voor het eerst ook oudere roeiers uitgenodigd om instructie te komen geven. Dat vind ik erg leuk.” 

Primus inter pares
Dirk heeft weinig op met de uitdrukking ‘carrière maken’ en al helemaal niet aan de betekenis die er vaak aan wordt gegeven. “In Londen heb ik als journalist voor een bouwblad iedere week in de mooiste hotels geluncht in verband met de presentatie voor een ‘nieuwe’ baksteen. Dat is maar even leuk. Uiteindelijk heb ik drie studies gedaan waaronder de Rietveld, maar haal ik uit dit werk de meeste energie. Vroeger moest ik via een bepaald format lesgeven, nu heb ik veel meer vrijheid te bepalen wat ik doe. Jasper, de eigenaar van het bedrijf, heeft me betiteld als ‘primus inter pares’ (‘eerste onder de gelijken’, red.). Dat is een prettige erkenning en niet inhoudsloos bovendien.” 

Berlagebrug
Voorlopig is hij dan ook nog niet klaar. “Ik heb laatst uitgerekend dat ik ongeveer 30.000 keer onder de Berlagebrug door ben gevaren. Natuurlijk is dat een krankzinnig aantal. Ik ga zeker door zolang dat fysiek kan. De stuurzitjes in de boten worden de laatste jaren verbeterd en dat is een beduidend beter voor je rug. Maar het allerbelangrijkste is dat ik al die jaren met plezier die grote stenen trap van de Berlagebrug afloop. Zolang ik dat blijf doen, zit het goed.”

Catching up with: Morgan Hellen

Catching up with: Morgan Hellen

Mijn naam is Niki van Sprang en ik ben een (voormalig) instructeur bij Roeicentrum Berlagebrug en huidig teamlid van het Aegon Nationaal RoeiTeam (in de zware mannendubbel). In deze nieuwe serie praat ik bij met mijn voormalige teamleden uit mijn tijd aan de Universiteit van Californië, Berkeley. Vandaag beginnen we met Morgan Hellen. Toen ik net aankwam in Amerika moest Morgan vaak als vertaler en leraar Engels optreden omdat ik nog steeds moeite had met de nieuwe taal. Wat volgde waren vier jaren waarin we nooit uiteindelijk nooit ene wedstrijd zonder elkaar geroeid hebben met als hoogtepunten de nationale kampioenschappen in 2016 en een Royal Henley winst in 2015. Nu ben ik nieuwsgierig wat hij allemaal heeft gedaan sindsdien.

Hoi Morgan, Dank je wel dat je de tijd voor me neemt. Laten we beginnen met de meest voor de hand liggende vraag: wat heb je allemaal gedaan sinds onze tijd bij Cal? (red. Universiteit van Californië)

Sinds onze wegen zich gescheiden hebben, ben ik teruggegaan naar Groot-Brittannië. Daar ben ik doorgegaan met roeien, in het begin bij het GB development team. In 2016 hebben wij een 8+ gemaakt die in Henley, in een geweldige finale van de Grand Challenge Cup, net verloor van de Holland Acht! Hierna heb ik in de GB 4- het FISU wereld universiteitskampioenschap in Polen gewonnen.

Door deze successen werd ik uitgenodigd voor het Britse Senioren mannenteam om daar te trainen onder Jurgen Grobler. Een relatief korte internationale carrière waarin onze paden elkaar kruisten bij een aantal internationale regatta’s. Helaas kreeg ik last van schouderblessure waardoor ik een grote operatie moest ondergaan, waarvan het herstel slepend verliep. Ik kreeg er niet meer uit, wat ik erin stopte en besloot begin 2019 dat het tijd was om mijn riemen aan de wilgen te hangen.

Dat vond ik erg jammer om te horen, ik vond het altijd geweldig om je te zien bij internationale races, net als je familie die ons bij vele wedstrijden in Amerika heeft ondersteund! Hoe verliep je verandering naar een leven als niet-atleet? Vond je het moeilijk om jezelf opnieuw te vinden?

In eerste instantie was het een moeilijke beslissing en eentje waar ik veel over na heb moeten denken. Ik heb mezelf wat tijd weg van de sport gegund en ben gaan skiën, de waarheid is dat ik veel levenservaringen heb gemist en het was geweldig om vrij te zijn van de 6-7 dagen zware trainingen per week die ik deed sinds mijn late tienerjaren.

Na die pauze was het nu tijd om te focussen op een nieuwe fase in mijn leven, en er is maar een ding waar ik net zo gepassioneerd over ben als over roeien en dat is het ondernemerschap en mijn eigen baas zijn! Het was nu mijn missie om dat pad te volgen en als roeien mij iets geleerd heeft is het wel dat hard werken wordt beloond.

Ik ben nu een app aan het ontwikkelen die hopelijk wat teruggeeft aan de roeigemeenschap. We willen audio begeleiding voor ergometer trainingen bieden ontwikkeld door Olympisch atleten! Ik had graag zo’n app willen hebben toen ik vroeger 5 dagen per week op de roeimachine zat. We hebben al een business wedstrijd gewonnen van NatWest (een grote bank in het VK) en we zijn nu druk bezig met de volgende ontwikkelingsfase van de app!

Zou je kunnen zeggen dat je een nieuwe passie of doel hebt gevonden dat het gat opvult dat roeien achter heeft gelaten?

Een nieuw doel vinden was precies wat ik nodig nodig had. Het voelde wel vreemd om van precies te weten wat je wil en wanneer je dat doel ging bereiken tot een volledig open en veranderlijk doel te hebben. Maar nu drie kwart jaar verder voel ik mij zelfverzekerd in mijn beslissing en mijn doel.

Het is absoluut vergelijkbaar met roeien, ik ben volledig verantwoordelijk voor wat er in mijn leven gebeurt, goed of kwaad, en hoe harder ik werk, des te beter meestal de uitkomst. Maar het is ook weer heel anders dan roeien want daar was ik nooit degene die mijn eigen training schreef. Nu kan ik helemaal zelf bepalen hoe mijn dag eruitziet, dat is toch geweldig?

Vertel ons eens waar het idee van Rowith vandaan komt en wat het precies doet?

Ten eerste vond ik trainen op zo’n ergometer echt vreselijk, ik denk dat iedereen dat vindt. Het is zwaar, repetitief en saai!

Ten tweede wist ik dat na mijn roei carrière het geen goed idee was om van 6 dagen per week trainen naar helemaal geen trainingen te gaan. Ik besloot om te gaan hardlopen, dus ik heb alle hardloop apps die ik kon vinden gedownload. Ik kwam de app genaamd Nike Run Club tegen en zo heb ik mijn liefde voor het hardlopen ontdekt. In principe geeft Nike, terwijl je aan het hardlopen bent, je begeleiding van zowel atleten als coaches. Zij coachen en motiveren je tijdens je training en ik bedacht me dat dit ook perfect had gewerkt op de roeimachine!

Ik ben samen met Chaymae Samir, mijn medeoprichter en ook een Nike Run Club fan, gaan zitten om Rowith te ontwikkelen. Rowith biedt audio begeleiding bij ergometer training, begeleiding van Olympiërs en atleten van verschillende sporten. Het is een geweldige manier om het verhaal van die atleet te horen en te gebruiken als motivatie en coaching. Daarnaast willen wij ook de online gemeenschap van Rowith met je mee te laten trainen.

Dus nu de belangrijkste vraag: Moet ik eerst olympisch kampioen worden voordat je in mij als coach geïnteresseerd bent?

Haha! Niki ik weet zeker dat jij Olympisch kampioen wordt dus we willen jou zeker weten een training geven! Maar zonder gekheid, het gaat om fantastische verhalen vertellen en we weten dat jij een geweldig verhaal te vertellen hebt. Je bent een echte team player en je weet het beste uit je al je teamleden naar boven te halen. Daarnaast heb jij volgens mij nog een wereldrecord op de ergometer dus ik denk dat jij wel weet wat je doet! Onze leden zouden het geweldig vinden om jouw tips te horen.

Haha dank je wel en ja ik had nu eenmaal rare hobby’s als kind… Wat is de volgende stap voor jou en voor Rowith?

Op dit moment zijn we druk bezig met een crowdfunding actie (www.crowdfunder.co.uk/rowith)

Dat moet een succes worden voordat we Rowtih kunnen realiseren! Als je meer wil weten kun je alles over de app lezen op onze crowdfunding pagina of ons volgen op Instagram (@rowithapp) en facebook (Rowith)!

Ok, laatste vraag alweer. Pure nostalgie en je mag er niet te lang over nadenken: je favoriete herinnering aan ons samen?

Dit is ook gelijk de moeilijkste vraag gezien de vele mooie herinneringen die wij samen hebben! Maar ik denk toch dat het altijd het winnen van de USA nationale kampioenschappen samen met jou op de eerste plaats zal blijven. Het was iets waar we samen 4 jaar hard voor gewerkt hebben. We hebben elke race samen geracet en heeft echt iets opgeleverd door uiteindelijk te winnen!

Dat is waar, dat was een speciaal moment waar ik ook nog vaak aan terug denk! Ontzettend bedankt dat je de tijd hebt genomen om even met me te praten en heel veel succes voor jou en Rowith!

Bootsman Bisseker: ‘Ik vind het een eer te werken bij De Hoop’

Bootsman Bisseker: ‘Ik vind het een eer te werken bij De Hoop’

De Zuid-Afrikaan Kevin Bisseker (60) volgde zeventien jaar geleden de iconische bootsman Cor Splinter op bij De Hoop. Net als zijn voorgangers in deze serie wil hij zo lang mogelijk op deze plek blijven werken.

Het is een terugkerend patroon. Bootsmannen die gelukkig zijn in hun vak en de vrijheid die ze roemen in hun afgebakende ruimte van hun eigen werkplaats. Kevin ontvangt me dan ook met koffie uit een uitstekend apparaat en steekt er zelf een sigaartje bij op. “Ik kan hier heerlijk werken, lekker met de radio aan. Het voelt een beetje alsof het van mij is. Zo ben ik enige die weet waar alles ligt.”

Apartheid
Kevin heeft een bijzonder levensverhaal. Als jongen van 23 verlaat hij Zuid-Afrika om onder de dienstplicht uit te komen. “Het was los van de prachtige natuur een compleet verpest land met de apartheid. Daar wilde ik niet actief aan meewerken. Ik ben net op tijd vertrokken. Terwijl ik onderweg was naar Johannesburg voor mijn vlucht, viel bij mijn ouders de brief op de mat dat ik mij bij het leger moest melden.”

Inboorlingen
Vóór zijn vertrek kent hij echter nog een fijne tijd in zijn geboorteland. “Ik ben opgegroeid in het Oosten waar amper toeristen komen. Als zoon van een groothandelaar in bonen, rijst en groente had ik niets te klagen. Na mijn middelbare school heb ik drie maanden met vrienden in een bestelbusje van hem in het oerwoud tussen de inboorlingen geleefd. Prachtig was dat. Koken op zelf gemaakt vuur en surfen aan de kust.”

Flodder

Toevallig gaat de goedkoopste vlucht vanuit Zuid-Afrika naar Nederland. Maar daar vestigen, lukt mede vanwege VISA-problemen niet meteen. “Ik ben op allerlei plekken geweest. Van strandwerk in Griekenland tot baantjes in Engeland, waar ik nog ben opgepakt voor illegaal werken. Via een meisje dat ik leerde kennen in Griekenland kwam ik weer in Nederland terecht. Ze was nog jong en woonde in de Jordaan. Haar vader was Sjakie uit Flodder.”

Stoffeerder
De relatie zorgt ervoor dat hij zich eind jaren ’80 permanent in Nederland wil vestigen. Dat betekent twee jaar wachten totdat hij een paspoort kan krijgen. “Ik ben een tijd stoffeerder in de RAI geweest, een verschrikkelijke baan. Toen ik eindelijk Nederlander was geworden, kon ik mijn eigen klusbedrijf beginnen. Ik deed van alles, van het timmeren van bedden tot loodgieterswerk. Maar mijn bedrijf lag wel steeds stil als ik jaarlijks een maand naar Zuid-Afrika ging om familie te bezoeken.”

De Amstel
Een unieke gelegenheid om in loondienst en bijvoorbeeld ook vakantiegeld te krijgen en pensioen op te bouwen te gaan werken, doet zich voor als hij een keer met een klant naar De Amstel gaat voor een proefles roeien. Een sport die hij op zijn middelbare school zeer actief had beoefend. “Ik zag daar de bootsman bezig en zei meteen: ‘dat lijkt me nou perfect werk voor mij’. De klant zag niet veel later in het bondsblad Roeien een vacature voor De Hoop en wees mij erop.”

Splinter
Hij valt in de smaak en wordt de opvolger van Cor Splinter, de alom gewaardeerde bootsman die maar liefst 47 jaar werkte bij de chique vereniging aan de Weesperzijde. “Het was lastig in zijn voetsporen te treden. Het was een enorme vakman. En dan woonde hij ook nog eens op De Hoop. We hebben de eerste zes weken samen gedaan om mij in te werken. Je kan je voorstellen hoe dat gaat met twee eigenzinnige mensen in een kleine ruimte. Dat knetterde nog wel eens.”

Surfboard
Het lukt Kevin echter snel het vak zich eigen te maken en zich een plek te verwerven. “Omdat ik al een roeiverleden had, had ik wel een voorsprong. En in Zuid-Afrika had ik ook al eens zelf een surfboard gemaakt. Uit een magazine over Epoxy heb ik geleerd hoe ik zo goed mogelijk kunststofboten kon repareren. Het fijne van dit werk is dat vrijwel niemand weet wat fout is. Dat gaf mij de ruimte om te experimenteren. Hulp heb ik zodoende niet enorm hoeven zoeken.”           

Onhandig
Geliefd is de bootsman uiteraard niet altijd op zo’n grote vereniging. “Met veel mensen kan ik goed opschieten, maar sommige leden vinden mij te streng. Maar ja, ik wil gewoon schade voorkomen. Soms is het dweilen met de kraan open als je ziet hoe mensen een boot tillen en in de stelling leggen. De mensen hier zijn natuurlijk heel hoog opgeleid, maar de handigheid ontbreekt vaak.”

Waterpompen
Met het bestuur heeft hij een fijne samenwerking. “Het wisselt een beetje per persoon. De materiaalcommissaris van nu zit er bijvoorbeeld behoorlijk bovenop. Wekelijks stuur ik hem een lijst van zaken die ik wil doen. Dat vind ik geen enkel probleem, zolang er maar ruimte is voor dingen die spontaan moeten gebeuren. Net was ik bijvoorbeeld ook bezig met de waterpompen uit de kleedkamer die stuk zijn. Dat komt er dan bij.”   

Skiffen
Hij blijft het werk het liefst doen totdat het vanwege leeftijd niet meer lukt. “Ik heb weinig pensioen opgebouwd dus ga graag nog ruim tien jaar door. Daarnaast vind ik het echt een eer om te werken bij zo’n grote en koninklijke vereniging. Ik ben nog steeds iedere dag dankbaar dat ik hier terecht ben gekomen.” Extra voordeel is dat hij ondertussen ook zelf kan roeien. “Ik heb hier geleerd te skiffen. Ik mag wekelijks wat kwartiertjes opsparen. Dat ga ik vroeg in de ochtend. Je hoofd even vrij maken van alle nare gedachtes die iedereen soms wel eens heeft. Dat kan niet beter dan met roeien.”

In Memoriam, 5 jaar later

In Memoriam, 5 jaar later

In Memoriam, 5 jaar later

In 2014 schreven Boudewijn en Elisabeth voor Roeined een In Memoriam over Karlijn en Laurens, twee bekende gezichten in de roeiwereld, die omkwamen in de MH17. Het was een van de eerste verhalen in navolging van de ramp – een verhaal uit het hart. Vijf jaar later blikken zij terug. 

Vijf jaar geleden vlogen Laurens en Karlijn uit onze levens, op weg naar een strand waar wij hadden afgesproken, op weg naar de theeplantage waar Laurens graag even aan het bureau van Hella Haasse wilde zitten. Op weg naar het roeimeer in Pangelengan, Indonesie waar Lies en Lijn een ouderwets potje zouden gaan tweezonderen. Het matchende Indiana-roeipakje dat speciaal mee was in haar tas, is nooit meer teruggevonden.  

We weten nog goed hoe overweldigend – bovenop alles – de media aandacht was in de eerste weken na de ramp. Ook wij ontvingen tientallen verzoeken voor interviews van nationale en internationale media naar aanleiding van het stuk dat wij hadden geschreven. Ergens voelde het terecht dat de wereld hier zo bij stil stond. Dat de vlaggen half stok hingen. Dat het hele land trilde op haar grondvesten. Hoe anders dan wanneer je in stilte een geliefde verliest.

Nu, vijf jaar later, staat de media weer bol van nagedachtenissen, artikelen en rapporten, en ook de afgelopen jaren ging er nauwelijks een week voorbij dat de MH17 niet in de media voorbij kwam. En toch brengt het maar zelden antwoorden of troost. Want hoezeer de levens van al die mensen in een adem wordt genoemd met de ramp, het gaat niet over hun. Het leven van Karlijn en Laurens wordt niet gedefinieerd door hun laatste seconden, door raketten, daders, wrakstukken en gruwelijkheden. 

De 25 en 30 jaar van Karlijn en Laurens ging over levenslust, over dromen waarmaken, over alles met een grote glimlach, over liefde en vriendschap. Over energie, van het soort waarmee Karlijn zich voor een wedstrijd aan de start kon omdraaien en haar teamgenoten zo doordringend aan kon kijken dat je wist dat we voor de winst en niets dan de winst zouden strijden. Het ging over al die dingen die wij toen in ons stuk beschreven. Kleine, dagelijkse dingen. Waarvan je achteraf pas weet dat het daar om ging. Hun dood (het kan zomaar voorbij zijn) maar vooral hun leven (just do it) heeft de verdere koers van ons leven bepaald.

Op hun geliefde Skøll werd later een tweezonder gedoopt: de ‘Karlijn en Laurens’. Het is inmiddels niet eens meer de nieuwste en mooiste boot van Skøll, een onbenul is ooit op de boot gaan staan en dwars door de huid gegaan. 

Boten zijn duidelijk net zo breekbaar als het leven.

foto: Merijn Soeters

Duitse World Cup-équipe aangekomen in Rotterdam: ‘Wo ist hier eigentlich die Altstadt?’

Duitse World Cup-équipe aangekomen in Rotterdam: ‘Wo ist hier eigentlich die Altstadt?’

De Erasmusbrug, Kubuswoningen, de Markthal; de Duitse roei-équipe keek haar ogen uit tijdens een rondleiding langs de architectonische hoogstandjes van Rotterdam. 

Deutschland-acht roeier Christopher Wolff heeft echter ook een kanttekening. 
“In mijn ogen kun je ook te ver doorschieten in je zucht om te vernieuwen. Jammer dat ze er in het centrum van Rotterdam niet in geslaagd zijn om klassieke elementen te combineren met moderne. Laten we eerlijk zijn: iedere tijd schept toch zijn eigen monumenten?” 

“Toen ik onze stadsgids daar naar vroeg, begon ze na een diepe zucht met haar ogen te rollen. Jammer dat je daar niet gewoon een gesprek over kunt hebben.” 

Een ander punt van onbegrip voor Christopher is het grote aantal verwarde ouderen op straat in Rotterdam. 
“Wanneer men ons onderling Duits hoort spreken, krijgen we regelmatig de vraag ‘Wo ist mein Fahrrad?’ Alsof ze denken dat we hier voor de Tour de France komen of zo. Best zielig.”

Christopher zegt tot slot uit te kijken naar de races op de ‘Kaiser Wilhelmstrecke in Siebenhausen.’
“Staan er echt nog maar 7 huizen?”
“Is het daar soms oorlog geweest of zo?” zegt hij schaterend. “Geintje joh! en jullie maar denken dat wij Duitsers geen humor hebben!”

Foto’s: Ellen de Monchy

Terug

Terug

Na de afgelopen 3,5 jaar in Amerika gestudeerd te hebben, ben ik sinds 3 juni permanent terug in Nederland, afgestudeerd en wel. Het enige plan dat ik had – selectie doen voor de WKU23-acht – lukte beduidend sneller dan gedacht. In de afgelopen maand hebben we op het NK Groot gevaren en mochten we naar de World Cup in Poznan. Ook was het leuk om weer even in de kleine nummers te stappen. Tijdens het NK Groot in de skiff en afgelopen weekend bij de NSRF in de twee-zonder met nota bene mijn maatje uit Texas, Susan Temming. 

Universum
Doordat we zoveel leuke dingen hebben gedaan met de selectie in zo’n korte tijd, is de overstap naar mijn leven hier heel soepel verlopen. Ik krijg van veel mensen de vraag hoe het is om weer terug te zijn, maar het voelt vooral alsof ik nooit ben weggeweest. Omdat ik me hier zo thuis voel, lijkt mijn leven in Amerika zich af te hebben gespeeld in een ander universum. Natuurlijk heb ik een ander referentiekader als het om training gaat en is het wennen in een nieuwe ploeg met nieuwe coaches, maar de stap naar Amerika was vele malen groter dan de stap terug naar Amsterdam. 

Wederzijds vertrouwen
Zoals vermeld in voorgaande artikelen is naar mijn ervaring in Amerika de teamcultuur en de houding van de coaches daar grotendeels gebaseerd op wantrouwen. Omdat middelbare scholieren vaak een sport doen met als reden om binnen te komen bij een goede universiteit en om van de privileges te kunnen genieten die horen bij het atleet-zijn, is er een andere sfeer. Mensen doen daar niet een sport omdat ze het leuk vinden, ze doen die sport omdat het als noodzakelijk wordt geacht voor een goed CV. Het is fijn om weer terug te zijn in een milieu waar uit wordt gegaan van elkaars kunnen. Het wederzijds vertrouwen, niet alleen in de boot, maar ook op het land, is een verademing. 

fanny bon

Militaristisch
We krijgen in de U23-acht veel eigen verantwoordelijkheden in vergelijking met mijn team in Texas. De eerste weken hield ik soms mijn hart vast als we het nonchalant hadden over even heen en weer rijden naar Polen met negen meiden, of het inladen van de container met al het benodigde materiaal voor Sarasota. In Texas was dit op militaire wijze georganiseerd, omdat alles binnen de strakke tijdslimieten moet, die opgelegd worden door de daarvoor opgerichte  instanties. Aangezien ik nu niets doe behalve roeien is het fijn om zonder geschreeuw in je oor een keer rustig de boot op te kunnen laden, al heeft het ook als gevolg dat alles wat minder snel gaat. Beide systemen werken en elk systeem heeft zo zijn voor- en nadelen. 

Commando’s
Qua roeien is er ook een groot verschil tussen Texas en de U23-acht. We doen met die laatste boot veel complexere, diversere en technischere oefeningen dan in Texas. Het motto van mijn coach in Amerika was ‘just keep it simple’. Na de eerste paar trainingen in Amsterdam was ik vooral gesloopt omdat ik zo moest focussen op wat voor deel van de haal we nu weer uit elkaar aan het halen waren. Ook was ik het grootste deel van de Nederlandse commando’s vergeten, dus was ik elke keer verward als de stuurvrouw iets zei. Ik schaamde me echt te pletter na de eerste trainingen voor hoe ik overal naast zat te harken.

Holland Acht 
Het is een gek idee om binnen twee maanden weer terug te gaan komen in het land dat ik net voor mijn gevoel ‘voor goed’ verlaten heb. Toch heb ik ook weer zin om een Amerikaans accent te horen en overal ijskoffie te kunnen slurpen. Gelukkig hebben we nog een kleine maand voordat we de races zullen varen in Florida. Doordat we op het NK Groot maar twee seconden achter de Holland Acht lagen, ben ik erg nieuwsgierig naar wat er deze maand nog kan gebeuren. We hebben een leuke, goede ploeg en ik ben heel benieuwd wat we neer kunnen zetten op het WK.

Foto’s: Ellen de Monchy

Terug

Terug

Na de afgelopen 3,5 jaar in Amerika gestudeerd te hebben, ben ik sinds 3 juni permanent terug in Nederland, afgestudeerd en wel. Het enige plan dat ik had - selectie doen voor de WKU23-acht - lukte beduidend sneller dan gedacht. In de afgelopen maand...

Laatste loodjes

Laatste loodjes

Roeien is universeel gezien een vrij bizarre sport. De hele herfst en winter vernikkelen in de kou en lange trainingen draaien voor een paar wedstrijden die op één hand te tellen is. De enige manier van overleven in de donkere wintermaanden is door te dromen van het zonnige wedstrijdseizoen op de Bosbaan.

Tot nooit meer ziens, Waco!

Tot nooit meer ziens, Waco!

Springbreak (de voorjaarsvakantie) is aangebroken. Dit betekent voor menig student in Amerika een goedkope vlucht naar een toeristisch zonnig oord (Cancun, bijvoorbeeld) om zich daar voor een week als drankorgel gedragen, om zodoende ook de laatste twee maanden van school door te kunnen komen. Een mooi contrast met hoe de voorjaarsvakantie er voor mij uitziet.

Pin It on Pinterest