Drie tips om NKIR deelnemers nog zenuwachtiger te maken.

Drie tips om NKIR deelnemers nog zenuwachtiger te maken.

Foto: Ellen de Monchy

Veel roeiers kijken huizenhoog op tegen de naderende NKIR. 2000 meter afzien in een warme, zuurstofarme sporthal is mentaal ook geen kattenpis. Met name bij eerstejaars loopt het vaak dun door de roeibroek. We geven je hier drie slimme coachtips om jouw pupil totaal te ontregelen.

  1. Zeg dat je pupil geen angst moet tonen

Tegenstanders ruiken het angstzweet van je pupil en zullen weten: deze loser ga ik pakken. Dus doe als prins Andrew: zweet niet. Borst vooruit als je je ergometer opzoekt, spuug in je handen en hanteer voor de zekerheid royaal de deo spuitbus.

  1. Wijs op het belang van mindfullness

Tijdens de race kijkt je pupil in de ogen van ruim 500 gillende hooligans. Hij ruikt hun slechte adem en hoort hun verwensingen. Deze supporters willen dat hij kapot gaat en dat hun clubgenoot zegeviert. Laat hem woorden als “uitgemergeld gratenpakhuis” en “talentloze vetklep” niet persoonlijk nemen. Laat hem een rustgevend muziekje opzetten en denken aan wat zijn moeder gisteren nog zei: je mag er zijn!

  1. Zeg dat je pupil slim moet racen

Rust uit tussen je halen en realiseer je dat hijgen moe maakt. Onder de 6.00 is geen doel, het is een keuze. Maak die keuze en geluk en voorspoed zullen je ten deel vallen. Spreek ook uit dat je huizenhoge verwachtingen hebt!

Bonustip:

Heeft je pupil na deze adviezen succesvol gefaald: stuur hem dan naar ergotherapie!

Oud roeier Bert van Bokhoven begon onlangs een ergotherapie praktijk.

Bert: “NKIR trauma’s ontregelen het brein. Deelnemers herbeleven hun NKIR angst voortdurend. Ze slapen slecht, skippen ergo trainingen en liggen daardoor slecht in hun ploeg. Vaak ontstaan dan depressies die uitmonden in een vorm van ergovrees, te vergelijken met pleinvrees.

Ergotherapie zorgt ervoor dat roeiers eenvoudiger bij opgesloten gevoelens kunnen komen. Op de sofa bespreek ik hoe het is om je score richting de schaamtevolle 1.45 per 500 meter te zien stijgen. Ik bespreek wat deze slappelingen normaal wegdrukken. Dat werkt heilzaam, omdat het brein de traumatische race als het ware herschrijft in een minder angstige versie.”

N.B. Ergotherapie zit bij de meeste zorgverzekeraars in 2020 gewoon in het basispakket!

Okeanos slaat Hel over

Okeanos slaat Hel over

Foto: Ellen de Monchy “Op zondag naar De Hel is voor dit bestuur een brug te ver” “We hebben dit jaar een uiterst principieel bestuur,” zegt Okeanos voorzitter en theologie student aan de VU Jan de Boer. “Ja principieel, maar fundamentalistisch mag je het van mij ook...

Stuurvrouw Holland8: laten we stoppen met praten over ‘bemanning’

Stuurvrouw Holland8: laten we stoppen met praten over ‘bemanning’

Foto: Ellen de Monchy

Holland 8 stuurvrouw Aranka Kops kan zich helemaal vinden in het pleidooi van D66 kamerlid Monica den Boer. Eerder deze week gaf deze volksvertegenwoordigster aan het woord “bemanning” niet passend te vinden in een debat over het tekort aan politiemensen. Er zijn immers net zo goed vrouwelijke agenten als mannelijke. 

Kops: “ik volg haar helemaal! Bemanning dekt bij ons de lading niet, ook in de Holland8 zitten niet alleen maar mannen. 

Er zit niet alleen een vrouwelijke stuur in de Holland8, er zit ook een aantal beesten in! Door testosteron gedreven beesten. Ik bedoel: heb je die stierennek van Simon van Dorp wel eens bekeken? En die grote klauwen van Mechiel Versluis? En wat te denken van die gorillatorso van Ruben Knab? 

Laten we het dus voortaan niet meer hebben over de ‘bemanning’ van de Holland8, maar over de ‘bebeesting’ van de Holland8. 

En dat slaat dan ook direct op mij. Mij noemen ze ook vaak een lekker dier.”

Okeanos slaat Hel over

Okeanos slaat Hel over

Foto: Ellen de Monchy “Op zondag naar De Hel is voor dit bestuur een brug te ver” “We hebben dit jaar een uiterst principieel bestuur,” zegt Okeanos voorzitter en theologie student aan de VU Jan de Boer. “Ja principieel, maar fundamentalistisch mag je het van mij ook...

Phocas-bootsman Serraat: ‘Stiekem vind ik het soms leuk als er iets aan gort gevaren wordt’

Phocas-bootsman Serraat: ‘Stiekem vind ik het soms leuk als er iets aan gort gevaren wordt’

Meer dan 30 jaar werkt Serraat Eikholt als bootsman bij de Nijmeegse studentenroeivereniging Phocas. Niet alleen repareerde hij zich het leplazarus en bouwde hij stellingen en liftconstructies, ook fabriceerde in die tijd maar liefst vijftien boten. Daarnaast is hij als continue factor binnen de vereniging van 600 leden van onschatbare waarde. Dat bleek wel toen Toprow hem opzocht in het botenhuis.

Het is een drukte van jewelste als wij op een doordeweekse dag aankomen bij het sterk verouderde botenhuis aan het Maas-Waalkanaal. Werklui lopen in en uit en binnen heeft iedereen warme truien aan en mutsen op. Naast allerlei werkzaamheden die worden uitgevoerd, blijkt ook de verwarming al een paar dagen niet te werken. Als vast aanspreekpunt probeert Serraat alles in goede banen te leiden.

Lozen
Het is flink aanpoten voor zowel het bestuur als voor Serraat. Het huidige botenhuis stamt uit 1972 en is zichtbaar in slechte staat. Phocas wacht al jaren op een onderkomen aan het nieuwe water van de Spiegelwaal, maar dat project is inmiddels al jaren vertraagd. Ondertussen is aan het oude botenhuis aan groot onderhoud nauwelijks iets gedaan. “Het is eigenlijk geen doen meer met zoveel leden op zo’n kleine plek. Op ons vlot past enkel één vier of een acht en ik heb overal stellages of takelliften gemaakt om zoveel mogelijk boten en riemen weg te werken, zo krap is het. Ook is botenhuis lek. Elke week moeten we 1500 liter water lozen.”

bootsman phocas 2Verantwoordelijkheid
De universiteit van wie het drijvende gebouw is, heeft onlangs besloten alsnog een laatste investering te doen. Zo moeten de laatste twee jaar tot het vertrek volbracht worden. Het onderhoud van het botenhuis zat vroeger in het takenpakket van de door de universiteit betaalde Serraat. Daar is hij sinds kort vanaf. “Ik wilde die verantwoordelijkheid niet meer dragen. Stel je voor dat iemand door de vloer zakt, ben ik dan de pineut? Daarnaast is er altijd wel wat te doen terwijl ik ook aan de boten moet werken. Zo hing een pin die de loopbrug naar de kant half-los en was het verbindingsstuk tussen loods en vlot kapot. Daarvoor zijn nu ook al die werklui.”

Metsemakers
Ondanks de zorgen, heeft Serraat (52) het uitstekend naar zijn zin bij Phocas. “In de reuring van zo’n studentenvereniging voel ik me als een vis in het water. Ik vind het altijd weer bijzonder om te zien dat er een soort van harde kern van vrijwilligers opstaat om keihard voor zo’n vereniging te werken. Ik verbaas me er echt over wat mensen op zo’n jonge leeftijd al kunnen. Daarnaast is het fantastisch dat er vanuit hier soms echt mensen boven de rest uit steken en dat ik daar onderdeel van mag zijn. Zo heb ik de opkomst van Nelleke Penninx, Annemarieke van Rumpt en onlangs nog Koen Metsemakers van dichtbij mogen meemaken. Ik heb zijn finale van afgelopen WK meerdere malen gekeken. Verbluffend hoeveel beter ze waren dan de rest.”

Inventief
Hij komt bij Phocas terecht als hij na een opleiding als meubelmaker vanwege zijn rug wordt afgekeurd voor de richting Bosbouw. “Via de opleiding instrumentmakerij kwam ik bij de afdeling houtbewerking bij een stage van de universiteit uit. Die was hier. Ik heb toen heel lang meegelopen met mijn voorganger – eigenlijk veel te lang zonder betaald te worden – maar ik wilde per se zijn baan overnemen. Toen hij eindelijk stopte was ik zo blij als een kind.” Het werk had hij zich ondertussen wel eigen gemaakt. Naast het repareren en het maken van boten (Serraat maakte zelfs eigenhandig een kunststofskiff) legde hij zich ook toe op andere zaken. “Zo heb ik allerlei instrumenten gemaakt die het de leden makkelijker moesten maken de boten goed af te stellen. Ook ben ik druk bezig geweest om bankjes op maat te maken. Dat soort dingen vind ik leuk. Zoiets is net een puzzel.”

Bootsman 3 phocasCoaching
Werk is er altijd wel geweest. “Als er niets kapot is, kan je altijd verder met onderhoud. Maar als ik eerlijk ben, vind ik het stiekem ook wel leuk als er weer een keer een boot aan gort gevaren wordt. Het is dan altijd weer een uitdaging de boot weer in zo’n goed mogelijke staat te herstellen.” Daarnaast denkt hij graag mee met de club. “Ik onderken bijvoorbeeld de grote waarde van goede coaching. Phocas heeft momenteel domweg te weinig beschikbare uren voor professionele coaching, dus op dat gebied missen we de slag. Daar moet meer geïnvesteerd in worden.”

Lakstraat
Serraat heeft zijn hoop gezet op de nieuwe huisvesting. “Dan moet het gemakkelijker worden meer leden te trekken. We zitten veel dichterbij de stad en het onderkomen is een stuk aantrekkelijker.” Ook voor hemzelf zal het er flink op vooruit gaan. “Er komt in de werkplaats een afgesloten lakstraat en een aparte lashoek. Voor mij is dat geweldig als je het vergelijkt met de plek hier waar de tocht direct door de muren komt.” Zijn enige zorg is of zijn beroep wel blijft bestaan. “Je merkt elders in het land dat het steeds meer hobbyisten zijn die het werk gaan doen. En mensen hebben het er steeds vaker voor over om iets nieuws te kopen. Ik snap dat ik hier bij de universiteit een unieke aanstelling heb en hopelijk blijft dat. Het zou zonde zijn als dit het einde van ons vak zou betekenen.”

Okeanos slaat Hel over

Okeanos slaat Hel over

Foto: Ellen de Monchy

“Op zondag naar De Hel is voor dit bestuur een brug te ver”

“We hebben dit jaar een uiterst principieel bestuur,” zegt Okeanos voorzitter en theologie student aan de VU Jan de Boer. “Ja principieel, maar fundamentalistisch mag je het van mij ook noemen, ik vind dat geen vervelend woord. Okeanos is opgericht op de fundamenten van Zijn woord.”

We zingen al sinds 1957 vol overgave “liever niet op zondag” en hebben Aegir sinds 1975 meerdere malen om een naamswijziging verzocht. Eens komt er een bestuur dat wel die Red Line durft te trekken.

Aegir liet in een reactie weten dat Okeanos Godverdomme niet zo moet zeiken.

 

Okeanos slaat Hel over

Okeanos slaat Hel over

Foto: Ellen de Monchy “Op zondag naar De Hel is voor dit bestuur een brug te ver” “We hebben dit jaar een uiterst principieel bestuur,” zegt Okeanos voorzitter en theologie student aan de VU Jan de Boer. “Ja principieel, maar fundamentalistisch mag je het van mij ook...

Wintertraining in Amerika

Wintertraining in Amerika

De laatste weken van het semester zijn aangebroken, nog vier weken en dan vlieg ik alweer naar huis voor de kerstvakantie. Voordat de tentamens beginnen hebben we volgend weekend nog één laatste wedstrijd op de Charles: niet de Head-, maar de Foot of the Charles. Dit is een achtervolgingsrace in de 4+ over een iets kortere afstand dan de Head of the Charles, namelijk 4 km. Het is een soort onderlinge oefenwedstrijd tussen de universiteiten van Harvard, Northeastern, MIT en Brown. Meestal is het heel vroeg op een zaterdagochtend, verschrikkelijk koud, waait het keihard en is het behoorlijk afzien.

Het is de allerlaatste krachtmeting op het water voordat we ‘naar binnen gaan’.Daarna is het namelijk te koud om nog het water op te gaan. De winters gaan hier in het noordoosten van Amerika gepaard met temperaturen tot ver onder nul en een flink pak sneeuw. Maar omdat het niet bij alle Ivy League-universiteiten tegelijk dichtvriest, zijn er regels opgesteld over het aantal weken dat je per winter op het water mag trainen, opdat het eerlijk blijft. Deze regels gelden echter niet voor alle universiteiten waar we tegen roeien. 

Vrijheid

Tijdens de wintermaanden zitten we dus voornamelijk op ergometers. Daarnaast doen we wat meer krachttraining en lopen we af en toe een stukje hard. Deze periode is, in tegenstelling tot de rest van het jaar, tamelijk open voor eigen invulling. Er worden wel bepaalde minima gesteld en de coaches geven je richtlijnen mee, maar er is geen centraal georganiseerde training meer. Er gelden ook regels over het toegestane aantal trainingsdagen per jaar, zodat je genoeg op je studie kan focussen.

‘Triatlon’
Het team organiseert wel zelfstandige (alternatieve) trainingen, voornamelijk tijdens de weekenden. Zo zijn er jaarlijks een marathon en een ‘triatlon’, waarbij we eerst 10 kilometer ergometeren, dan 8 kilometer hardlopen en tot slot 20 keer een set hoge trappen op- en afrennen. De winnaar krijgt een typisch Amerikaans oud baseball jack met leren mouwen en ‘Brown Crew’ achterop. Op den duur vertrekt iedereen naar huis om kerst en oud&nieuw te vieren.

Florida 
Je wordt – fit en niet met te veel extra kilo’s – terug verwacht op het trainingskamp in Florida, begin januari. Daar ontsnappen we aan de kou en kunnen we twee weken in enkel een roeipakje trainen. Het gedeelte van Florida waar wij zitten is, op de raketlanceringen van NASA na, niet bijster interessant. Het is eigenlijk één grote stripmall, oftewel een drukke weg met daaraan een onophoudelijke rij van parkeerplaatsen met de bijbehorende grote winkelketens. Aan zo’n weg zit ook ons hotel, waarin we twee weken bivakkeren. Gelukkig bieden het strand en de oceaan, aan de andere kant van het hotel, afleiding van deze misère. 

Trainingswater 
De plek waar we roeien is een ander verhaal. Een kleine tien minuten rijden vanaf het hotel is een soort park waar we de boten hebben liggen. Er is geen vlot dus je moet tussen het vloedbos door het water inlopen om vervolgens je boot in te klimmen. Gelukkig is het lekker warm. De eerste week zitten we meestal in skiffs en twee-zonders en de tweede week voornamelijk in viertjes en achten. We varen meestal twee keer per dag 16 tot 24 kilometer. Het roeiwater is rustig, beschut en eindeloos. Je kunt ongestoord trainen zonder bang te zijn voor krokodillen, want die zitten niet in zout water.

Zeekoeien
Je wordt overigens wel af en toe verrast door een nieuwsgierig groepje dolfijnen, die tot aan de riggers van je boot naar je toe durven te komen. Ze zwemmen ook graag in de golven van de coachboot. Een heel enkele keer kom je een zeekoe tegen. Zeekoeien zijn minder speels en die kunnen je makkelijk om laten slaan als ze tegen je aan zwemmen. Maar voordat ik me daar zorgen om moet gaan maken, moet ik eerst nog even die wedstrijd in de vier-met varen volgend weekend, in de bittere kou van Boston. De weersverwachting is -4 graden en windkracht 5.

Wintertraining in Amerika

Wintertraining in Amerika

De laatste weken van het semester zijn aangebroken, nog vier weken en dan vlieg ik alweer naar huis voor de kerstvakantie. Voordat de tentamens beginnen hebben we volgend weekend nog één laatste wedstrijd op de Charles: niet de Head-, maar de Foot of the Charles. Dit...

Live free or die

Live free or die

Het weekend voorafgaand aan de Head of the Charles is een lang weekend in het noordoosten van Amerika omdat het op maandag ‘Columbus Day’ of ‘Indigenous Peoples’ Day’ is. Welke van de twee het is, verschilt per regio en politieke voorkeur. Dit verschil zegt veel over...

Catching up with: Morgan Hellen

Catching up with: Morgan Hellen

Mijn naam is Niki van Sprang en ik ben een (voormalig) instructeur bij Roeicentrum Berlagebrug en huidig teamlid van het Aegon Nationaal RoeiTeam (in de zware mannendubbel). In deze nieuwe serie praat ik bij met mijn voormalige teamleden uit mijn tijd aan de Universiteit van Californië, Berkeley. Vandaag beginnen we met Morgan Hellen. Toen ik net aankwam in Amerika moest Morgan vaak als vertaler en leraar Engels optreden omdat ik nog steeds moeite had met de nieuwe taal. Wat volgde waren vier jaren waarin we nooit uiteindelijk nooit ene wedstrijd zonder elkaar geroeid hebben met als hoogtepunten de nationale kampioenschappen in 2016 en een Royal Henley winst in 2015. Nu ben ik nieuwsgierig wat hij allemaal heeft gedaan sindsdien.

Net uit de boot: Bart van Brakel

Net uit de boot: Bart van Brakel

In de nieuwe rubriek ‘net uit de boot’ interviewen we elke maand een roeier die net een training heeft gehad bij het roeicentrum Berlagebrug.

Wil je jezelf even voorstellen?

“Ik ben Bart van Brakel, ik ben 66 jaar oud en ik werk op dit moment niet meer. Ik heb heel lang in het bijzondere onderwijs gewerkt voor blinde, slechtziende maar ook voor dubbelgehandicapte leerlingen. En ik ben zelf ook slechtziend: ik zie met 1 oog 16% met het rechteroog, en het linkeroog is blind. Voor de rest ben ik sportfanaat, voor zover dat mogelijk is met een slecht oog.”

Wat doe je nu in het dagelijks leven?

“Sporten!” (Lachend)

Alleen maar sporten? Elke dag weer?

“Ja, eigenlijk wel ja. Ik probeer normaal 6 keer in de week maar het is ook wel eens dat het elke dag is. En wat ik doe is: fitness, hier vlakbij, en dat is 3 keer in de week. Ik loop hard, 2 keer in de week, de ene keer 5 kilometer en de andere keer 10 kilometer in het Westerpark en Oosterpark. En ik roei dan 1 keer in de week op de seniorenochtend op woensdag.”

Wat hebben jullie vandaag gedaan tijdens de les?

“We hebben geroeid met Caitlin, die kennen we al, en zij heeft eerst gekeken wat onze vorderingen waren (zij heeft ons vorig jaar ook al gecoacht), en waar de leerpunten lagen.”

Wat hebben jullie het afgelopen jaar geleerd?

“Wij roeien wat krachtiger, merken wij omdat wij harder gaan. En onze techniek is in de kleine puntjes verbeterd. We roeien gelijkmatiger, dus rijden niet te snel meer op, dat doen wij beter. Onze houding is beter, en de haal maken wij goed af. Wij roeien momenteel met zijn drieën in de C4, we zijn alle drie in onze boot slechtziend, en zoeken nog naar een vierde partner.

Heb je ook geroeid voordat je bij Roeicentrum Berlagebrug ging roeien?

“Ik heb een keer eerder bij Berlage geroeid, en ik weet niet meer precies hoe lang geleden dat is geweest. En nu roei ik in maart 4 jaar bij het Roeicentrum!”

Waarom heb je juist ook voor het roeien gekozen? Wat maakt roeien voor jou bijzonder?

“Nou ik zag het altijd op tv met Olympische Spelen of WK’s en ik vond het gewoon een prachtige sport omdat je in zo’n smalle boot zit, en ze verschrikkelijk hard gaan en goed samenwerken. Ik ben eigenlijk een individuele sporter, maar zo’n boot leek mij gewoon kicken. Ik heb het wel eens in de sportschool gedaan, vind ik helemaal niets. Dat is nep. Maar op het water vind ik het een uitdaging en ik vind het prachtig uitzien. Visueel, beetje raar dat ik dat zeg, maar ik kon vroeger veel meer zien en toen vond ik dat altijd prachtig er uit zien. Ik heb ook wel eens een documentaire gezien van roeiers die oefenen en trainen, ik had het zelf ook wel willen doen. En nu dat ik de gelegenheid kreeg, qua tijd en dat ik dichtbij een roeivereniging woon, dacht ik ‘ik ga het gewoon nu doen ook’!”

 

Dank je wel Bart!

KNRB onaangenaam verrast door nieuw UvA-advies

KNRB onaangenaam verrast door nieuw UvA-advies

Foto: Ellen de Monchy

Vorige week schudde de roeiwereld op haar grondvesten toen de Hilversumse roeivereniging ‘Cornelis Tromp’ het advies kreeg haar naam aan te passen. De naam ‘Tromp’ zou met de inzichten van nu niet meer passen in de huidige tijdsgeest.

De KNRB zette in januari van dit jaar een onderzoeksopdracht uit bij de hoofdstedelijke Universiteit om proactief te kunnen reageren op toekomstige reputatieschandalen.

Deze week ontving de KNRB een tweede rapportage die er niet om loog.

Onderzoeker Gaius Oosterwijk van het instituut voor Classics and Ancient Civilizations deed zijn onderzoek naar de reputatie van de klassieke Griekse helden: “Na een terdege uitgevoerd onderzoek ziet het er niet goed uit voor Triton. Wat hij met de kleine zeemeermin Ariel uitspookte geeft aanleiding voor meer onderzoek, maar duidelijk is dat er een zweem van #metoo omheen hangt.” Recent hebben enkele vrouwelijke leden hun lidmaatschap van de Utrechtse vereniging om deze reden dan ook al opgezegd.

Ook Nereus moet zich voorbereiden op zwaar weer. Er zijn vermoedens gerezen dat echtgenote Doris bij aanvang van hun huwelijk nog minderjarig was. Ook het libido van Nereus gaat mogelijk voor problemen zorgen. Een deel van de meer dan 50 dochters groeide voor galg en rad op. Oosterwijk: “Met de kennis van nu onacceptabel, onder die naam kun je wat mij betreft geen sportvereniging meer runnen.”

Het onderzoek naar Argo is uitbesteed aan het RIVM. “Zij hebben een onomstreden reputatie in de agrarische gemeenschap, we zouden gek zijn als we daar geen gebruik van maken. We realiseren ons namelijk terdege dat onze onderzoeksresultaten hard kunnen aankomen.”

Onderzoeker Dagmar Hanson van de vakgroep Scandinavië studies heeft een derde onderzoek op de rol staan, naar de Noordse mythologie. “Ik wil nog nergens op vooruit lopen, maar ik vrees voor Skøll dat er heel wat lijken uit de kast gaan komen. Man, man, man, wat een beest was dat. Jammer, ze zaten roeiend net in de lift.”

Okeanos slaat Hel over

Okeanos slaat Hel over

Foto: Ellen de Monchy “Op zondag naar De Hel is voor dit bestuur een brug te ver” “We hebben dit jaar een uiterst principieel bestuur,” zegt Okeanos voorzitter en theologie student aan de VU Jan de Boer. “Ja principieel, maar fundamentalistisch mag je het van mij ook...

UvA advies aan KNRB: ‘Cornelis Tromp’ moet verenigingsnaam aanpassen

UvA advies aan KNRB: ‘Cornelis Tromp’ moet verenigingsnaam aanpassen

In 2016 bestond de Hilversumse roeivereniging 80 jaar. Niemand minder dan Cornelis Tromp zelf kwam de club daarmee feliciteren. Foto: Ellen de Monchy

 

Uit een donderdag gepubliceerd rapport van de Universiteit van Amsterdam blijkt dat er zwaar weer op komst is voor de Hilversumse Roeivereniging ‘Cornelis Tromp’. Neeltje van Bokhoven, Senior onderzoekster Gender & Diversity studies aan de UvA, licht haar onderzoek toe: “Veel zeehelden vielen recentelijk van hun voetstuk: Michiel de Ruyter, Piet Hein en Abel Tasman. En nu dus ook Cornelis Tromp.” Cornelis Tromp

Uit onlangs gevonden aanmonsteringsbrieven blijkt dat zijn personeelsbeleid een stuitend gebrek aan diversiteit vertoonde. Uitsluitend blanke mannen tussen de 11 en 35 jaar vonden emplooi onder Tromp. Een regelrechte schande volgens een zichtbaar aangeslagen Van Bokhoven. “Donker gekleurde medelanders bijvoorbeeld hadden we toen al voldoende voorhanden in de koloniën binnen de Republiek.”

Ook bleek dat Tromp het niet zo nauw nam met de rechten van medewerkers. Van Bokhoven: “Bijna de gehele bemanning bestond uit flexwerkers, werkdagen van meer dan acht uur waren geen uitzondering en van doorbetaling bij ziektes als scheurbuik was absoluut geen sprake.

Ik ben echt geschokt door deze feiten. Laten we eerlijk zijn, 1665 is historisch gezien gewoon gisteren hè! Het ging er echt middeleeuws aan toe aan boord bij Tromp.”

toprow cornelis tromp2

Van Bokhoven verwacht dat de naamswijziging een formaliteit zal worden op de ALV van de vereniging. “In Hilversum wonen weldenkende mensen. Iedereen binnen Tromp zal voelen: verdergaan onder deze naam kan echt niet meer anno 2019.”

Het bestuur van Cornelis Tromp wilde nog niet reageren. Bestuurslid Leo te Winkel: “Ik kwam nog niet toe aan het lezen van het rapport, ik had nog een hele grote strijk liggen.”

 

 

Okeanos slaat Hel over

Okeanos slaat Hel over

Foto: Ellen de Monchy “Op zondag naar De Hel is voor dit bestuur een brug te ver” “We hebben dit jaar een uiterst principieel bestuur,” zegt Okeanos voorzitter en theologie student aan de VU Jan de Boer. “Ja principieel, maar fundamentalistisch mag je het van mij ook...

Live free or die

Live free or die

Het weekend voorafgaand aan de Head of the Charles is een lang weekend in het noordoosten van Amerika omdat het op maandag ‘Columbus Day’ of ‘Indigenous Peoples’ Day’ is. Welke van de twee het is, verschilt per regio en politieke voorkeur. Dit verschil zegt veel over de huidige verdeeldheid in de Verenigde Staten. Sommige staten veranderen de naam van de feestdag officieel, andere benadrukken officieel dat ze er niet over peinzen om het te veranderen. Het verschilt eigenlijk niet zo veel van de onenigheid over traditionele Nederlandse feestdagen die niet meer kunnen.

Ik spendeer dit weekend, na op zaterdagochtend een zogeheten ‘head race’ geroeid te hebben bij Yale in New Haven, bij de (uit Eindhoven afkomstige) familie van een ploeggenoot in Warner, New Hampshire, een kleine 300km noordelijker, vlakbij de Canadese grens. New Hampshire is de staat waar de ‘Indian Summer’ halverwege oktober het allermooist is, de kleuren van de bomen zijn adembenemend, zeker vanaf Mount Kearsarge, de berg waar we de hond uitlaten op zondagochtend.

Ik studeer tussen deze twee plekken in, in Providence, Rhode Island: de kleinste en meest progressieve staat. Daar wordt ‘Columbus Day’ al lang niet meer geaccepteerd. Sterker nog, op Brown University beginnen ze het academische jaar met een ‘land acknowledgment’, waarin wordt gesteld dat men zich op ingepikt land bevindt. Op die manier wil de universiteit meer bewustzijn creëren over de minder mooie kanten van haar verleden. Daarom viert men daar, met gepaste trots en schaamte tegelijk, ‘Indigenous Peoples Day’.

Het bejubelen van een blanke man die land heeft afgepakt van de inheemse bevolking onder het mom van ontdekking gaat hier, in tegenstelling tot in Nederland, niet door de beugel. Als je vindt dat dat wel kan, bijvoorbeeld vanwege het fopargument dat het ‘een andere tijd’ was, dan word je hier niet begrepen.
Tegelijkertijd is er aan de andere kant ook veel onbegrip voor ‘die progressieven op College Hill’ onder de mensen die niet bovenop de heuvel wonen. Bijvoorbeeld bij de mensen die een schietbaan op het platteland runnen. Onder meer omdat ‘die progressieven’ hun pistolen willen afpakken, terwijl die wapens hun Amerikaanse vrijheid waarborgen. Toen ik er een keer was met een vriend uit Nederland om zelf eens te ervaren waarom die Amerikanen zo weg zijn van hun guns, werd het me niet in dank afgenomen toen ik vertelde dat ik aan Brown studeerde. Desalniettemin was het heel leerzaam en leuk. Nu begrijp ik een stuk beter waarom het zo populair is. Het is een beetje als vuurwerk: spannend, luid en eigenlijk niet verstandig.

Jaap de Jong 1

In New Hampshire is ‘open-carrying’ toegestaan en praat men over het algemeen wel nog over ‘Columbus Day’. Het is een zogeheten Swing-State en speelt dus een belangrijke rol tijdens de presidentiële verkiezingen. Dit betekent ook dat de verdeeldheid sterk is. Echter, de mensen laten elkaar geloven wat ze willen en leven hoe ze willen, zonder al te veel veroordeling. Republikeinen en Democraten leven hier naast elkaar, veelal in harmonie. Dit resoneert sterk met het motto van de staat: ‘live free or die’. Deze tekst staat op elk kenteken en de mensen in New Hampshire koesteren dit enorm. Het staat namelijk voor het idee dat de regering je niet mag belemmeren in hoe jij je leven wilt leven, een absoluut fundament van de Amerikaanse samenleving. Als jij zonder gordel wilt autorijden, of zonder helm op je motor wilt rijden (ook niet verplicht in R.I. overigens), is dat je goed recht!
Kan dit niet vanwege een regeltje dat je regering heeft bepaald? Dan leef je dus niet in absolute vrijheid en kun je maar beter dood gaan. Dat laatste is tevens de populaire opvatting in het geval van een verkeersongeval geloof ik.

In New Hampshire tolereert men elkaar niet alleen, maar ze accepteren elkaar ook. Tijdens een fietstochtje zag ik een MAGA-sticker (die pro Trump zijn)  naast een sticker van een hart met de regenboogvlag er op. Dit zou je in bijvoorbeeld Rhode Island niet snel zien, daar pulkt men de stikker van een andersdenkende zo snel mogelijk van het verkeersbord.

Even later zag ik een man hout hakken naast een kippenren op zijn eigen stukje land. Er hing, zoals letterlijk overal in Amerika, een bordje met de tekst: ‘Private property, NO TRESPASSING, violators will be prosecuted’. Dit betekent meestal dat de persoon die daar leeft de ‘Cabin in the woods’ versie van de American Dream heeft voltooid en dat nu met hand en tand verdedigt. Deze beste man had aan z’n ene heup een pistool in een holster en aan z’n andere heup hing een mes. Hij was dus ultiem vrij, had overduidelijk geen angst, én was living the American Dream. Naast hem lag zijn shepherd-achtige hond met een rood-witte ‘handkerchief’ om z’n nek. Deze verwezenlijking van New Hampshire was zo’n mooie verschijning, dat ik het niet kon laten om even te stoppen en hem te vragen of ik wat foto’s mocht maken van het tafereel. De man was erg hartelijk en vond het geen probleem. Wel waarschuwde hij mij voor de hond, die was nogal gesteld op zijn ruimte. Hij ging rustig verder met houthakken en zodra ik één stap richting het hakblok zette sprong de hond op en beet hij me zachtjes in mijn hand. Goeie waakhond, hij ging namelijk gelijk voor uitschakeling en beet me een tweede keer, ditmaal in mijn knie. Weliswaar zachtjes, maar wel hard genoeg voor een wondje.

Dat ik een ‘wounded knee’ had, merkte ik pas toen ik alweer even op de fiets zat. Of deze man een anti-vaxer is heb ik hem dus helaas niet kunnen vragen. Dat vonden ze bij Brown voldoende reden om mij mijn hele ‘Indigenous Peoples’ Day’ in een gezondheidszorg draaimolen te laten zitten, terwijl de dokter aan het bellen was met zowel de Animal Control Agency van New Hampshire, de Health Department of Rhode Island en de Emergency Room van het nabijgelegen ziekenhuis. Er wordt nu geprobeerd om te achterhalen wat de vaccinatiestatus van die hond is en op basis daarvan wordt bepaald of ik moet worden ingeënt tegen hondsdolheid.

Welkom in Amerika.

Terug

Terug

Na de afgelopen 3,5 jaar in Amerika gestudeerd te hebben, ben ik sinds 3 juni permanent terug in Nederland, afgestudeerd en wel. Het enige plan dat ik had - selectie doen voor de WKU23-acht - lukte beduidend sneller dan gedacht. In de afgelopen maand...

Laatste loodjes

Laatste loodjes

Roeien is universeel gezien een vrij bizarre sport. De hele herfst en winter vernikkelen in de kou en lange trainingen draaien voor een paar wedstrijden die op één hand te tellen is. De enige manier van overleven in de donkere wintermaanden is door te dromen van het zonnige wedstrijdseizoen op de Bosbaan.

Tot nooit meer ziens, Waco!

Tot nooit meer ziens, Waco!

Springbreak (de voorjaarsvakantie) is aangebroken. Dit betekent voor menig student in Amerika een goedkope vlucht naar een toeristisch zonnig oord (Cancun, bijvoorbeeld) om zich daar voor een week als drankorgel gedragen, om zodoende ook de laatste twee maanden van school door te kunnen komen. Een mooi contrast met hoe de voorjaarsvakantie er voor mij uitziet.

Bootsman Bouma: ‘Zolang mensen niet klagen, heb ik mijn werk goed gedaan’

Bootsman Bouma: ‘Zolang mensen niet klagen, heb ik mijn werk goed gedaan’

Hij is pas 38 jaar, nieuw in het vak en geen roeier. Bepaald geen prototype bootsman dus. Toch heeft Jesse Bouma het na een kleine twee jaar behoorlijk naar zijn zin bij De Amstel in Amsterdam. “Het werk is afwisselend en ze laten mij lekker mijn gang gaan.”

We treffen Jesse een dag na zijn eerste echte incident bij de club. Een gladde vier was bij het Apollohotel vlakbij tegen een dukdalf gevaren en dreigde te zinken. “Ons motorbootje werd net gerepareerd en er waren geen mensen hier, dus toen moest ik samen met hun coach er heen roeien. Ik had denk ik één keer eerder geroeid”, vertelt hij lachend. Met de roeiers van de kapotte boot weer veilig op de kant en de coach roeiend, trok Jesse de kapotte boot vanuit de roeiboot terug naar De Amstel.

Boostman de Amstel_3

Jachten
Hij kan dit soort reuring wel waarderen. Tot nu toe werkte hij na zijn opleiding aan het hout- en meubileringscollege met richting scheepsbouw vooral op scheepswerven. Hij zette houten sloepen in elkaar maar ook luxe jachten. “Het was leuk werk, maar ook veel van hetzelfde. Je was vooral onderdeel van een team dat iets maakte. Ik haal meer waardering uit iets dat ik helemaal zelf in elkaar kan zetten. Je stond ook vaak de hele dag in het stof of in giftige chemische lucht. Ik ging me steeds vaker afvragen of dit het nou was.”

ZZP
Jesse begon voor zichzelf als zzp’er gericht op allerlei klussen. Hij leerde zichzelf onder andere goed schilderen, maar ook dat viel hem zwaar. “Zat je een hele dag op je knieën onder een boot. En dan heb ik het nog niet eens over het zoeken naar opdrachten. Daardoor was je eigenlijk de hele tijd bezig.” Een uitkomst bood Elmer van Orden, bootsman van Het Spaarne, waar hij ooit stage had gelopen. Hij attendeerde Jesse op het feit dat zijn collega bij De Amstel ging vertrekken.

3D-puzzel
Bij de roeivereniging in Heemstede had hij in 2001 een bijzonder leuk half jaar gehad. “Ik kwam daar bij toeval terecht. Het Spaarne leek het goed als Elmer zijn kennis door zou geven. We konden het al snel goed vinden en ik vond het werk veel charme hebben. Je eigen werkplaats met een redelijke vrijheid om te kunnen doen wat je wil. Hij heeft me onder andere een C1 laten bouwen, de Sprinkhaan. Dat vond ik ook bijzonder, dat ik echt mijn eigen bootje kon maken. Ik zie dat als een soort 3D-puzzel.”

Waterkering 
Omdat hij niet uit het vak kwam en geen roeier was, verwachtte hij niet teveel van zijn open sollicitatie. “Ik kende de situatie ook niet precies en wist niet hoe erg ze iemand nodig hadden. Maar na een paar maanden kwam de vraag of ik niet toch een keer kon komen praten. Ze hebben me een klusje laten doen om te kijken wat ik kon. Volgens mij ging het om het repareren van een waterkering. Dat kon ik wel.”

Kleuren

Toch was het begin wel even wennen. “Ik moest echt vaak nadenken over hoe het de roeibeweging is en bijvoorbeeld dat je met deze sport achteruit gaat in plaats van vooruit. Dingen die voor jullie roeiers logisch zijn, maar voor mij niet. Met epoxy had ik gelukkig al veel ervaring, maar ik ben bijvoorbeeld dagen bezig geweest om uit te vinden welke kleur geel Empacher precies gebruikt of het wit van Filippi.”

Afwisseling  
Ook moest hij een manier vinden om al het werk op elkaar af te stemmen. “Als je een gaatje in een boot hebt gevuld, moet dat drogen. Maar je moet weer niet te lang wachten met verven. Als je meerdere dingen door elkaar gaat doen, verlies je wel nog eens het overzicht. Maar daar raak ik steeds meer bedreven in. Die afwisseling vind ik uiteindelijk ook het leukst.” Opvallend genoeg is zijn werkplaats – zeker in vergelijking met die van zijn collega’s – behoorlijk opgeruimd. “Ik ben wellicht een vreemde eend in de bijt, maar ik vind het inderdaad prettig om alles snel te kunnen vinden.”

Klachtenuurtje
Als hij dingen niet weet, is het contact met zijn oude leermeester Elmer snel gelegd. “We sturen elkaar geregeld foto’s van schades met de vraag of de ander dat wel eens heeft meegemaakt. Feitelijk gaat het hier weinig anders aan toe dan op Het Spaarne. Mensen komen met dezelfde problemen binnenlopen. We noemen het gekscherend ons psychologisch klachtenuurtje. Maar deels is het ook ‘trial en error’, want wat is precies ‘goed’ als het om repareren gaat? Zolang mensen niet klagen, heb ik mijn werk goed gedaan.” 

Bootsman de Amstel

Red Bull: wij gaan roeien naar de 21e eeuw brengen!

Red Bull: wij gaan roeien naar de 21e eeuw brengen!

Tijd voor een extreme challenge op een Bosbaan gevuld met Red Bull.

Jefry van Weerthuizen is creative client director bij Red Bull en helemaal hyper.
“Holy shit! Het is rond: april 2020 gaan we het water van de Bosbaan vervangen door Red Bull.”

Jefry legt ons de story uit. “Als A-Brand wil je de customer acquisition cost van je prospects zo laag mogelijk houden. Dan zou je zeggen: doe iets met een department store om je drop in rate te vergroten. Maar dan maak je een denkfout. Hahaha!
Dat is namelijk inbound denken. Je moet leads en met name qualified leads zo snel mogelijk je Sales Funnel intrekken. Logisch toch?

De roeiwereld is voor ons mega interessant omdat er veel highly educated peeps rondlopen die het MAXIMALE uit zichzelf willen halen. Ja toch?

Om de werkelijkheid wat te versimpelen zijn we daarom met buyer persona’s gaan werken. Daar ontstonden ‘Roderick, de stoere KNSRB roeier’ en ‘Boukelien, het verlegen knorrenmeisje’. Uit onderzoek bleek dat ze beiden heel erg experienced driven zijn. Toen wisten we: we moeten in het olympisch jaar iets gaan doen wat compleet viral kan gaan. Wojoooo!

En dan moet je die boring sport dus volledig afbreken en opnieuw opbouwen. Roeien genereert geen traffic! Veel te weinig adrenaline, veel te weinig smoel. Op dat moment gilde een collega bij een 360-jump in the desert sessie vol afschuw: ‘Roeiers roeien op water………… fokking WATER!’

Toen was het plan snel rond: Bosbaan vullen met Red Bull, downhill starten en een schans op de 1500 meter. Downhill ice skating werd een succes, dit dus ook, Hell Yeah!

Spektakel, Sales, een extreme challenge in plaats van suf over 2 kilometer van A naar B peddelen.

Zo geven we Roderick, maar vooral Boukelien de kans te shinen als influencer. Read my lips boys en girls: dit is de enige manier om roeien olympisch te houden.

We hebben overigens gekozen voor de Red Bull purple edition sugarfree met acaibessmaak.
Die is echt leip lekker.

Kijk uiteindelijk wil ik als merk de kans op klant penetratie zo groot mogelijk maken!
En die Roderick is me toch een lekker ding. Hahaha!”

Chinese waanzin in ‘Fluisterend goud’

Chinese waanzin in ‘Fluisterend goud’

Vorige week bracht vrouwen bondscoach Diederik de Boorder zijn boek ‘Fluisterend goud’ uit. Het verhaal gaat over zijn turbulente jaar (2005) als hoofdcoach van een provincie in China. Niet alleen geeft het boek een unieke inkijk in de Chinese sportcultuur, ook heeft het – mede door de vorm van een mix tussen een roman en non-fictie – een filosofische inslag. Zo gaat het uitgebreid in op wat dit avontuur voor Diederik zelf (en onder andere zijn relatie) heeft betekend.

Wie een uitgebreide uitleg verwacht over wat Diederik allemaal precies roei-inhoudelijk met de Chinezen heeft gedaan dat jaar, hoeft ‘Fluisterend goud’ niet per se te lezen. Deze onderwerpen komen vooral zijdelings aan bod. Veel meer geeft het inzicht in wat voor strijd hij telkens moest leveren om enigszins gedaan te kunnen krijgen wat hij wil. Diederik wordt non-stop tegengewerkt als het gaat om zaken als betere trainingsfaciliteiten, meer rust voor de atleten en grip krijgen op de communicatie met atleten.

Tibet
Zo wordt hij samen met zijn vrouw Aukje zelfs verplicht op vakantie gestuurd naar Tibet, waar de man die hem naar deze provincie heeft gehaald ineens ook opduikt. Met deze Fu ontwikkelt hij een bijzondere relatie en hij is voor een groot deel de reden dat Diederik niet tussentijds vertrekt, iets wat Aukje maar al te graag ziet gebeuren. Fu laat op filosofische wijze Diederik inzien dat hij soms moet meebewegen en concessies moet doen aan het Chinese systeem om dingen te veranderen.

Aids
Uiteindelijk wordt hun gezamenlijke doel om zoveel mogelijk roeiers uit het verschrikkelijke trainingskamp en de arme provincie te krijgen. Pas veel later blijkt dat de provincie ook nog eens zwaar heeft geleden onder een geheim bloedschandaal, waarbij afgetapt bloed werd vermengd en later bij de mensen werd teruggepompt. Een groot deel van de bevolking lijdt daardoor aan aids en uiteraard zijn ook enkele roeiers geïnfecteerd. Het verklaart in elk geval waarom men zo vaak mysterieus in de weer is met naalden en infusen.     

May Yin
Samen met Fu is ook het personage May Yin belangrijk. Met deze lichte dame leert Diederik ’s nachts via Google Translate communiceren. Hij geeft haar een rol namens de roeiers in de coachmeetings en zorgt ervoor dat ze het kamp niet hoeft te verlaten als ze zwanger blijkt te zijn van de hoog aangeschreven slag van de mannen acht. Jaren later komt zij terug in het verhaal tijdens de onverwachte ontknoping van het boek.  

Doping
Ook doping komt uitgebreid aan bod. Diederik weet simpelweg niet of er verboden middelen werden genomen. Het is echter wel aannemelijk. Het toezicht op wat de schimmige doctoren doen, laat in elk geval te wensen over. En feit is dat er in aanloop naar de China Games bij een interne controle te hoge waarden van een verboden middel worden gevonden. Diederik wordt op het hart gedrukt dat dit niet zal gebeuren tijdens de belangrijkste wedstrijden. Dat geschiedt, maar vier jaar later wordt de gehele provincie uitgesloten van de China Games. Het is nota bene hetzelfde middel waar ze eerder op waren betrapt.

Stierenpenissen
Ook de Chinese obsessie voor voeding is boeiend. De coaches willen maar niet begrijpen dat de Nederlandse roeiers geen speciale dingen eten en daarom zo goed zijn. Het komt er bij hen niet in dat goede prestaties ook kunnen komen door een betere arbeid-rust verhouding of door een betere techniek. Het drijft Diederik tot wanhoop, maar accepteert op gegeven moment maar dat ze vooral ingewanden eten of ineens massaal aan de stierenpenissensoep gaan.

Ontslag
Het verhaal eindigt vlak na de China Games, het belangrijkste evenement van het jaar waar medailles moeten worden gewonnen. Iedereen met een podiumplaats zou immers geselecteerd worden voor de nationale selectie richting de Olympische Spelen van Peking en daarmee de provincie kunnen verlaten. Diederik zijn ploegen winnen maar liefst vijf medailles en hij denkt dat hij ruim voldaan heeft aan de verwachtingen. Het tegendeel is echter waar: hij wordt net als de andere coaches op staande voet ontslagen. Er is geen goud gewonnen en waarschijnlijk was dat nodig om de provinciale bobo’s betere banen te geven.       

Bestellen
‘Fluisterend goud’ staat vol met krankzinnige verhalen die volgens Diederik allemaal waargebeurd zijn. Alleen daarom is het al het lezen waard. Daarnaast zijn de inzichten die hij uit deze tijd meeneemt en tot op de dag van vandaag gebruikt leerzaam voor iedereen.

Afroeiploeg The Champions van Asopos gaat het Holland 8 moeilijk maken. “Ongelijk roeien is echt ons ding”

Afroeiploeg The Champions van Asopos gaat het Holland 8 moeilijk maken. “Ongelijk roeien is echt ons ding”

Foto: Ellen de Monchy

“Wat geweldig, het nieuws vanuit de wetenschap dat uit fase roeien sneller gaat dan gelijk roeien!” blèrt Jayden. De jongens van afroeiploeg ‘The Champions’ hebben er al vier trainingen op zitten sinds ze twee weken geleden zijn begonnen met studeren. En de kersverse academici drinken er aan de bar van hun club Asopos nog een op.

Boeg Noah verklaart de blijdschap: “Het is een enorme opluchting dat we niet fucking lang hoeven te oefenen voor zoiets sufs als gelijk leren roeien. Gelijk drinken vinden we al moeilijk genoeg. Wij zijn van een generatie die niet gewend is hard te werken. Dat hoefde ook niet want mijn moeder maakte altijd mijn huiswerk en mijn vader liet altijd de hond uit of deed mijn krantenwijk. We wisten al wel dat we goed waren, maar niet dat we zo goed waren. Tokyo lonkt voor ons. Ze vertelden het al in de intro week: met studentenroeien kan je in korte tijd de wereldtop halen.” 

Slagman Sergio vult hem aan: “We gaan echt al knetterhard in de C4 en in de bak lukt het keren achterin ons ook al. Dat gaat dus alleen nog maar sneller in zo’n gele pretbanaan van Empacher. Beetje wiebelen, maar dat gaat dus alleen maar sneller! Er kwam al zo’n coach langs die ons vroeg in de eerstejaars acht mee te selecteren. Hem viel het dus ook al op dat we super goed zijn.” 

Kevin, druk oefenend met het vaarreglement om bakboord en stuurboord uit elkaar te houden, sluit het gesprek af: “We zien die jongens uit de Holland 8 wel op de Bosbaan komend jaar. Een ding is zeker. Anti fase roeien gaat de selectie op zijn kop zetten. Wel ff kijken of ik kan, want ik zou met mijn middelbare school matties op reünie naar Chersonissos en dat is ook belangrijk.

Pin It on Pinterest