Selecteer een pagina
Nereus-bootsman Josselin de Jong: ‘Bij mijn eerste Kroegjool hing ik laveloos onder het podium’

Nereus-bootsman Josselin de Jong: ‘Bij mijn eerste Kroegjool hing ik laveloos onder het podium’

Mathijs Josselin de Jong (58) is de derde in onze serie bootsmannen. Hij is al bijna 30 jaar in dienst van het Amsterdamse Nereus. We spreken onder andere met hem over de speciale dynamiek van een succesvolle en grote studentenvereniging. Hij wil er in elk geval nog lang niet weg.

Mathijs komt in het vak na zijn opleiding aan de meubelmakersvakschool in Amsterdam. Die opleiding was een opmerkelijke keuze, want hij had in zijn geboorteplaats Oegstgeest net zijn VWO-diploma behaald. “Ik was altijd al de knutselaar thuis, dus voor mij was dit een logische keus. Maar ik kom uit een universitaire familie. Mijn vader was hoogleraar en die moest wel even slikken. Uiteindelijk vond ook hij het prima, ik moest vooral doen waar ik plezier uit haalde.” 

Vacature
Na een jaar aan het Amsterdamse VOC-schip – dat nu bij het Scheepvaartmuseum ligt – te hebben gewerkt, ziet de 23-jarige een advertentie bij het arbeidsbureau, het huidige UWV. Nereus zocht een opvolger voor Willem Westdorp, die op dat moment al ruim een half jaar met pensioen was gegaan. “Ik heb altijd al wat met bootjes gehad en was fervent zeiler. Vrienden van me hadden geroeid bij Die Leythe, dus ook met de sport had ik wel wat affiniteit.” 

Vloot
Tijdens zijn eerste bezoek en gesprek raakt hij meteen onder de indruk van de toen nog bijna geheel uit hout bestaande vloot. “Daar zat duidelijk structuur in, alleen de werkplaats was een chaos.” Van de 17 kandidaten maakt hij het meeste indruk. “Geen idee wat hielp, ik had een goede brief geschreven en misschien hielp mijn achternaam mee. Ook had ik net een cursus kunststofjachtbouw gevolgd. Dat kwam enorm van pas, want vlak na mijn aantreden kochten we alleen nog maar kunststofboten.” 

Lätta
Specifieke roeigerelateerde zaken leert hij snel van roeiers en coaches. “Toen ik hier net kwam roeide hier de zogeheten Lätta-acht, allemaal erg leuke kerels. Die hadden altijd rond 10:00u na de training een koffie-uurtje. Dan ging ik vaak naar boven en vroeg ik naar het nut van verschillende onderdelen. Dat heeft me erg geholpen. Ook heb ik hulp gehad van andere bootsmannen, vooral Wim Heuvelman van Triton.”

matig_josselin_de_jong

Kroegjool
Het studentikoze karakter van de club schrikt hem niet af. “Ik had geen moeite met die sfeer. Toen ik net was aangenomen waren het natuurlijk ook mensen van mijn leeftijd. Ik kan me de eerste Kroegjool nog goed herinneren. Het was 1991 en Nereus had al lang niet gewonnen. Ik hing laveloos onder het podium, ik vond het geweldig. Ook bleef ik geregeld hangen op donderdagavond bij de borrel. Nee, men vond het niet raar. Ik had zelfs het idee dat het gewaardeerd werd.” 

Bestuur
Het werk doet hij al die jaren nog steeds met veel plezier. “Natuurlijk baal je wel eens van die lakse studenten, maar buiten de eerstejaars competitieroeiers – die wel echt dom zijn – , gaat vrijwel iedereen op de vereniging redelijk verantwoord om met het materiaal. Het jaarlijks wisselen van besturen is soms lastig en in het verleden boterde het in een enkel geval niet goed. Maar over het algemeen heb ik niets te klagen. In al die tijd is er slechts een enkeling geweest waar ik echt een hekel aan heb gehad.” 

C4-en
Een piek in zijn werk is er altijd als de eerstejaarswedstrijdselecties in het najaar zijn afgelopen. “De houten C4-en zorgen altijd nog voor het meeste werk. Het mag het minste tijd kosten, maar worden wel het slechtst gebruikt. Men denkt altijd dat de Afroeiperiode het vervelendste is, maar dat valt erg mee. De Afroeicommissie zit er dan bovenop. En tijdens de selecties zijn er verantwoordelijke (hoofd)coaches. Het gaat pas mis als de roeiers worden losgelaten en er niemand meer op let.” 

Bestuursbak
Mathijs vindt niet dat er erg veel veranderd is in al die jaren. “Natuurlijk zijn dingen anders. Een zegen vind ik bijvoorbeeld dat er geen houten spanten meer zijn die vervangen moeten worden. Dat kostte veel moeite.” Maar de verenigingscultuur is los van de enorme professionalisering die op alle fronten heeft plaatsgevonden hetzelfde gebleven. “Ik merk er bijvoorbeeld niet eens zoveel van dat de vereniging veel groter is geworden. Nog steeds denkt elk bestuur een goede bestuursbak te hebben gevonden en nog steeds gaat hij altijd kapot”, zegt hij lachend.

mathijs_josselin_de_jong2

Woofers
“Het enige dat misschien anders is, is dat het vroeger een stuk normaler was dat er dingen kapot gingen, waar bestuursleden zelf ook vaak een aandeel in hadden. Er werd meer gezooid en zo hadden we vroeger de befaamde Technisch Front Barbecue waarbij enorme ‘woofers’ (steekvlammen van een paar seconden, red.) werden ontstoken. In verband met overlast kan dat niet meer. Bij het minste of geringste verliest Nereus haar vergunningen.” 

Pensioen
Hij beaamt dat het een enorme luxe is dat Nereus zich een bootsman kan permitteren. “Ik heb geen idee hoe andere grote studentenverenigingen het zonder kunnen doen. Het fonds van waaruit ik betaald word is in elk geval vol genoeg om mij tot aan mijn pensioen door te betalen. Maar wat mij betreft houdt het dan niet op. Op mijn gat zitten is niets voor mij. Als ik het volhoud, blijf ik dit graag nog even doen.”

Naar Bhutan via de Ringvaart

Naar Bhutan via de Ringvaart

Onlangs interviewde ik Winston Oba (27) instructeur en collega bij het roeicentrum, en waarom? Hij gaat namelijk iets ongelofelijks vet doen komende zomer en daarbij heeft hij hulp nodig van sponsoren om zijn reis mogelijk te maken.

Hij zal met organisatie ‘Global Exploration’ een 3-weekse reis maken naar Bhutan, deze organisatie brengt jongeren van over de hele wereld met elkaar in contact. Doel is dan om elkaars culturen te verkennen en daarbij ook te helpen, vooral ontwikkelingslanden zijn hun gebied. Spelen en activiteiten met kinderen daar is bijv. voor beide kanten erg leerzaam, daarbij helpen zij ook bij het bouwen van bijv. scholen of gemeenschappelijke ruimtes.

Maar waarom gaat Winston er heen? 10 jaar geleden heeft hij een met dezelfde organisatie eenzelfde soort trip gemaakt naar India en als jonkie (toen 17 jaar) was dat een wonderbaring en super leerzaam. 5 jaar later was er een mogelijkheid om naar Bhutan te gaan maar dat kon vanwege lastig te verkrijgen visums niet doorgaan. Bhutan is namelijk een erg Boeddhistisch en natuurrijk land en wilt alle mogelijke (westerse) invloeden van buiten afweren, maar langzaam laten ze onder strikte voorwaarden wel meer toe. En daarom gaat Winston het dit jaar weer proberen, en dit zal ook z’n laatste jaar zijn want hij begint helaas voor de doelgroep van de organisatie wel wat aan de oudere kant te worden.

Op dit moment is bijna alles rond op 1 heel belangrijk iets namelijk hij heeft nog wel geld nodig voor zijn reis om het echt mogelijk te maken. Het totale bedrag dat hij nodig heeft is €1800,- en inmiddels heeft hij een klein deel (al met acties verzameld) maar mist dus nog een groot deel. Dit geld wordt voornamelijk gebruikt om daar dus materiaal en gereedschap te kopen om daar een bijdrage aan de samenleving te kunnen bieden, het deel wat overblijft is hard nodig voor het transport van en naar Bhutan want dat is nog niet zo makkelijk.

Maar die Ringvaart dan? Hij houdt ervan om zichzelf uit te dagen en neemt geen genoegen met 100% score, en iets wat al sinds hij roeit op zijn to-do list staat is de fameuze ringvaart regatta. Een roeiwedstrijd van exact 100 km over de ringvaart, welke gevaren wordt in alle soorten boten. En Winston is Winston niet als hij natuurlijk deze gaat skiffen (die smalle eenpersoonsboot), vele kijken hem al gek aan maar hebben er wel vertrouwen in. Hij is de hele winter al aan het trainen om klaar te zijn voor deze grote uitdaging.

Zijn doel is niet alleen de 100km uitvaren maar met die regatta ook zoveel mogelijk geld ophalen voor zijn reis, bijv. door per km te sponsoren of een vast afgesproken bedrag. Het is voor hem dan ook meer een sponsorregatta.

Volg Winston tijdens de ringvaart en reis naar Bhutan via:
Instagram van ‘Winston.goes.bhutan’
Facebook van ‘Global Exploration’ (zolang er bereik is)

Ook een bijdrage doen aan Bhutan?

Doe een Tikkie voor Bhutan.

Catching up with: Morgan Hellen

Catching up with: Morgan Hellen

Mijn naam is Niki van Sprang en ik ben een (voormalig) instructeur bij Roeicentrum Berlagebrug en huidig teamlid van het Aegon Nationaal RoeiTeam (in de zware mannendubbel). In deze nieuwe serie praat ik bij met mijn voormalige teamleden uit mijn tijd aan de Universiteit van Californië, Berkeley. Vandaag beginnen we met Morgan Hellen. Toen ik net aankwam in Amerika moest Morgan vaak als vertaler en leraar Engels optreden omdat ik nog steeds moeite had met de nieuwe taal. Wat volgde waren vier jaren waarin we nooit uiteindelijk nooit ene wedstrijd zonder elkaar geroeid hebben met als hoogtepunten de nationale kampioenschappen in 2016 en een Royal Henley winst in 2015. Nu ben ik nieuwsgierig wat hij allemaal heeft gedaan sindsdien.

Hoi Morgan, Dank je wel dat je de tijd voor me neemt. Laten we beginnen met de meest voor de hand liggende vraag: wat heb je allemaal gedaan sinds onze tijd bij Cal? (red. Universiteit van Californië)

Sinds onze wegen zich gescheiden hebben, ben ik teruggegaan naar Groot-Brittannië. Daar ben ik doorgegaan met roeien, in het begin bij het GB development team. In 2016 hebben wij een 8+ gemaakt die in Henley, in een geweldige finale van de Grand Challenge Cup, net verloor van de Holland Acht! Hierna heb ik in de GB 4- het FISU wereld universiteitskampioenschap in Polen gewonnen.

Door deze successen werd ik uitgenodigd voor het Britse Senioren mannenteam om daar te trainen onder Jurgen Grobler. Een relatief korte internationale carrière waarin onze paden elkaar kruisten bij een aantal internationale regatta’s. Helaas kreeg ik last van schouderblessure waardoor ik een grote operatie moest ondergaan, waarvan het herstel slepend verliep. Ik kreeg er niet meer uit, wat ik erin stopte en besloot begin 2019 dat het tijd was om mijn riemen aan de wilgen te hangen.

Dat vond ik erg jammer om te horen, ik vond het altijd geweldig om je te zien bij internationale races, net als je familie die ons bij vele wedstrijden in Amerika heeft ondersteund! Hoe verliep je verandering naar een leven als niet-atleet? Vond je het moeilijk om jezelf opnieuw te vinden?

In eerste instantie was het een moeilijke beslissing en eentje waar ik veel over na heb moeten denken. Ik heb mezelf wat tijd weg van de sport gegund en ben gaan skiën, de waarheid is dat ik veel levenservaringen heb gemist en het was geweldig om vrij te zijn van de 6-7 dagen zware trainingen per week die ik deed sinds mijn late tienerjaren.

Na die pauze was het nu tijd om te focussen op een nieuwe fase in mijn leven, en er is maar een ding waar ik net zo gepassioneerd over ben als over roeien en dat is het ondernemerschap en mijn eigen baas zijn! Het was nu mijn missie om dat pad te volgen en als roeien mij iets geleerd heeft is het wel dat hard werken wordt beloond.

Ik ben nu een app aan het ontwikkelen die hopelijk wat teruggeeft aan de roeigemeenschap. We willen audio begeleiding voor ergometer trainingen bieden ontwikkeld door Olympisch atleten! Ik had graag zo’n app willen hebben toen ik vroeger 5 dagen per week op de roeimachine zat. We hebben al een business wedstrijd gewonnen van NatWest (een grote bank in het VK) en we zijn nu druk bezig met de volgende ontwikkelingsfase van de app!

Zou je kunnen zeggen dat je een nieuwe passie of doel hebt gevonden dat het gat opvult dat roeien achter heeft gelaten?

Een nieuw doel vinden was precies wat ik nodig nodig had. Het voelde wel vreemd om van precies te weten wat je wil en wanneer je dat doel ging bereiken tot een volledig open en veranderlijk doel te hebben. Maar nu drie kwart jaar verder voel ik mij zelfverzekerd in mijn beslissing en mijn doel.

Het is absoluut vergelijkbaar met roeien, ik ben volledig verantwoordelijk voor wat er in mijn leven gebeurt, goed of kwaad, en hoe harder ik werk, des te beter meestal de uitkomst. Maar het is ook weer heel anders dan roeien want daar was ik nooit degene die mijn eigen training schreef. Nu kan ik helemaal zelf bepalen hoe mijn dag eruitziet, dat is toch geweldig?

Vertel ons eens waar het idee van Rowith vandaan komt en wat het precies doet?

Ten eerste vond ik trainen op zo’n ergometer echt vreselijk, ik denk dat iedereen dat vindt. Het is zwaar, repetitief en saai!

Ten tweede wist ik dat na mijn roei carrière het geen goed idee was om van 6 dagen per week trainen naar helemaal geen trainingen te gaan. Ik besloot om te gaan hardlopen, dus ik heb alle hardloop apps die ik kon vinden gedownload. Ik kwam de app genaamd Nike Run Club tegen en zo heb ik mijn liefde voor het hardlopen ontdekt. In principe geeft Nike, terwijl je aan het hardlopen bent, je begeleiding van zowel atleten als coaches. Zij coachen en motiveren je tijdens je training en ik bedacht me dat dit ook perfect had gewerkt op de roeimachine!

Ik ben samen met Chaymae Samir, mijn medeoprichter en ook een Nike Run Club fan, gaan zitten om Rowith te ontwikkelen. Rowith biedt audio begeleiding bij ergometer training, begeleiding van Olympiërs en atleten van verschillende sporten. Het is een geweldige manier om het verhaal van die atleet te horen en te gebruiken als motivatie en coaching. Daarnaast willen wij ook de online gemeenschap van Rowith met je mee te laten trainen.

Dus nu de belangrijkste vraag: Moet ik eerst olympisch kampioen worden voordat je in mij als coach geïnteresseerd bent?

Haha! Niki ik weet zeker dat jij Olympisch kampioen wordt dus we willen jou zeker weten een training geven! Maar zonder gekheid, het gaat om fantastische verhalen vertellen en we weten dat jij een geweldig verhaal te vertellen hebt. Je bent een echte team player en je weet het beste uit je al je teamleden naar boven te halen. Daarnaast heb jij volgens mij nog een wereldrecord op de ergometer dus ik denk dat jij wel weet wat je doet! Onze leden zouden het geweldig vinden om jouw tips te horen.

Haha dank je wel en ja ik had nu eenmaal rare hobby’s als kind… Wat is de volgende stap voor jou en voor Rowith?

Op dit moment zijn we druk bezig met een crowdfunding actie (www.crowdfunder.co.uk/rowith)

Dat moet een succes worden voordat we Rowtih kunnen realiseren! Als je meer wil weten kun je alles over de app lezen op onze crowdfunding pagina of ons volgen op Instagram (@rowithapp) en facebook (Rowith)!

Ok, laatste vraag alweer. Pure nostalgie en je mag er niet te lang over nadenken: je favoriete herinnering aan ons samen?

Dit is ook gelijk de moeilijkste vraag gezien de vele mooie herinneringen die wij samen hebben! Maar ik denk toch dat het altijd het winnen van de USA nationale kampioenschappen samen met jou op de eerste plaats zal blijven. Het was iets waar we samen 4 jaar hard voor gewerkt hebben. We hebben elke race samen geracet en heeft echt iets opgeleverd door uiteindelijk te winnen!

Dat is waar, dat was een speciaal moment waar ik ook nog vaak aan terug denk! Ontzettend bedankt dat je de tijd hebt genomen om even met me te praten en heel veel succes voor jou en Rowith!

Bootsman Bisseker: ‘Ik vind het een eer te werken bij De Hoop’

Bootsman Bisseker: ‘Ik vind het een eer te werken bij De Hoop’

De Zuid-Afrikaan Kevin Bisseker (60) volgde zeventien jaar geleden de iconische bootsman Cor Splinter op bij De Hoop. Net als zijn voorgangers in deze serie wil hij zo lang mogelijk op deze plek blijven werken.

Het is een terugkerend patroon. Bootsmannen die gelukkig zijn in hun vak en de vrijheid die ze roemen in hun afgebakende ruimte van hun eigen werkplaats. Kevin ontvangt me dan ook met koffie uit een uitstekend apparaat en steekt er zelf een sigaartje bij op. “Ik kan hier heerlijk werken, lekker met de radio aan. Het voelt een beetje alsof het van mij is. Zo ben ik enige die weet waar alles ligt.”

Apartheid
Kevin heeft een bijzonder levensverhaal. Als jongen van 23 verlaat hij Zuid-Afrika om onder de dienstplicht uit te komen. “Het was los van de prachtige natuur een compleet verpest land met de apartheid. Daar wilde ik niet actief aan meewerken. Ik ben net op tijd vertrokken. Terwijl ik onderweg was naar Johannesburg voor mijn vlucht, viel bij mijn ouders de brief op de mat dat ik mij bij het leger moest melden.”

Inboorlingen
Vóór zijn vertrek kent hij echter nog een fijne tijd in zijn geboorteland. “Ik ben opgegroeid in het Oosten waar amper toeristen komen. Als zoon van een groothandelaar in bonen, rijst en groente had ik niets te klagen. Na mijn middelbare school heb ik drie maanden met vrienden in een bestelbusje van hem in het oerwoud tussen de inboorlingen geleefd. Prachtig was dat. Koken op zelf gemaakt vuur en surfen aan de kust.”

Flodder

Toevallig gaat de goedkoopste vlucht vanuit Zuid-Afrika naar Nederland. Maar daar vestigen, lukt mede vanwege VISA-problemen niet meteen. “Ik ben op allerlei plekken geweest. Van strandwerk in Griekenland tot baantjes in Engeland, waar ik nog ben opgepakt voor illegaal werken. Via een meisje dat ik leerde kennen in Griekenland kwam ik weer in Nederland terecht. Ze was nog jong en woonde in de Jordaan. Haar vader was Sjakie uit Flodder.”

Stoffeerder
De relatie zorgt ervoor dat hij zich eind jaren ’80 permanent in Nederland wil vestigen. Dat betekent twee jaar wachten totdat hij een paspoort kan krijgen. “Ik ben een tijd stoffeerder in de RAI geweest, een verschrikkelijke baan. Toen ik eindelijk Nederlander was geworden, kon ik mijn eigen klusbedrijf beginnen. Ik deed van alles, van het timmeren van bedden tot loodgieterswerk. Maar mijn bedrijf lag wel steeds stil als ik jaarlijks een maand naar Zuid-Afrika ging om familie te bezoeken.”

De Amstel
Een unieke gelegenheid om in loondienst en bijvoorbeeld ook vakantiegeld te krijgen en pensioen op te bouwen te gaan werken, doet zich voor als hij een keer met een klant naar De Amstel gaat voor een proefles roeien. Een sport die hij op zijn middelbare school zeer actief had beoefend. “Ik zag daar de bootsman bezig en zei meteen: ‘dat lijkt me nou perfect werk voor mij’. De klant zag niet veel later in het bondsblad Roeien een vacature voor De Hoop en wees mij erop.”

Splinter
Hij valt in de smaak en wordt de opvolger van Cor Splinter, de alom gewaardeerde bootsman die maar liefst 47 jaar werkte bij de chique vereniging aan de Weesperzijde. “Het was lastig in zijn voetsporen te treden. Het was een enorme vakman. En dan woonde hij ook nog eens op De Hoop. We hebben de eerste zes weken samen gedaan om mij in te werken. Je kan je voorstellen hoe dat gaat met twee eigenzinnige mensen in een kleine ruimte. Dat knetterde nog wel eens.”

Surfboard
Het lukt Kevin echter snel het vak zich eigen te maken en zich een plek te verwerven. “Omdat ik al een roeiverleden had, had ik wel een voorsprong. En in Zuid-Afrika had ik ook al eens zelf een surfboard gemaakt. Uit een magazine over Epoxy heb ik geleerd hoe ik zo goed mogelijk kunststofboten kon repareren. Het fijne van dit werk is dat vrijwel niemand weet wat fout is. Dat gaf mij de ruimte om te experimenteren. Hulp heb ik zodoende niet enorm hoeven zoeken.”           

Onhandig
Geliefd is de bootsman uiteraard niet altijd op zo’n grote vereniging. “Met veel mensen kan ik goed opschieten, maar sommige leden vinden mij te streng. Maar ja, ik wil gewoon schade voorkomen. Soms is het dweilen met de kraan open als je ziet hoe mensen een boot tillen en in de stelling leggen. De mensen hier zijn natuurlijk heel hoog opgeleid, maar de handigheid ontbreekt vaak.”

Waterpompen
Met het bestuur heeft hij een fijne samenwerking. “Het wisselt een beetje per persoon. De materiaalcommissaris van nu zit er bijvoorbeeld behoorlijk bovenop. Wekelijks stuur ik hem een lijst van zaken die ik wil doen. Dat vind ik geen enkel probleem, zolang er maar ruimte is voor dingen die spontaan moeten gebeuren. Net was ik bijvoorbeeld ook bezig met de waterpompen uit de kleedkamer die stuk zijn. Dat komt er dan bij.”   

Skiffen
Hij blijft het werk het liefst doen totdat het vanwege leeftijd niet meer lukt. “Ik heb weinig pensioen opgebouwd dus ga graag nog ruim tien jaar door. Daarnaast vind ik het echt een eer om te werken bij zo’n grote en koninklijke vereniging. Ik ben nog steeds iedere dag dankbaar dat ik hier terecht ben gekomen.” Extra voordeel is dat hij ondertussen ook zelf kan roeien. “Ik heb hier geleerd te skiffen. Ik mag wekelijks wat kwartiertjes opsparen. Dat ga ik vroeg in de ochtend. Je hoofd even vrij maken van alle nare gedachtes die iedereen soms wel eens heeft. Dat kan niet beter dan met roeien.”

In Memoriam, 5 jaar later

In Memoriam, 5 jaar later

In Memoriam, 5 jaar later

In 2014 schreven Boudewijn en Elisabeth voor Roeined een In Memoriam over Karlijn en Laurens, twee bekende gezichten in de roeiwereld, die omkwamen in de MH17. Het was een van de eerste verhalen in navolging van de ramp – een verhaal uit het hart. Vijf jaar later blikken zij terug. 

Vijf jaar geleden vlogen Laurens en Karlijn uit onze levens, op weg naar een strand waar wij hadden afgesproken, op weg naar de theeplantage waar Laurens graag even aan het bureau van Hella Haasse wilde zitten. Op weg naar het roeimeer in Pangelengan, Indonesie waar Lies en Lijn een ouderwets potje zouden gaan tweezonderen. Het matchende Indiana-roeipakje dat speciaal mee was in haar tas, is nooit meer teruggevonden.  

We weten nog goed hoe overweldigend – bovenop alles – de media aandacht was in de eerste weken na de ramp. Ook wij ontvingen tientallen verzoeken voor interviews van nationale en internationale media naar aanleiding van het stuk dat wij hadden geschreven. Ergens voelde het terecht dat de wereld hier zo bij stil stond. Dat de vlaggen half stok hingen. Dat het hele land trilde op haar grondvesten. Hoe anders dan wanneer je in stilte een geliefde verliest.

Nu, vijf jaar later, staat de media weer bol van nagedachtenissen, artikelen en rapporten, en ook de afgelopen jaren ging er nauwelijks een week voorbij dat de MH17 niet in de media voorbij kwam. En toch brengt het maar zelden antwoorden of troost. Want hoezeer de levens van al die mensen in een adem wordt genoemd met de ramp, het gaat niet over hun. Het leven van Karlijn en Laurens wordt niet gedefinieerd door hun laatste seconden, door raketten, daders, wrakstukken en gruwelijkheden. 

De 25 en 30 jaar van Karlijn en Laurens ging over levenslust, over dromen waarmaken, over alles met een grote glimlach, over liefde en vriendschap. Over energie, van het soort waarmee Karlijn zich voor een wedstrijd aan de start kon omdraaien en haar teamgenoten zo doordringend aan kon kijken dat je wist dat we voor de winst en niets dan de winst zouden strijden. Het ging over al die dingen die wij toen in ons stuk beschreven. Kleine, dagelijkse dingen. Waarvan je achteraf pas weet dat het daar om ging. Hun dood (het kan zomaar voorbij zijn) maar vooral hun leven (just do it) heeft de verdere koers van ons leven bepaald.

Op hun geliefde Skøll werd later een tweezonder gedoopt: de ‘Karlijn en Laurens’. Het is inmiddels niet eens meer de nieuwste en mooiste boot van Skøll, een onbenul is ooit op de boot gaan staan en dwars door de huid gegaan. 

Boten zijn duidelijk net zo breekbaar als het leven.

foto: Merijn Soeters

Duitse World Cup-équipe aangekomen in Rotterdam: ‘Wo ist hier eigentlich die Altstadt?’

Duitse World Cup-équipe aangekomen in Rotterdam: ‘Wo ist hier eigentlich die Altstadt?’

De Erasmusbrug, Kubuswoningen, de Markthal; de Duitse roei-équipe keek haar ogen uit tijdens een rondleiding langs de architectonische hoogstandjes van Rotterdam. 

Deutschland-acht roeier Christopher Wolff heeft echter ook een kanttekening. 
“In mijn ogen kun je ook te ver doorschieten in je zucht om te vernieuwen. Jammer dat ze er in het centrum van Rotterdam niet in geslaagd zijn om klassieke elementen te combineren met moderne. Laten we eerlijk zijn: iedere tijd schept toch zijn eigen monumenten?” 

“Toen ik onze stadsgids daar naar vroeg, begon ze na een diepe zucht met haar ogen te rollen. Jammer dat je daar niet gewoon een gesprek over kunt hebben.” 

Een ander punt van onbegrip voor Christopher is het grote aantal verwarde ouderen op straat in Rotterdam. 
“Wanneer men ons onderling Duits hoort spreken, krijgen we regelmatig de vraag ‘Wo ist mein Fahrrad?’ Alsof ze denken dat we hier voor de Tour de France komen of zo. Best zielig.”

Christopher zegt tot slot uit te kijken naar de races op de ‘Kaiser Wilhelmstrecke in Siebenhausen.’
“Staan er echt nog maar 7 huizen?”
“Is het daar soms oorlog geweest of zo?” zegt hij schaterend. “Geintje joh! en jullie maar denken dat wij Duitsers geen humor hebben!”

Foto’s: Ellen de Monchy

Terug

Terug

Na de afgelopen 3,5 jaar in Amerika gestudeerd te hebben, ben ik sinds 3 juni permanent terug in Nederland, afgestudeerd en wel. Het enige plan dat ik had – selectie doen voor de WKU23-acht – lukte beduidend sneller dan gedacht. In de afgelopen maand hebben we op het NK Groot gevaren en mochten we naar de World Cup in Poznan. Ook was het leuk om weer even in de kleine nummers te stappen. Tijdens het NK Groot in de skiff en afgelopen weekend bij de NSRF in de twee-zonder met nota bene mijn maatje uit Texas, Susan Temming. 

Universum
Doordat we zoveel leuke dingen hebben gedaan met de selectie in zo’n korte tijd, is de overstap naar mijn leven hier heel soepel verlopen. Ik krijg van veel mensen de vraag hoe het is om weer terug te zijn, maar het voelt vooral alsof ik nooit ben weggeweest. Omdat ik me hier zo thuis voel, lijkt mijn leven in Amerika zich af te hebben gespeeld in een ander universum. Natuurlijk heb ik een ander referentiekader als het om training gaat en is het wennen in een nieuwe ploeg met nieuwe coaches, maar de stap naar Amerika was vele malen groter dan de stap terug naar Amsterdam. 

Wederzijds vertrouwen
Zoals vermeld in voorgaande artikelen is naar mijn ervaring in Amerika de teamcultuur en de houding van de coaches daar grotendeels gebaseerd op wantrouwen. Omdat middelbare scholieren vaak een sport doen met als reden om binnen te komen bij een goede universiteit en om van de privileges te kunnen genieten die horen bij het atleet-zijn, is er een andere sfeer. Mensen doen daar niet een sport omdat ze het leuk vinden, ze doen die sport omdat het als noodzakelijk wordt geacht voor een goed CV. Het is fijn om weer terug te zijn in een milieu waar uit wordt gegaan van elkaars kunnen. Het wederzijds vertrouwen, niet alleen in de boot, maar ook op het land, is een verademing. 

fanny bon

Militaristisch
We krijgen in de U23-acht veel eigen verantwoordelijkheden in vergelijking met mijn team in Texas. De eerste weken hield ik soms mijn hart vast als we het nonchalant hadden over even heen en weer rijden naar Polen met negen meiden, of het inladen van de container met al het benodigde materiaal voor Sarasota. In Texas was dit op militaire wijze georganiseerd, omdat alles binnen de strakke tijdslimieten moet, die opgelegd worden door de daarvoor opgerichte  instanties. Aangezien ik nu niets doe behalve roeien is het fijn om zonder geschreeuw in je oor een keer rustig de boot op te kunnen laden, al heeft het ook als gevolg dat alles wat minder snel gaat. Beide systemen werken en elk systeem heeft zo zijn voor- en nadelen. 

Commando’s
Qua roeien is er ook een groot verschil tussen Texas en de U23-acht. We doen met die laatste boot veel complexere, diversere en technischere oefeningen dan in Texas. Het motto van mijn coach in Amerika was ‘just keep it simple’. Na de eerste paar trainingen in Amsterdam was ik vooral gesloopt omdat ik zo moest focussen op wat voor deel van de haal we nu weer uit elkaar aan het halen waren. Ook was ik het grootste deel van de Nederlandse commando’s vergeten, dus was ik elke keer verward als de stuurvrouw iets zei. Ik schaamde me echt te pletter na de eerste trainingen voor hoe ik overal naast zat te harken.

Holland Acht 
Het is een gek idee om binnen twee maanden weer terug te gaan komen in het land dat ik net voor mijn gevoel ‘voor goed’ verlaten heb. Toch heb ik ook weer zin om een Amerikaans accent te horen en overal ijskoffie te kunnen slurpen. Gelukkig hebben we nog een kleine maand voordat we de races zullen varen in Florida. Doordat we op het NK Groot maar twee seconden achter de Holland Acht lagen, ben ik erg nieuwsgierig naar wat er deze maand nog kan gebeuren. We hebben een leuke, goede ploeg en ik ben heel benieuwd wat we neer kunnen zetten op het WK.

Foto’s: Ellen de Monchy

Terug

Na de afgelopen 3,5 jaar in Amerika gestudeerd te hebben, ben ik sinds 3 juni permanent terug in Nederland, afgestudeerd en wel. Het enige plan dat ik had - selectie doen voor de WKU23-acht - lukte beduidend sneller dan gedacht. In de afgelopen maand...

Laatste loodjes

Roeien is universeel gezien een vrij bizarre sport. De hele herfst en winter vernikkelen in de kou en lange trainingen draaien voor een paar wedstrijden die op één hand te tellen is. De enige manier van overleven in de donkere wintermaanden is door te dromen van het zonnige wedstrijdseizoen op de Bosbaan.

Tot nooit meer ziens, Waco!

Springbreak (de voorjaarsvakantie) is aangebroken. Dit betekent voor menig student in Amerika een goedkope vlucht naar een toeristisch zonnig oord (Cancun, bijvoorbeeld) om zich daar voor een week als drankorgel gedragen, om zodoende ook de laatste twee maanden van school door te kunnen komen. Een mooi contrast met hoe de voorjaarsvakantie er voor mij uitziet.

Aegir slaat NSRF over: ‘losbandigheid na wedstrijd past niet in onze nieuwe cultuur’

Aegir slaat NSRF over: ‘losbandigheid na wedstrijd past niet in onze nieuwe cultuur’

Op de NSRF Slotwedstrijden komend weekend zal Aegir ontbreken. Hessel Wesselink, praeses van Aegir, verklaart desgevraagd: “De NSRF staat voor alles wat wij in Groningen al lang achter ons hebben gelaten: comazuipen, sexueel grensoverschrijdend gedrag en de winst in het eerstejaarsklassement. Wij willen hier absoluut niet mee geassocieerd worden, nu niet net zo min als in verleden. Je ziet dat andere studentenverenigingen hier gewoon veel minder ver in zijn. 

Om die reden zullen we de NSRF en de uittraining overslaan. Bovendien zijn we niet eens intraining gegaan.

Op de NSRF zagen we in het verleden meermaals dat roeiers en roeisters elkaar na de races schalkse blikken plachten toe te werpen. Bij ons op de sociëteit zagen we helaas ook wel eens dat een dame een kusje aan een heer gaf, maar nadat we overgingen tot het publiceren van de naam van de dame in kwestie op een lijst was dat afgelopen.

Daarnaast is het nuttigen van grote aantallen alcoholische versnaperingen ons een doorn in het oog.

In plaats van de NSRF hebben we op Aegir hebben een eigen bijeenkomst waar plaats is voor bezinning, schriftlezing en zang. 

Om 20:30u sluiten we af zodat iedereen op tijd naar bed kan. Alleen!”

Foto’s: Ellen de Monchy

 

Pal naast de start

Pal naast de start

Sebastian Franke (56) woont sinds een jaar of zeven in een dijkhuis in een Nederlands aandoend rivierenlandschap. De slingerende hoge dijken aan de oostkant van Hamburg zijn dan ook in de middeleeuwen door Hollanders aangelegd, vertelt Franke. Zijn huis ligt tegen de buitenkant van de dijk, maar omdat  er sluizen zijn in de Elbe – gebouwd na de storm van 1953 – hoeft hij niet bang te zijn voor overstromingen.

In een open schuurtje hangt zijn twintig jaar oude skiff van het Litouwse merk Akva (spreek uit: aqua). De boot heet naar een rivier in Litouwen, de Mituva. Als hij gaat roeien loopt hij een meter of honderd met zijn boot naar een vlot. Dat vlot ligt er altijd. Franke woont namelijk pal naast de start van de roeibaan Hamburg-Allermöhe. Daardoor kan hij lekker zonder omkijken twee kilometer roeien over dat stuk van de Dove – wij zouden zeggen Oude – Elbe. In de schuur liggen ook de resten van een twee – die is finaal doormidden gegaan toen bij een hevige storm alle wilgen in de buurt tegen de vlakte gingen, de twee lag precies waar zo’n boom viel.

Franke roeit al 46 jaar bij dezelfde Hamburgse vereniging, Hansa. In 1987 werd hij wereldkampioen in de lichte vier, dat is zijn grootste succes. Verder heeft hij tien Duitse kampioenschappen op zijn naam staan en nam hij vijfmaal deel aan Henley, naar eigen zeggen zonder veel succes. Nu roeit hij vier of vijf keer per week, waarvan twee- of driemaal thuis. Vaak roeit hij op zaterdagochtend om een uur of zeven zo’n anderhalf uur. De rest van de familie slaapt uit, zodat iedereen om half negen tevreden aan het ontbijt zit. Zijn vrouw en zijn oudste zoon van twaalf roeien ook.

Franke is bij ieder evenement van de FISA te vinden. Hij is daar gewoonlijk regisseur van de gesproken commentaren en het beeld op de videoschermen. Tijdens de wereldbeker in juli in Rotterdam is hij er ook bij. Zelf roeit hij vrijwel elk jaar de FISA Masters, zijn ogen glimmen als het daarover gaat. Hij zit er regelmatig in de boot met de ploeggenoten uit zijn topjaren.

Pal naast de start

Sebastian Franke (56) woont sinds een jaar of zeven in een dijkhuis in een Nederlands aandoend rivierenlandschap. De slingerende hoge dijken aan de oostkant van Hamburg zijn dan ook in de middeleeuwen door Hollanders aangelegd, vertelt Franke. Zijn huis...

Lees meer

Net uit de boot: Edith Schippers

Sfeer in de sport is erg belangrijkEven voorstellenIk ben Edith Schippers en ik roei! Ik ben Minister van Volksgezondheid*, Welzijn en Sport, getrouwd, één dochter en woon in Baarn. Ik roei vandaag weer na een zomerstop van drie maanden.Lekker...

Lees meer

Beschut onder het balkon

Keesjan de Wilde (64) z’n roeicarrière begon op het strand, bij de reddingsbrigade in Katwijk. Het vlet de golven in duwen, de branding door, een stukje de zee op en weer terug naar het strand. Hij roeide met de reddingsboot ook een keer een wedstrijd op de Bosbaan.

Lees meer

Minxia Peddemos: ‘Toen ik een filmpje van de paralympische kampioenen zag, was ik om’

Minxia Peddemos: ‘Toen ik een filmpje van de paralympische kampioenen zag, was ik om’

Na jarenlange afwezigheid doet Nederland weer mee in de mixed vier-met-stuurman bij het paraoeien. Eén van deze roeisters is Minxia Peddemos (23). Komend weekeinde doet zij mee aan de wereldbekerwedstrijden in Poznan. Lees hier haar verhaal.

Minxia wordt in 1996 als baby in China op straat gevonden. Vanwege de éénkindpolitiek is het al weinig populair om een meisje te houden en daar komt nog eens bij dat ze is geboren zonder linkerhand. “Het was al snel duidelijk dat mijn toekomst in het weeshuis bepaald was. Ik werd vooral geacht de andere kinderen te verzorgen of om op straat te overleven. Geregeld werden kinderen weggehaald ter adoptie, maar voor meisjes als ik was dat onwaarschijnlijk.”

Levensdrang

Haar kansen keren als een juf ontdekt dat Minxia ontzettend snel kan leren: ze gaat drie keer zo snel door de stof als alle anderen en is goed tijdens de muziek- en sportlessen. ‘’Deze bewijsdrang, ik noem het liever levensdrang, heeft mij gered.Ook was ik erg eigenwijs, wilde steeds buitenspelen terwijl dat eigenlijk niet mocht. Maar of dat geholpen heeft, betwijfel ik”, zegt ze lachend. Haar juf zorgt ervoor dat Minxia op haar zesde jaar door een Amsterdams echtpaar met een ander geadopteerd kind wordt opgehaald.

Schoonspringen
Minxia lijkt niet te lijden onder de omstandigheden van haar vroege jeugd. “Ik heb een zogeheten roots-reisgemaakt toen ik 10-jaar oud was om mijn weestijd een plekje te kunnen geven. Daar ben ik mijn ouders dankbaar voor. Maar dat ik goed terecht ben gekomen, komt bovenal door mijn familie. Van hen mocht ik gewoon kind zijn.” Ze groeide op in een woonboot aan het IJ en sportief als haar ouders zijn, doet ze tal van (water)sporten op competitief niveau in het valide veld. “Ik heb bijvoorbeeld aan voetbal, triatlononderdelen, zeilen en schoonspringen gedaan. Schoonspringen, omdat een atleet met dezelfde naam olympisch en wereldkampioene was.”

Viergever
Als Minxia in het najaar van 2015 in Wageningen gaat studeren, lijkt roeien bij Argo een logische stap. “De vader van Govert Viergever was mijn docent Nederlands en hij drukte ons op het hart fanatiek mee te doen aan het studentenleven, bijvoorbeeld door te gaan roeien zoals zijn zoon. Dat leek de perfecte sport voor mij: een combinatie van duur-, water- en teamsport en dan ook nog eens bij een studentenvereniging.”

Minxia.Peddemos

Scullen
Ze had zich echter niet gerealiseerd dat roeien lastig zou kunnen worden. “Ik had pas tijdens de wedstrijdselectie door dat eerstejaars lichtgewicht vrouwen scullden in plaats van boordroeien. Omdat ik vrijwel nooit stilsta bij mijn beperking had ik daar niet aan gedacht.” Zo goed als ze kon stortte ze zich dan maar op het competitie-roeien, maar al snel lukte dat niet meer vanwege pijn aan haar rechterschouder.“Ik heb nog wel wedstrijden van de NOOC-competitie gestart en ook ‘getaart’ (winnen, red.), maar het niet kunnen wedstrijdroeien frustreerde me toch. Ik kreeg last van een schouderblessure, waardoor ik veel minder kon trainen dan ik wilde.”

Britten
Net wanneer Minxia zich daarbij neer weet te leggen,wordt zij door de bond benaderd of ze zich wil classificeren voor het PR3 veld, voor mensen met een kleine beperking. Het duurt echter even voordat ze zich er toe kon zetten in een paraboot te stappen. “Eerst wilde ik nog meedraaien met de vereniging met commissies en coach werk, want het paraveld voelde bijna als toegeven dat ik een beperking heb. Tijdens een coachvergadering liet iemand mij een filmpje zien van de Britten die in de mixed vier goud wonnen bij de Paralympische Spelen. Toen was ik snel om.”

Prothese
De bond heeft op dat moment vier roeiers gevonden voor de mixed vier-met. Eind maart 2018 wordt ze gevraagd om een keer met ze mee te trainen.Tijdens die sessie is ze al snel verkocht. “Ik kwam erachter dat het eigenlijk heel leuk is om met andere para-atleten te gaan roeien. Op een vereniging val je algauw tussen wal en schip in het wedstrijdveld. Daarnaast was het heerlijk om weer terug in de roeiboot te zijn.” Via Team Stelorthopedie in Tynaarlo krijgt ze snel daarna een geschikte prothese, waardoor ze nu zonder angst voor blessures kan trainen.

Deadliften
Het enthousiasme voor het parateam is wederzijds. De coaches nodigen haar uit om vast mee te trainen met de vier. Afgelopen oktober haakt een van deze roeisters af, waardoor Minxia haar plek in de boot krijgt. Minxia blijkt minstens zo’n goede vervanger. “Ik ben weliswaar kleiner, maar ben met mijn linkerarm sterker dan met de rechter. Mensen verbazen zich daar vaak over, maar ik heb mezelf ooit voorgenomen dat waar ik minder handig was, ik dat met kracht moest kunnen compenseren. Mijn linkerarm is dus extra goed getraind, ik kan gewoon met 80 kilo deadliften.”

Varese
Een paar weken terug roeit het kwartet haar eerste internationale wedstrijd in Varese. “Dat was een leerzame ervaring, we hebben leren racen en haalden twee keer de A-finale. Dit was überhaupt mijn eerste 2-kilometer wedstrijd die ik kon roeien. Ook betekende dat voor het eerst de boot wegen, het classificeren van de beperkingen en langs de dopingautoriteit.We denken nog veel progressie te kunnen boeken: we waren die zondag bijvoorbeeld al een minuut sneller dan op die vrijdag. Komend weekend bij de tweede wereldbeker willen we onze progressie van de afgelopen weken laten zien.” 

Tokyo
Sinds afgelopen maart traint de vier dagelijks op de Bosbaan. “Het doel is om ondanks de korte voorbereidingstijd ons te plaatsen voor de Paralympische Spelen in Tokyo. Dan moeten we bij het WK in september bij de eerste 5 eindigen. Dat vergt een professionele aanpak.” Minxia probeert het zo goed als het kan het te combineren met studie en werk. “Grofweg studeer ik maandag en dinsdag in Wageningen en ben ik de rest van de tijd in Amsterdam. Waar kan draai ik shifts bij Roeicentrum Berlagebrug. Ik heb het geluk dat alle betrokkenen mij goed ondersteunen.”

D4- woedend op FISA: ‘Hoezo moeten wij een geel hesje aan bij World Cup II ?’

D4- woedend op FISA: ‘Hoezo moeten wij een geel hesje aan bij World Cup II ?’

Bekijk het maar: we komen niet!
D4- woedend op FISA: ‘Hoezo moeten wij een geel hesje aan bij World Cup II ?’

Hij viel rauw op haar dak: de brief van de FISA waarin Veronique Meester en haar ploeggenoten werd gemeld dat ze bij World Cup II een geel hesje moeten dragen. 

Peter lambert, John Collins, Jonny Walton and Jack Beaumont celebrate on the podium during The FISA World Rowing Cup

“Heel raar dat FISA politiek en sport wil vermengen en uitgerekend onze ploeg daar als uithangbord voor wil gebruiken. Laat die FISA bobo’s lekker zelf zo’n geel hesje aandoen als ze zo ontevreden zijn”.

“Ik had contact met meiden uit de ploegen die zilver en brons wonnen tijdens World Cup I en hen is dus niets gevraagd. Echt super oneerlijk deze willekeur!” aldus een strijdbare Ymkje Clevering. 

“Ik vind Nederland gewoon een gaaf land. Ik wil me op geen enkele wijze associëren met een groep tokkies die niemand duidelijk kunnen maken wat ze willen verbeteren aan ons land maar die wel elke week met hun grote bek ergens op straat staan te blèren”, zegt Karolien Florijn terwijl ze een banaan eet. 

Ellen Hogerwerf is vastberaden: “Deze World Cup slaan we uit protest over en één ding staat vast: mocht FISA president Jean-Christophe Rolland bij World Cup III de blikken uitreiken, mooi dat ik hem dan geen hand ga geven, ik hou gewoon mijn telefoon aan mijn oor op het erevlot”.

Foto vrouwen vierzonder: Ellen de Monchy

Net uit de boot: Edith Schippers

Net uit de boot: Edith Schippers

Sfeer in de sport is erg belangrijk

Even voorstellen
Ik ben Edith Schippers en ik roei! Ik ben Minister van Volksgezondheid*, Welzijn en Sport, getrouwd, één dochter en woon in Baarn. Ik roei vandaag weer na een zomerstop van drie maanden.

Lekker geroeid?
Heerlijk! Hoe kan het ook anders bij dit weer? (Strakblauwe lucht, warm zonnetje, weinig wind, red.) Omdat ik een tijdje niet had geroeid, heb ik wel wat blaren. Maar het was de moeite waard.

Hoe vaak zit je op het water?
Een keer in de week. Op zaterdagochtend is er hier inlooproeien. Dat is een geniale uitkomst, want zonder dat had ik het niet weer kunnen oppakken. We hebben een groep die komt opdagen, of niet. Het zijn mensen met een druk bestaan die in verschillende samenstellingen roeien. Als ik een politieke bijeenkomst heb, als minister van sport bij een WK of EK aanwezig ben of op reis ben voor een internationaal bezoek, dan dupeer ik mijn team niet. Daarom is dit ideaal.

Hoe ben je met roeien begonnen?
In mijn studententijd, bij Njord in Leiden. Daar had je wedstrijd- en fuifroeien; ik ben natuurlijk een fuifroeister. Maar we deden ook aan competitieroeien: we trainden twee keer per week en dan hadden we in bepaalde seizoenen op zaterdag wedstrijdjes tegen andere studentenroeiverenigingen.  Dat heb ik een jaar of twee, drie gedaan, in een boord-vier. 

Train je ergens voor?
Nee, ik doe het puur voor de ontspanning en ik doe het vooral voor het buiten-zijn. Ik heb één keer een tochtje meegeroeid hier op de Eem, naar het Randmeer. In stralende zon heen en in stromende regen terug, haha!

Wat was je mooiste belevenis?
Nou, de studententijd was wel heel erg mooi. Zeker die wedstrijden, die ik dan wel graag wilde winnen. We hadden een ontzettend leuke ploeg. En wat ik hier heel fijn vind, is de ontspannenheid op deze vereniging. Het is gemoedelijk en gezellig. Ik vind dat prettig, want ik roei niet om een prestatie neer te zetten en daarom vind ik de sfeer in de sport wel erg belangrijk.

Wat betekent roeien voor je?
Ontspanning, buiten zijn, even je hoofd leegmaken. Het is belangrijk om naast je baan je spieren aan te zetten. Ook in de winter is roeien heerlijk; het gekke is dat het soms lijkt te regenen maar als je in de boot zit, stopt het vaak ook wel weer.

*artikel is geschreven in oktober 2015 toen Edith Schippers Minister was in het tweede kabinet Rutte.

Pin It on Pinterest