Selecteer een pagina
In Memoriam, 5 jaar later

In Memoriam, 5 jaar later

In Memoriam, 5 jaar later

In 2014 schreven Boudewijn en Elisabeth voor Roeined een In Memoriam over Karlijn en Laurens, twee bekende gezichten in de roeiwereld, die omkwamen in de MH17. Het was een van de eerste verhalen in navolging van de ramp – een verhaal uit het hart. Vijf jaar later blikken zij terug. 

Vijf jaar geleden vlogen Laurens en Karlijn uit onze levens, op weg naar een strand waar wij hadden afgesproken, op weg naar de theeplantage waar Laurens graag even aan het bureau van Hella Haasse wilde zitten. Op weg naar het roeimeer in Pangelengan, Indonesie waar Lies en Lijn een ouderwets potje zouden gaan tweezonderen. Het matchende Indiana-roeipakje dat speciaal mee was in haar tas, is nooit meer teruggevonden.  

We weten nog goed hoe overweldigend – bovenop alles – de media aandacht was in de eerste weken na de ramp. Ook wij ontvingen tientallen verzoeken voor interviews van nationale en internationale media naar aanleiding van het stuk dat wij hadden geschreven. Ergens voelde het terecht dat de wereld hier zo bij stil stond. Dat de vlaggen half stok hingen. Dat het hele land trilde op haar grondvesten. Hoe anders dan wanneer je in stilte een geliefde verliest.

Nu, vijf jaar later, staat de media weer bol van nagedachtenissen, artikelen en rapporten, en ook de afgelopen jaren ging er nauwelijks een week voorbij dat de MH17 niet in de media voorbij kwam. En toch brengt het maar zelden antwoorden of troost. Want hoezeer de levens van al die mensen in een adem wordt genoemd met de ramp, het gaat niet over hun. Het leven van Karlijn en Laurens wordt niet gedefinieerd door hun laatste seconden, door raketten, daders, wrakstukken en gruwelijkheden. 

De 25 en 30 jaar van Karlijn en Laurens ging over levenslust, over dromen waarmaken, over alles met een grote glimlach, over liefde en vriendschap. Over energie, van het soort waarmee Karlijn zich voor een wedstrijd aan de start kon omdraaien en haar teamgenoten zo doordringend aan kon kijken dat je wist dat we voor de winst en niets dan de winst zouden strijden. Het ging over al die dingen die wij toen in ons stuk beschreven. Kleine, dagelijkse dingen. Waarvan je achteraf pas weet dat het daar om ging. Hun dood (het kan zomaar voorbij zijn) maar vooral hun leven (just do it) heeft de verdere koers van ons leven bepaald.

Op hun geliefde Skøll werd later een tweezonder gedoopt: de ‘Karlijn en Laurens’. Het is inmiddels niet eens meer de nieuwste en mooiste boot van Skøll, een onbenul is ooit op de boot gaan staan en dwars door de huid gegaan. 

Boten zijn duidelijk net zo breekbaar als het leven.

foto: Merijn Soeters

Bedenk wat je hebt

Bedenk wat je hebt

In Memoriam

 

De honderden goede verhalen, de bijeenkomsten, de mooie foto’s, dit stukje: het had voor hun bruiloft moeten zijn.

Karlijn en Laurens zijn dood.

Op weg naar Indonesië om samen met ons te genieten van het leven, de liefde, te luieren op het strand, bier te drinken en een beetje roeien te kijken. Met zo’n doodnormale vlucht die je boekt via vliegwinkel.nl. Onze vlucht gaat volgende week, maar het hotel dat we samen hadden geboekt zal leeg blijven, geen gevecht wie meer recht heeft op het bed in de slaapkamer danwel het matras op de grond in de woonkamer. Geen bh’s aan de deur om te waarschuwen om niet binnen te komen en geen Laurens die te pas en te onpas de meest ongepaste one-liners de groep ingooit;

‘Hoe is de sfeeeer!’

Karlijn kwam al als jong meisje vanuit het verre Almelo naar de grote stad om haar roeitalenten te ontwikkelen. Het was de volgende stap in een fantastisch leven. Een leven dat haar grote successen opleverde, over de hele wereld leidde, de meest fantastische vriendinnengroep opleverde en haar in de armen dreef van haar droomvent. Na lang om elkaar heen gedraaid te hebben, was het uiteindelijk niet te voorkomen. Laurens en Karlijn hoorden bij elkaar.

Als er een ding is waar iets van troost uit is te halen, is het dat Laurens en Karlijn op hun allerverliefdst, allergelukkigst en hoogstwaarschijnlijk al kroelend naast elkaar zaten toen het noodlot toesloeg.

Toen Laurens en Karlijn gingen samenwonen, was dat eerst vanuit puur praktisch oogpunt. Op het kamertje van twee bij drie op het prins Bernhardplein was het een komen en gaan van mensen. Maar of je nu aanbelde of over het balkon klom (ze woonde op de begane grond), zelfs als je was langs geweest en nog even terug moest omdat je iets vergeten was. Er was een grote kans dat ze weer in bed lagen of er net in paniek uitgevlucht waren. Het was dan ook een heel klein kamertje.

Hoe anders was hun nieuwe huis. Een grote-mensenhuis aan de Oostelijke Handelskade met een woonkamer die zo groot was dat alle studentenhuismeubeltjes eruit zagen als poppenmeubeltjes. Gestaag bouwden Karlijn en Laurens aan hun leven. Een grote tafel werd zelf geknutseld, de muren werden professioneel mintgroen geverfd (onder luid gehoon van de vrienden van Laurens, die de kleur niet helemaal goed had ingeschat). Maar het huis was tegelijkertijd ook nog bij lange na niet klaar…

Laurens en Karlijn waren ook nog lang niet klaar met elkaar. Na jaren van gestudeer van Laurens (die op het allerlaatste moment op de de allerlaatste dag dat hij nog kon afstuderen, na tien jaar eindelijk zijn diploma haalde), ging Laurens vol gas vooruit; bevlogen, met een onbedwingbaar charisma en ongekende energie en passie; zijn docentschap, zijn sport, zijn tientallen commissies, voorzitterschappen, blaadjes waarvoor hij schreef. Laurens deed alles vol overgave.

Karlijn werkte tegelijkertijd in Amerika hartstochtelijk aan haar PhD in Computational Chemistry. Karlijns looks zetten veel mensen op het verkeerde been, maar achter dat mooie gezichtje ging een briljant brein schuil; zo slim en wijs. Karlijn was een enorm talent en een opvallende verschijning in haar vakgebied.

Hoe moeilijk en stom Laurens en Karlijn de lange afstandsrelatie soms ook vonden, ze gingen ervoor, en het was ook zo fijn om zo naar elkaar te verlangen en naar elkaar uit te zien. Over twee jaar zou haar PhD zijn afgerond en ze kon niet wachten om zich dan te storten in haar andere grote passie: Laurens. Samen met hem tien baby’s maken om dat enorme huis te vullen.

Karlijn en Laurens zullen altijd die enorm verliefde, niet van elkaar af kunnen blijvende, bom geluk blijven. Nooit zullen ze in de sleur terecht komen van naast elkaar op de bank zitten, langs elkaar heen leven of geen goede gesprekken meer met elkaar voeren. Laurens en Karlijn zullen altijd de liefde blijven die iedereen wil zijn, die iedereen wil hebben en iedereen wil houden.

Houd hem vast, bedenk wat je hebt. Dat is wat Karlijn en Laurens doen.

 

 

 

 

foto: Merijn Soeters

Pin It on Pinterest